سرويس گردشگرى: قلعه  الموت در شمال شرقى روستاى گازرخان و بر فراز كوهى از سنگ به ارتفاع ۲۱۰۰ متر از سطح دريا قرار دارد. اين كوه از نرمه گردن (ميان نرمه لات و گرمارود) شروع شده و به طرف مغرب ادامه پيدا كرده است. صخره هاى پيرامون قلعه كه رنگ سرخ و خاكسترى دارند، در جهت شمال شرقى به جنوب غربى كشيده شده اند. پيرامون دژ از هر چهار سو پرتگاه است و تنها راه ورود به قلعه در انتهاى ضلع شمال شرقى است كه كوه هودكان با فاصله اى نسبتا زياد بر آن مشرف است. آنچه كه امروز از اين دژ تاريخى باقى مانده است تنها يك ديواره عظيم از قلعه و بخش هاى كوچكى است كه نشان از وجود دژى از ساليان دور مى دهد. اين قلعه يكى از جاذبه هاى گردشگرى استان قزوين محسوب مى شود. قلعه الموت را كه مردم محل؛ قلعه حسن مى نامند ازدو قسمت تشكيل شده است. قسمت باخترى كه داراى ارتفاع بيش ترى است به نام جورقلا يعنى قلعه بالا و پيلاقلا يعنى قلعه بزرگ خوانده مى شود. قسمت خاورى آن را جيرقلا يعنى قلعه پايين و پيارقلا يعنى قلعه كوچك نامند. ديوار خاورى قلعه بالا با قلعه بزرگ كم تراز قسمت هاى ديگر صدمه ديده است. درازاى قلعه حدود ۱۲۰ متر و پهناى آن بين ۱۰ تا ۳۵ متر متغير است. به طور كلى بايد گفت، قلعه الموت كه دو قلعه بالا و پايين را در بر مى گيرد، به صورت بناى سترگى بر فراز صخره اى سنگى بنا شده و ديوارهاى چهارگانه آن به تبعيت از شكل و وضع صخره ها ساخته شده اند؛ از اين رو عرض آن به خصوص در قسمت هاى مختلف فرق مى كند. يكى از شگفتى هاى قلعه حسن يا الموت، سيستم پيچيده آب رسانى با تنبوشه هايى به قطر ۱۰سانتى متر است كه از چشمه كلدر آب را به دژ رسانده و درحوض هاى سنگى ذخيره مى كرده اند. درجنوب باخترى اين قسمت از قلعه، درميان شيب بسيار تندى كه به پرتگاه هاى عميق مى رسد؛ حوضى در دل سنگ به ابعاد تقريبى۵*۸ متر كنده اند كه هيچ گاه ازآب خالى نشده است. براساس يافته هاى كاوشگرى در قلعه الموت مى توان اين گونه نتيجه گيرى كرد كه بخش بالاى قلعه حدود ۳۵۰۰ متر مربع وسعت داشته و ديوارى به شكل يك حصار دور تا دور آن را در بر گرفته بود. همچنين اين قلعه ستون هاى مدورى داشته است كه بر اثر حمله مغول تخريب شده اند. كاوش ها در قلعه الموت نشان مى دهد كه اين دژ تاريخى سه دوره معمارى متعلق به حسن صباح، صفويه و قاجاريه را پشت سر گذاشته است و آنچه كه امروز از آن باقى مانده است، محصولى از دخل و تصرفات معمارى اين سه دوره است. اين قلعه در شوال ۶۵۴ هجرى قمرى به دستور هلاكو به آتش كشيده و ويران شد و از آن پس به عنوان تبعيدگاه و زندان مورد استفاده قرار گرفت. همچنين از سال ۹۳۰ هجرى قمرى و ابتداى حكومت شاه  طهماسب صفوى تا سال ۱۰۰۶ هجرى قمرى قلعه كالبدى سالم داشته است. متاسفانه حمله مغول و حفارى هايى كه در دوره  قاجار براى يافتن گنج در قلعه  الموت انجام شده، سبب ويرانى آن شده است. اين قلعه مورد توجه بسيارى از گروه هاى گردشگرى است و هرساله مورد بازديد گردشگران ايرانى و خارجى قرار مى گيرد.

