استان سمنان داراى پتانسيل هاى زيادى براى جذب گردشگر است كه بسيارى از آنها تاكنون ناشناخته مانده است.
مناطق متنوع و زيباى حيات وحش و گونه هاى گياهى، بناهاى تاريخى فراوان از جمله مسجد جامع، موزه و حمام پهنه سمنان، تاريخانه و چشمه على دامغان، مجموعه تاريخى بسطام، موزه مردم شناسى شاهرود، جاده سنگفرش ابريشم در گرمسار و ۲۲كاروانسراى مسير جاده ابريشم، جاذبه هاى طبيعى، مناطق خوش آب و هواى جنگلى و ييلاقى از جمله مكانهاى جذب گردشگران در اين استان محسوب مى شود.
مسوولان فرهنگى استان سمنان با اشاره به اينكه سالانه بيش از ۱۰ميليون زاير حضرت امام رضا(ع) از اين استان عبور كرده و فقط عده كمى ازجاذبه هاى گردشگرى استان ديدن مى كنند، مى افزايند: با برنامه ريزى و اطلاع رسانى بايد اين افراد را با جاذبه هاى استان سمنان آشنا كرد.
تفرجگاه «سرتنگه» واقع در منطقه حفاظت شده پرور سمنان را از جمله اين مناطق است.
از قريب هشت ميليون هكتار مناطق چهارگانه (پارك ملى، آثار طبيعى ملى، پناهگاه حيات وحش و منطقه حفاظت شده) در كشور، دو ميليون و ۱۵۶هزار و ۵۹۰هكتار آن (مناطق حفاظت شده و پناهگاه حيات وحش) در استان سمنان واقع است.
منطقه حفاظت شده «پرور» در شمال شرقى سمنان، منطقه حفاظت شده و پناهگاه حيات وحش «توران» و پناهگاه حيات وحش «خوش ييلاق» در جنوب و شمال شرقى شاهرود از جمله مناطق تحت پوشش سازمان حفاظت محيط زيست در استان سمنان است كه هركدام به دليل شرايط خاص اكولوژيكى و تنوع ذخاير ژنتيكى از موقعيت ويژه اى برخوردارند.
در عرصه محيط زيست استان سمنان گونه هاى متنوع جانورى و گياهى وجود دارد كه برخى از آنها از گونه هاى نادر در كشور به شمار مى روند.
مرال، شوكا، يوزپلنگ، خرس قهوه اى، انواع پرندگان شكارى، كاراكال، گورخر آسيايى، پلنگ، قوچ و ميش را مى توان از مهمترين گونه هاى جانورى استان سمنان است.
۳۰چشمه آب معدنى در اين استان وجود دارد كه از جاذبه هاى خوب گردشگرى برخوردارند.
تاريخانه دامغان، مجموعه تاريخى بسطام شامل: امامزاده محمد، بايزيد بسطامى،گنبد غازان خان، برج كاشانه و مدرسه شاهرخى از جمله آثارى هستند كه نامزد ثبت در فهرست آثار حماسى (يونسكو) هستند.وجود ۵۲۵كيلومتر از جاده ابريشم در اين استان به عنوان ديگر زمينه هاى گردشگرى در اين استان ياد كرد.يكى از كانونهاى بالقوه گردشگرى درشهرستان سمنان، مناطق خوش آب و هواى مهدى شهر، شهميرزاد و پرور است كه تمام حريم و فضاى شهرى اين مناطق به عنوان مناطق مستعد گردشگرى شناسايى شده است.
وجود پناهگاه حيات وحش خوش ييلاق، ذخيره گاه زيست كره توران و جنگل زيباى ابر از كانونهاى مستعد ديگر استان در جذب گردشگر است. ذخيره گاه توران يكى از ۹ذخيره گاه زيست كره كشور و بزرگترين آنهاست كه تنوع جانورى و پوشش گياهى آن عامل مهم جذب گردشگر داخلى و خارجى مى تواند باشد.
منبع: ايرنا

