تاريخچه فولكس بيتل (beetle به معناى سوسك كه در آلمانى به آن Kaefer گفته مى شود) يا به قول ايرانى ها فولكس قورباغه اى به قبل از جنگ جهانى دوم در آلمان برمى گردد. آن هنگام كه فرديناند پورشه (Ferdinand Porsche) در اين فكر بود تا به توليد انبوه اتومبيلى بپردازد كه قشر متوسط آلمان هم بتوانند آن را خريدارى كنند. او فكرش را با آدولف هيتلر (Adolf Hitler)، جوانى كه حتى رانندگى كردن نمى دانست ولى از علاقه مندان جدى اتومبيل بود در ميان گذاشت. هيتلر از مدت ها قبل - سال ۱۹۲۳ - با خواندن زندگى نامه هنرى فورد (Henry Ford) در زندان به شدت تحت تأثير او و توليدات شركت فورد بود. فرديناند پورشه پيش از اين روى يك سرى اتومبيل كوچك كار كرده بود. هدف او از اينكار آزمايش قطعاتى بود كه قرار است بعد ها در اتومبيل مورد علاقه اش به كار برده شود. يك نمونه ساخته شده از اين اتومبيل ها مدل ۳۲ NSU در سال ۱۹۳۴ بود كه چهار سيلندر داشت و موتورش در قسمت عقب ماشين بود و تا حدودى شبيه فولكس قورباغه اى امروزى كار مى كرد. فوريه سال ۱۹۳۳ هيتلر صدر اعظم آلمان شد و در نمايشگاه اتومبيل برلين تصميم خود را براى توليد ماشين در آلمان اعلام كرد. يك سال بعد در نمايشگاهى توضيح داد كه دولتش از توليد يك اتومبيل مردمى حمايت خواهد كرد. تحت تأثير قابليت هاى طراحى پورشه، هيتلر طراحى اوليه اتومبيل مورد نظر خود را به او داد، هدف آن بود كه اتومبيل بتواند دو بزرگسال و سه كودك را با سرعت شصت كيلومتر در ساعت و با مصرفى در حدود ۳۳ مايل بر گالن حمل كند. قيمت اين ماشين نبايد بيش از قيمت يك موتور سيكلت، يعنى حدود ۱۰۰۰ مارك (Reichmark) در مى آمد. پورشه مطمئن نبود كه قيمت تمام شده اين ماشين را بتوان واقعا تا اين اندازه پايين آورد، اما به هر حال اين پروژه را قبول كرد. نام اين پروژه مدل ۶۰ بود و به دليل محدوديت زمانى در ساخت آن از همان اجزاء و طراحى NSU استفاده شد. اولين نمونه ساخته شده از اين ماشين در دو مدل V1 و V2 كه كروكى بود و سقفى قابل باز و بسته شدن داشت - در خيابان ها مشاهده مى شد. بدنه آنها متشكل از آلومينيومى بود كه روى چوب پرس شده بود. اما در سال ۱۹۳۶ بدنه استيل و يك موتور با حجم ۹۸۴ سى سى و قدرت ۲۲ اسب بخار كه حداكثر سرعت آن ۶۵ مايل بر ساعت بود جايگزين بدنه و موتور مدل هاى قبلى شد. مدل ،۳۰ نمونه ساخته شده بعدى بود كه توسط ديملر بنز (Daimler-Benz) ساخته شد. هر چند او معتقد بود شهرت و اعتبار نامش با ساخت چنين ماشين ارزان قيمتى ممكن است به خطر بيفتد و به همين دليل براى ساخت آن خيلى مشتاق نبود. ماشين ساخته شده توسط ديملر بنز در سربازخانه هاى نيروهاى SS در نزديكى شهر اشتوتگارت (Stuttgart) تست شد و حدود ۲۰۰ سرباز با آن رانندگى كردند، تا زمانى كه تمام اشكالات داخلى آن رفع شد. در اين مدت پورشه به منظور آشنايى با روش هاى جديدى كه در ساخت ماشين استفاده مى شد به آمريكا رفت و تعدادى از مهندسان مهاجر آلمانى را كه در كارخانه هاى آمريكايى كار مى كردند، استخدام كرد. در سال ۱۹۳۷ از كارخانه اصلى كه درشهر اشتودگارت بود درخواست شد تا تعداد سى عدد اتومبيل براى ارسال به فستيوال ها و نمايشگاه هاى مختلف بسازد. آنها مى خواستند از اين طريق توجه عموم مردم آلمان براى خريد اين ماشين را جلب كند. هيتلر همچنين يك طرح پس انداز به مردم ارايه كرد، در اين طرح عموم مردم مى توانستند تمبر جمع كنند و به جاى پول ماشين به دولت بدهند. در ماه مه ،۱۹۳۸ طى مراسم جشنى با حضور جمعيتى هفتاد هزار نفرى از مردم و ۱۵۰ خبرنگار، هيتلر كارخانه جديد ساخت اين ماشين را افتتاح كرد. او اعلام كرد كه مدل اين ماشين بنام KdF-Wagen' يا Wagen Strength through joy است. شهرى كه كارخانه اين اتومبيل در آن واقع بود به حمايت از