كاوش هاى باستان شناسى در شهر «پارسه» تخت جمشيد آغاز مى شوند. سرپرست ايرانى اين هيأت باستان شناسى در گفت وگو با ايسنا با اعلام اين مطلب، بيان كرد: پژوهشكده باستان شناسى بنياد پژوهشى پارسه ـ پاسارگاد و دانشگاه بولونيا با همكارى ايسيائو ايتاليا پس از پنج سال مطالعات مغناطيس سنجى، نقشه بردارى و بررسى هاى سطحى، هفته اول مهرماه شهر پارسه را كاوش خواهند كرد. عليرضا عسگرى ادامه داد: انتظار مى رود، علاوه بر يافته هاى ارزشمند تاريخى، ساختارهاى معمارى نيز در اين شهر شناسايى شوند، زيرا با شناخت و پژوهش در مهم ترين شهر ايرانى، هويت تاريخى فرهنگ شهرسازى ايرانيان به جهان امروز معرفى خواهد شد. وى اظهار داشت: پارسه مهم ترين شهر پارسى است كه با هويت اصيل ايرانى در كنار تخت جمشيد واقع شده است. وسعت اين شهر بيش از صدها هكتار است و فقط بخش ارگ آن را به نام تخت جمشيد مى شناسيم. اين شهر ۲۵۰۰ سال پيش بنا شد و مردم پارسه تا مدت ها پس از ويرانى تخت جمشيد در اين شهر زندگى مى كردند. به گفته وى، نخستين كاوش هاى باستان شناسى در شهر پارسه را حدود ۷۰ سال پيش ارنست هرتسفلد ـ باستان شناس آلمانى ـ انجام داد و پس از او، اريك اشميت از دانشگاه شيكاگو كاوش هاى گسترده تخت جمشيد را به انجام رساند. همچنين باستان شناسان متعدد ايرانى مانند على سامى، على اكبر تجويدى، عيسى بهنام، محمود موسوى، محمدتقى مصطفوى و شاپور شهبازى در شهر پارسه كاوش هاى باستان شناسى كرده اند. البته در سال هاى اخير نيز با شكل گيرى بنياد پژوهشى پارسه ـ پاسارگاد برنامه هاى پژوهشى گسترده اى در حوزه پاسارگاد، تخت جمشيد و تنگه بلاغى انجام شده اند. عليرضا عسگرى، سرپرست ايرانى اين هيأت باستان شناسى از پژوهشكده باستان شناسى است و سرپرستى هيأت خارجى را پى ير فرانچسكو كاليرى از دانشگاه بولونيا ايتاليا برعهده دارد.

زمان معرفى برترين هاى گردشگرى توسط ادارات تابعه سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى استان هاى كشور تا چهار مهر ماه تمديد شد. به گزارش ستاد خبرى نخستين جشنواره برترين هاى صنعت گردشگرى، اين اقدام با توجه به اشراف سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى استــان ها، بر برترين هاى گروه هاى مختلف حوزه هاى گردشگرى در استان ها صورت گرفته و از سوى آنان به دبيرخانه جشنواره معرفى مى شوند. اسدالله ژيان رئيس روحانى رئيس هيأت داوران نخستين جشنواره برترين هاى صنعت گردشگرى با بيان اين مطلب افزود: اين موضوع به درخواست دبيرخانه جشنواره پيشنهاد شده كه با موافقت سازمان ميراث فرهنگى نيز روبه رو شد. وى در ادامه افزود: وجود سيستم هاى نظارتى و هدايتى كه در ادارات ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى در استان ها وجود دارد، باعث ورود برترين ها در هر يك از گروه هاى گردشگرى در سيكل گزينش مى شود و مـى تواند ما را در انتخاب برترين هاى حوزه گردشگرى كمك كند.