تابستان فصل آفتاب و گرما است، تعطيلى مدارس و دانشگاه هااين فصل گرم سال را به زمانى براى مسافرات وگردشگرى تبديل نموده است، اما مسافرت در اين فصل مى تواند مشكلات متعددى چون گرمازدگى داشته باشد. با همه اين وجود ايران چهار فصل، كشور بسيار جالب و زيبايى است كه در فصل گرما نيز داراى شهر ها ومناطقى است كه هواى خنك و دلپذير بهارى در آنها حاكم مى باشد. بى شك تبريز يكى از آن شهرهاست. آب وهواى خنك تبريز در فصل تابستان حتى در ميان مردم منطقه سرد و كوهستانى آذربايجان نيز شهره است و به ضرب المثل هاى آذرى پيوسته است.
«تبريز ين يايى قيش دى !» (ترجمه: تابستان تبريز، زمستان است.)
اين ضرب المثل واقعيت دارد، چرا كه هواى تبريز در ماه هاى گرم سال چون تير و مرداد به قدرى خنك مى شود كه مردم اين شهر را در ساعاتى از شبانه روز به پوشيدن لباس هاى پاييزى وادار مى كند.
كمتر كسى از كولر و پنكه استفاده مى كند و با باز گذاشتن پنجره هااز وزش نسيم هاى خنك لذت مى برد، شب ها به قدرى هوا سرد مى شود كه برخى هنگام خوابيدن پنجره هارا مى بندند و از پتو و لحاف استفاده مى كنند.
اين در حالى است كه گرما و دماى هوا در پايتخت و بسيارى از شهرهاى كشور هر روزه افزايش يافته و براى مردم چنين مناطقى، سپرى نمودن ايام تابستانى در تبريز مى تواند بسيار لذت بخش و مفرح  باشد، خصوصا اين كه تبريز از لحاظ تاريخى و گردشگرى نيز شهرى مهم و حائز اهميت است. موزه هاى متعدد، مساجد تاريخى، برج هاى قديمى و مقابر شعرا و مفاخر، پارك ها و تفرجگاه هاى زيبا، در كنار هواى خنك تابستانى اين شهر را به يكى از قطب هاى گردشگرى كشور در فصل تابستان مبدل نموده است.
منبع: ايسنا

يك كارشناس ارشد جغرافيا گفت: غار خانه خدا و غار اتاق سفيد از جمله غارهاى زمين شناسى استان يزد بوده و داراى ارزش فراوان گردشگرى است.
غارخانه خدا در نزديك بهروئيه هرات، قرار گرفته است. غار اتاق سفيد در دامنه غربى كوه ارنان به سمت دهستان گاريز، جاى گرفته است.
 غار خانه خدا، با ستونهاى استالاگميت و استالاگتيت، محيطى بسيار جالب است و در سرتاسر ديواره اين غار بلورهاى اسبات و سيلند كه بسيار با ارزش است وجود دارد و مساحت كل غار از يك صد مترمربع تجاوز نمى كند.
غار اتاق سفيد نيز در مقابل روستاى گاريز قرار گرفته است و در قسمت غرب چشم انداز بسيار زيبايى از دهستان گاريزات در اين غار به چشم مى خورد.
در داخل غار، حوض،  انبار يا ساروج ساخته شده ديده مى شود كه حاكى از مسكونى بودن اين غار در روزگاران پيشين است. در داخل قسمتهاى مختلف اين غار حفاريهايى جهت به دست آوردن گنج توسط افراد ناآگاه به عمل آمده است و هنوز آثار كندوكاو و تخريب در آن ديده مى شود.
منبع: ايسنا