كارخانه، كى دى اف اشتاد (KdF-Stadt) نام گرفت. توليد اين كارخانه از سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد، همان ماهى كه جنگ جهانى دوم آغاز شد و هيچ يك از هزاران نفرى كه تمبر جمع آورى كرده بودند صاحب ماشين نشدند. در زمان جنگ، KdF-Wagen تبديل به وسيله نقليه نظامى شد و Kubelwagen (كوبل واگن) نام گرفت كه يك ماشين تست شده با بدنه اى بسيار محكم بود و بعدها موتور آن براى استفاده در ماشين هاى ديگر توسعه داده شد. در سال ،۱۹۴۲ Kubelwagen با Schwimmwagen كه يك وسيله نقليه چهار چرخ بود كه هم در خشكى و هم در آب حركت مى كرد، ادغام شد. در سال ۱۹۴۳ بيش از دوازده هزار نفر از زندانيان در اين كارخانه كار مى كردند كه در آن زمان تقريبا كارش تعمير هواپيما بود. پس از آن نيز در اين كارخانه تا پايان جنگ بمب هاى دور برد ساخته مى شد كه سرانجام توسط نيروهاى آمريكايى تخريب شد. بالاخره جنگ به پايان رسيد و در سال ۱۹۴۵ هيتلر خودكشى كرد. آلمان به چند بخش تقسيم شد و كارخانه KdF در بخشى كه تحت كنترل انگليس ها بود قرار گرفت. كارخانه مذكور، به منظور حمل و نقل نيروهاى اشغالى شروع به ساخت مجدد فولكس قورباغه اى (Beetle) كرد. نام شهرى كه كارخانه در آن قرار داشت به ولفزبورگ (Wolfsburg) و نام كارخانه به Wolfsburg Motor Works' تبديل شد. تا سال ۱۹۴۶ تنها از قطعات قابل دسترس و موجود در انبار براى ساخت ماشين ها استفاده مى شد. پس از آن به تدريج توليدات كارخانه به هزار عدد در ماه رسيد. در اين سال دو مدل مخصوص ماشين ساخته شد كه يكى از آنها Radclyffe بود، ماشينى دو نفره براى رفت و آمد كلنل Charles Radclyffe در تابستان ۱۹۴۶ و ديگرى ماشينى چهار نفره بود كه براى رفت و آمد شخصى Ivan Hirst استفاده مى شد. در سال ۱۹۴۸ بعد ازاينكه هينز نوردهوف (Heinz Nordhoff) به عنوان مدير كمپانى فولكس واگن منصوب شد، تصميم گرفت كمپانى را توسعه دهد و در اين راستا دو كارخانه براى توليد نمونه هايى با سقف متحرك (كروكى) فولكس قورباغه اى در نظر گرفته شدند. يكى از آنها كارمان (Karmann) براى ساخت نمونه چهار نفره و هبمولر (HebmUller) براى نمونه هاى دو نفره در نظر گرفته شد. كاپوت و پنجره ها در هر دو يك شكل بودند و مدل هاى ساخته شده توسط فولكس واگن تست و تاييد مى شد. تا اخر سال ۱۹۴۹ تعداد ۳۵۸ نمونه كروك دار دو نفره و ۳۶۴ نمونه چهار نفره ساخته شده بود. در ۲۳ جولاى همان سال كارخانه HebmUller دچار حريق شد، با وجود خسارات بسيار پس از چهار هفته به كمك كارگران، مجددا شروع به كار كرد. اما خط توليد كند پيش مى رفت به طوريكه در سال ۱۹۵۰ فقط ۳۱۹ اتومبيل ساخته شد در حاليكه درهمان زمان تعداد توليدات Karmann به ۲۶۷۹ رسيده بود. سرانجام در سال ۱۹۵۲ خط توليد آن به كارخانه Karmann منتقل شد. فولكس واگن ادعاى فروش ۶۹۶ مدل HebmUller از ۷۵۰ ماشين توليد شده را كرد. كارخانه Wolfsburg تا سال ۱۹۷۸ به توليد خود ادامه داد. در سال ۱۹۷۱ با ساخت Super Beetle تغيير بزرگى به وجود آمد (از انواع قديمى كه هم اكنون در برخى شهر هاى ايران هم مشاهده مى شود). در اين مدل جديد جاى باك بنزين و لاستيك زاپاس عوض شده بود، پس از آن مدل ۱۳۰۲S از Super Beetle كه داراى موتور ۱۶۰۰ سى سى و قدرت ۵۰ اسب بخار بود نيز به بازار آمد. در ۱۷ فوريه ،۱۹۷۲ بالاخره فولكس قورباغه اى از مدل T كمپانى فورد كه عنوان محبوب ترين اتومبيل را بخود اختصاص داده بود، پيشى گرفت. آخرين توليدات آلمانى اين ماشين در ژانويه سال ۱۹۷۸ بود. پس از آن در پوابلاى (Puebla) مكزيك در كارخانه اى كه در سال ۱۹۵۴ ساخته شده بود، توليد آن ادامه پيدا كرد. در ماه مه سال ۱۹۸۱ تعداد بيست ميليون Beetle در مكزيك ساخته شد و براى فروش به اروپا صادر شد.
منبع:www.carx1.com