زلزله قشم بخشى از ديواره كوهى كه غارهاى تاريخى خربس در آن واقع شده است را تخريب كرده و اين اثر معمارى ۳ هزار ساله همواره مورد تهديد رانش زمين قرار گرفته و در هر بار زلزله بخش هايى از آن فرو مى ريزد. به گزارش chn، در اثر زلزله روز چهارشنبه ۲۰ شهريور ،۸۷ بخشى از ديواره كوه غارهاى تاريخى خربس فرو ريخت و قسمتى از مسير بازديد را نيز مسدود كرد. اين غارها به دوره مادها تعلق دارند و به صورت دست كن توسط مردمى كه ۳ هزار سال قبل در قشم زندگى مى كردند ساخته شده است. پيش از اين بخشى از ديواره كوه غارهاى خربس در زلزله سال ۱۳۸۴ فرو ريخت كه در آن زمان سنگ هاى بزرگى از كوه به پايين محوطه پرتاب شدند. در اين غارها نقاشى هاى ديوارى متعلق به دوره استعمار پرتقالى ها و حضور آن ها در جزيره نيز ديده مى شود.اين غارها به صورت تو در تو به هم مرتبط بوده و محل زندگى انسان هاى ساكن در جزيره بوده است. نمونه چنين غارهايى در ديگر نقاط كشور ديده نشده است و از اين جهت غارهاى خربس نمونه اى منحصر به فرد از معمارى دست كن صخره اى محسوب مى شود. ريزش سنگ ها از كوه نشان مى دهد كه زلزله مى تواند در آينده آسيبى جدى به خود غارها نيز وارد كند و از آن جايى كه استحكام بخشى كوه كار دشوار و تا حدى غير ممكن است، خطرى جدى غارهاى تاريخى خربس را تهديد مى كند.

دو كشور مالزى و لائوس در يك اقدام مشترك و به منظور گسترش همكارى هاى توريستى و حفاظت از منابع طبيعى در توريسم، ميزبانى كنفرانس جهانى اكوتوريسم را در سال آينده عهده دار شدند. اين كنفرانس درپى امضاى يك موافقتنامه همكارى ميان وزارت توريسم ملى لائوس و مقامات مالزى برگزار مى شود كه طى آن دو كشور در زمينه برگزارى كنفرانس توريسم ماجراجويانه و اكوتوريسم در ويتنام با يكديگر تعهد كردند. علاوه بر اين كنفرانس؛ نمايشگاه بين المللى و فستيوال توريسم و غذا نيز از ۱۷ تا ۱۹ جولاى ۲۰۰۹ در ويتنام برگزار خواهد شد. يكى از اهداف مهم در برگزارى اين كنفرانس، بحث و بررسى امكانات موجود در پى ريزى انجمن اكوتوريسم آسيا و اقيانوسيه است به نحوى كه كشورهاى منطقه را قادر به همكارى متقابل با يكديگر در زمينه ترويج اكوتوريسم و نيز تبادل اطلاعات و تجارب موجود در اين زمينه كند. هدف ديگر در برگزارى اين كنفرانس، بررسى و كشف راه هاى مناسب براى ايجاد تعادل ميان اكوتوريسم و تاكيد بر ضرورت حفاظت و نجات محيط زيست است. به گفته «سوكوزم بوديسان» معاون مدير توريسم ملى لائوس اكوتوريسم در اين منطقه سالانه ۱۰ تا۱۵ درصد رشد دارد كه منطقه لائوس سهم بالايى از اين بخش داشته است. به گفته وى؛ تعداد توريست هايى كه تنها ظرف سال گذشته از لائوس ديدار كرده اند به ميزان ۳۵ درصد افزايش داشته است. كشور لائوس داراى دو اثر ثبت شده درميراث جهانى يونسكو است كه يكى از آنها شهر تاريخى لوانگ پرابانگ و ديگر وات فودو است كه دومى ويرانه اى از مجموعه معبدهاى خمر در شمال لائوس است. به گفته نماينده سازمان توريسم جهانى در منطقه آسيا و اقيانوسيه، اين كنفرانس به گونه اى مقتضى مسائل مهم مرتبط با اكوتوريسم نظير توسعه پايدار، تغييرات اقليمى، حفاظت از محيط زيست و توريسم بين المللى را مورد بحث و بررسى قرار خواهد داد. جوامع محلى و نقشه مسيرهاى اكوتوريستى و چالش ها و نيز راه حل ها، سرمايه گذارى و بازاريابى از ديگر عنوان هاى اصلى است كه در اين كنفرانس مورد بحث و بررسى قرار مى گيرد. به گزار ميراث فرهنگى، بيش از ۸۰۰ شركت كننده در اين كنفرانس طى اين مدت در هتل كاخ دان چان كه هتلى متعلق به مالزى در كشور ويتنام است، پذيرايى خواهند شد. كنفرانس بين المللى اكوتوريسم ۱۵ تا۱۷ جولاى سال ۲۰۰۹(تير۸۸) توسط دو كشور مالزى و لائوس در كشور ويتنام برگزار مى شود.