درست در مقطعى كه مى خواهند آثار تاريخى چهارباغ را در فهرست ميراث جهانى يونسكو ثبت كنند، مسوولان شهرى اصفهان اقداماتى مى كنند كه چهارباغ را از ميان مى برد.
نگرانى درباره مساله مترو در چهارباغ در چند سال گذشته مطرح بوده است؛ اما جريان هاى اخير، اين نگرانى را بيشتر كرده اند. اكنون جريان ها به گونه اى رقم مى خورند كه ما در آينده اى نه چندان دور چهارباغ را از دست خواهيم داد.
 در طول مسير چهارباغ عباسى و چهارباغ هزارجريب، شش ايستگاه ساخته مى شوند كه تا اين لحظه، مقدمات ساخت سه ايستگاه فراهم شده و مقدمات ايجاد سه ايستگاه ديگر نيز از سوى مسوولان شهرى فراهم شده است.
شواهد حاكى از اين است كه مديران شهرى قصد دارند، مترو را از هر دو چهارباغ تاريخى يعنى چهارباغ عباسى و چهارباغ هزارجريب عبور دهند و گويا نمى خواهند تصميم خود را تغيير دهند.
در صورت عبور مترو از محور تاريخى چهارباغ، آثار زيادى تخريب خواهند شد و با مطالعه و بررسى هايى كه درباره معمارى اصفهان در ۳۰ سال گذشته انجام شده است و مدارك و اسنادى كه وجود دارند، چهارباغ هزارجريب مهم ترين باغ تفرجى صفوى بوده است كه اين باغ شامل يك كوشك بسيار بزرگ ـ در ميدان آزادى كنونى ـ به همراه تعبيه چهار برج در چهار سمت اين عمارت بوده است كه اكنون تنها دو برج از آنها باقى مانده اند.
عمارت اصلى اين باغ در زمان ظل السلطان كاملا تخريب شده است؛ اما پى هاى آثار هنوز وجود دارند و تاكنون حفارى نشده اند كه در صورت حفارى، آثارى از خاك بيرون مى آيند و آنها را مى توان بازسازى كرد.
 باغ هزارجريب علاوه بر ورودى بسيار عظيم، يك استخر بزرگ نيز داشته است. در دو طرف چهارباغ هزارجريب ۱۱ باغ به نشانه تعداد وزيران شاه عباس قرار داشته اند كه در هر يك از اين باغ ها، عمارت هاى كلاه فرنگى براى استراحت ساخته شده بودند. همچنين نهرى در باغ هزارجريب وجود داشته كه پس از عبور از باغ در استخر مقابل عمارت ريخته مى شده است. تعدادى حوض و آب نما با فواره هايى بسيار مرتفع نيز در وسط چهارباغ هزارجريب قرار داشتند كه زيبايى خارق العاده اى پديد مى آوردند.
 اين زيبايى تا سى وسه پل ادامه داشته و اين پل، ارتباط بين دو چهارباغ تاريخى را برقرار مى كرده است. به علاوه، در چهارباغ عباسى به جز مدرسه چهارباغ كه در زمان شاه سلطان حسين همراه با مهمان سراى عباسى ساخته مى شود، آثار صفوى فراوانى در زيرزمين وجود دارند كه نهرها و حوض ها را شامل مى شوند.
گفتنى است در صورت عبور مترو از هر دو چهار باغ، بافت تاريخى، اكوسيستم و محيط زيست اين منطقه از ميان مى رود.
چنانچه تمام اين عناصر تاريخى توسط مترو از بين روند، به علاوه درخت هايى كه در شش ايستگاه قطع خواهند شد، ديگر چهارباغى باقى نمى ماند.
منبع: ايسنا
احمد منتظر مدير اسبق اداره كل ميراث فرهنگى اصفهان

مسجد جامع رقه در فاصله  يك صد مترى شمال شرقى روستاى رقه، ابتدا جزو مسجدهاى دو ايوانى سبك خراسانى بوده كه در اواخر قرن ششم يا اوايل قرن هفتم هجرى قمرى ـ دوره خوارزمشاهيان ـ بنيان نهاده شده است.
به گزارش ايسنا، روستاى رقه در   ۱۸ كيلومترى جنوب غربى بشرويه در دامنه غربى رشته كوه «هجده كوه» قرار دارد.
ناصر خسرو در سفر خود از طبس به تون در   ۴۴۴ هجرى قمرى از رقه گذشته و در سفرنامه اش از آب هاى روان، زرع، باغ، درخت، بارو و مسجد رقه ياد كرده است.
اكنون مسجد رقه، مسجدى سه ايوانى است كه ايوان ضلع جنوب شرقى آن در دوره هاى اخير ساخته شده است.
مصالح ساختمانى مسجد بيشتر گل و خشت و معدودى آجر است كه تاق دو ايوان اصلى و بخشى از پوشش ايوان ها را شكل داده اند. ورودى اصلى مسجد در ضلع شمال غربى در ميان ايوانى بلند كه با تاقى جناغى پوشيده شده است، قرار دارد.
ورود به حياط مسجد از طريق پلكانى در ميان ايوان امكان پذير است. در بالاى ورودى ايوان، دو قطعه سنگ كه روى آنها خطوطى نقر شده اند، ديده مى شوند. ورودى ديگر بنا در ضلع جنوب شرقى قرار دارد؛ اين ورودى نيز شامل ايوانى كم عرض و كشيده به ارتفاع  ۵/۶ متر  است.
حياط مسجد تقريبا مربع شكل است كه سه ايوان در سه ضلع آن واقع شده اند. در انتهاى ايوان ضلع جنوب غربى، محرابى كوچك و بدون تزيين ديده مى شود كه كاملا در وسط ايوان نيست. در دو طرف اين ايوان دو رواق ساخته شده كه با سه گنبد پوشيده شده اند.
در خارج مسجد و پشت ديواره هاى ضلع جنوب غربى و ضلع شمال غربى، پشت بندهاى ساباط مانندى براى جلوگيرى از فشار و رانش ديوارهاى مسجد در دوره هاى اخير ايجاد كرده اند؛ پوشش اين پشت بندها به وسيله تاق ضربى با قوس خفيفى انجام شده  است.

آخرين زنجيرساز اردكانى، دو سال پيش دارفانى را وداع گفت و اكنون اين هنر گرانقدر فراموش شده است.
زنجيرسازى اردكان هنرى قديمى و منحصر به فرد در ايران است و به حدى رونق داشت كه بازارى را در اردكان به خود اختصاص داده بود.
شيوه ساخت زنجير به صورتى است كه ابتدا مفتول را حرارت مى دهند تا سست شود، سپس دانه هارا آماده و به هم وصل مى كنند و داخل كوره قرار مى دهند؛ در مرحله بعد، روى سنگ سابه همراه با آب سايش مى دهند تا ظرافت خود را به دست آورد.
طول زنجيرهايى را كه كاربرى دفاعى داشته اند، يك متر است و سازنده زنجير بايد ظرافت خاصى را ايجاد مى كند، به گونه اى كه يك متر زنجير بايد در پوست نيم تخم مرغ يا گردو قرار مى گرفت.
شيوه آزمودن ظرافت زنجير به گونه اى است كه زنجير را پس از ساييدن روى سنگ به پشت گردن خود مى كشيدند و اگر موى گردن كنده مى شد، ظريف نبودن زنجير مشخص مى شد كه بايد دوباره ساييدن را انجام مى دادند.
افرادى به نام مدبرساز نيز در ساختن زنجير نقش داشتند كه فعاليت آنها ساختن ابتدا و انتهاى زنجير و دسته اى چرمى براى قرار گرفتن زنجير در دست بوده است.
استفاده و كاربرد زنجيرسازى براى كاربرى دفاعى انجام مى شده است؛ به گونه اى كه هنگام مقابله سپاه آقامحمدخان قاجار با لطفعلى خان زند، اين زنجيرها يكى از وسايل سپاه قاجار در مقابله با دشمن بوده اند كه به پاى اسب مى زدند و اسب را به زمين مى انداختند.
سب زدن زنجير، شيوه خاص خود را دارد؛ چراكه در صورت آشنا نبودن، زنجير به دور دست مى پيچد. اين هنر دستى سنتى به قرن ششم مربوط است و اكنون نمونه هايى از زنجيرهاى ساخته شده در موزه اردكان نگهدارى مى شوند.

در كميته ميراث جهانى يونسكو تصميم گرفته شد كه ارگ تاريخى بم در فهرست آثار در خطر باقى بماند.
به گزارش ايسنا، كميته ميراث جهانى در جلسه اى كه تشكيل داد، تصميم گرفت كه ارگ بم همچنان در فهرست آثار در خطر باقى بماند و اضافه كرد كه ايران بايد براى حفاظت بيشتر از اين اثر تلاش كند.
كميته ميراث جهانى همچنين تاكيد كرد كه ايران با ايكوموس به عنوان بازوى اجرايى مركز ميراث جهانى همكارى بيشترى داشته باشد تا معيارهايى را براى خارج كردن ارگ بم از فهرست آثار در خطر تعريف كنند؛ اين كميته براى تعريف چنين معيارهايى تا اول فوريه ۲۰۰۷ (بهمن ماه ۱۳۸۵) به ايران مهلت داده است.
ارگ بم كه پس از زلزله سال ۱۳۸۲ تخريب شد، در اجلاس بيست وهشتم يونسكو در سال ۱۳۸۳ در فهرست ميراث در خطر به ثبت رسيد. همچنين در اجلاس سال گذشته به ايران مهلت داده شد تا پرونده منظر دوهزار هكتارى تاريخى و فرهنگى بم را به روز كند.
در اين باره، مدير پايگاه ميراث فرهنگى بم با اشاره به اين كه درباره ارگ بم دو مساله مطرح است، گفت: در اين اجلاس كميته ميراث جهانى يونسكو، وضعيت ارگ بم در يك سال گذشته، براى ادامه قرار داشتن نام آن در فهرست آثار در خطر بررسى شده است كه در اين باره، ما به عنوان كشور دارنده اثر اعتقاد داشتيم، بم براى مدت بيشترى بايد در فهرست ميراث در خطر باقى بماند.
اسكندر مختارى ادامه داد: با توجه به اين كه چشم انداز فرهنگى بم در سال ۲۰۰۴ ميلادى در فهرست ميراث جهانى ثبت شد، ايران امسال، سند جديدى را از تعريف جامع منظر فرهنگى بم به يونسكو ارائه كرد.
وى معتقد است كه باقى ماندن ارگ بم در فهرست ميراث درخطر به حفاظت از اين اثر كمك مى كند.

نخستين موزه صحرايى نفت در مسجدسليمان ايجاد مى شود.
به گزارش ايسنا، اسماعيل فرهاديان ـ سرپرست شركت بهره بردارى نفت و گاز مسجدسليمان ـ با بيان اين مطلب افزود: اين موزه در كنار نخستين چاه اكتشافى گاز ژوراسيك خاورميانه در بخش مركزى شهر احداث خواهد شد. وى دليل انتخاب مكان چاه شماره ۳۰۶ را وجود تنها دكل بازمانده از سال هاى نخست اكتشاف نفت در ايران روى اين چاه دانست.
فرهاديان گفت: اين دكل از نوع پيچ و مهره اى است كه در نوع خود تنها دكل موجود در كشور است. وى با اشاره به جمع آورى ادوات مختلف سرچاهى و درون چاهى براى نمايش در اين موزه اظهارداشت: در موزه صحرايى نفت، بازديدكنندگان با نحوه حفارى چاه هاى نفت و گاز و تجهيزات مورد استفاده در عمليات حفارى آشنا مى شوند. مسجدسليمان نخستين شهر نفتى در خاورميانه و در رديف نخستين شهرهاى نفتى در جهان است. نخستين چاه نفت در اين منطقه در پنجم خردادماه سال ۱۲۸۷ هجرى شمسى (۱۹۰۸ ميلادى) در عمق ۳۳۸ مترى به نفت رسيد. قرار است، هم زمان با يك صدمين سال كشف نفت، مراسمى ويژه در اين شهر برگزار شود.

معاون گردشگرى سازمان ميراث فرهنگى و گردشگرى از راه اندازى خانه هاى اطلاع رسانى گردشگرى در استانهاى كشور خبر داد. «محمد شريف ملك زاده» گفت:اين خانه هابا هدف اطلاع رسانى دقيق به گردشگران و جهانگردان در بهترين نقاط شهرها به لحاظ قدمت و سابقه تاريخى راه اندازى مى شود. وى تاكيد كرد: در اطلاع رسانى به گردشگران تنها دادن اطلاعات درباره جاذبه هاى گردشگرى مناطق موثر نيست و بايد با رويكردى وسيع و همه جانبه دنبال شود. ملك  زاده تصريح كرد: اطلاع رسانى در مورد اينكه چه امكاناتى در كدام نقطه وجود دارد از ديگر مواردى است كه بايد مورد توجه قرار گيرد تا مسافر كمتر دچار مشكل شود.

مدير اداره كل ميراث فرهنگى و گردشگرى استان ايلام گفت: با وجود اين كه ايلام از نظر آثار باستانى جزو  استان هاى غنى كشور است، ولى متاسفانه بيشتر اين آثار هنوز در زير خاك هستند و به برنامه ريزى دقيق و عملى در اين باره نياز است.
فريدون محمدى در گفت وگو با ايسنا، با بيان اين كه استان ايلام ظرفيت بالايى از نظر جاذبه هاى  تاريخى دارد، افزود: تاكنون بيش از ۳۰۰ اثر باستانى در استان ايلام شناسايى و ثبت شده اند. محمدى با اشاره به اين كه اعتبار امسال اين سازمان بيش از ۳۰۰ درصد افزايش داشته است، اظهار كرد: استان ايلام دروازه تمدن بين النهرين است، پس نياز است كه دراين باره مسوولان كشور، طرح ها و برنامه هاى جامعى را براى تبديل كردن اين استان به يكى از قطب هاى گردشگرى كشور ارائه كنند. او معتقد است كه تنها راه جذب گردشگر، شناسايى، معرفى و ثبت آثار باستانى استان ايلام است.