نمايندگى اداره ميراث فرهنگى و گردشگرى شهرستان تربت حيدريه از تكميل طرح مطالعاتى گردشگرى آبشار رودمعجن اين شهرستان خبر داد. سيدمحمد انصارى پور در گفت وگو با ايسنا در خراسان رضوى، بيان كرد: اين طرح شامل دو فصل با عنوان بررسى موقعيت طبيعى و جغرافيايى رود معجن و شناخت وضع موجود منطقه است. در اين طرح، نقاط پيشنهادى براى واحدهاى تجارى، ادارى، رستوران با تراس روباز، هتل، فضاى بازى كودكان، نمازخانه، سرويس هاى بهداشتى، سكوهاى نشيمن، پاركينگ و فضاى تفرجگاهى مشخص شده اند و زمينه مناسب براى سرمايه گذارى بخش خصوصى فراهم شده است. مدير نمايندگى ميراث فرهنگى و گردشگرى تربت حيدريه گفت: تهيه اين طرح توسط سازمان ميراث فرهنگى و گردشگرى استان خراسان رضوى با ۱۴۰ ميليون ريال اعتبار انجام شده است. وى يادآور شد: پروژه برق رسانى به آبشار رودمعجن با بيش از يك كيلومتر در سال ۱۳۸۶ انجام شده و در سال ۱۳۸۷ از محل اعتبارات گردشگرى كه در اختيار بنياد مسكن قرار گرفته است، احداث پاركينگ و سرويس بهداشتى آغاز خواهد شد.

مجتمع هاى خدماتى- رفاهى بين راهى صفيئى، فدك و آفتاب در آزاد راه ساوه همدان با به حضور محمد بخارائى رئيس سازمان راهدارى و حمل و نقل جاده اى بهره بردارى رسيد. رئيس سازمان راهدارى و حمل و نقل جاده اى با بيان اينكه همدان، استانى فرهنگى با جاذبه هاى سياحتى است كه دغدغه بسيارى براى حمل مسافر دارد، گفت: توسعه ناوگان حمل و نقل جاده اى و توسعه طولى و عرضى شبكه هاى ارتباطى با احداث آزاد راه ها و بزرگراه ها امكان پذير است كه خوشبختانه در اين راستا هر ساله هزار و ۵۰۰ كيلومتر به اين شبكه اضافه مى شود. به گزارش ميراث آريا، محمد بخارائى كاهش ۲/۲۱ درصدى تلفات حوادث جاده اى در استان همدان در سال گذشته را حاكى از ارتباطات مناسب سازمان راهدارى و حمل و نقل جاده اى با ديگر نهادهاى دست اندركار در جهت ارتقاى ايمنى دانست. وى افزود: مديريت سرعت، مديريت لحظه اى و ايجاد پاسگاه پليس راه براى تقويت ديدبانى در شبكه راه هاى استان همدان و نيز افزايش شمار مجتمع هاى خدماتى- رفاهى براى مسافران و رانندگان از رويكردهاى منطقى شبكه حمل و نقل است. رئيس سازمان راهدارى و حمل و نقل جاده اى تصريح كرد: اين امر در استان همدان با بهره بردارى از ۱۲ مجتمع هاى خدماتى- رفاهى بين راهى تحقق يافته است.

كشف دو تكه سنگ از جنس كات كبوت (سولفات مس) در كنار بناى سنگ هاى نگهبان انگلستان، ثابت كرد، كه از اين بنا به عنوان مركزى درمانى در زمان هاى پيش از تاريخ استفاده مى شده است. به گزارش chtn، باستان شناسان معتقدند، بناى معروف سنگ هاى نگهبان كه به عنوان طلسم خوش اقبالى مورد استفاده قرار مى گرفته به شكل معبدى دوار در حدود ۲۳۰۰ سال قبل از ميلاد مسيح ساخته شده است. تيم دارويل، باستان شناس و محقق بناهاى باستانى بريتانيا گفت: كات كبوت ها از ۲۵۰ كيلومترى ولز به جنوب انگلستان منتقل شده و در اين بنا قرار گرفتند. اين بدان معنا است كه اين سنگ ها ارزش درمانى داشته و از اين رو افراد بسيارى را به سمت خود جذب مى كرده اند. وى افزود: دلايل بسيارى وجود دارد كه مى تواند محققان را در كاربرى درمانى اين قطعات متقاعد سازد زيرا به عقيده ساكنان پيشين اين منطقه اين سنگ ها قدرت درمانى بالايى داشته اند. كشف آثارى همچون جام هاى سفالى، سراميك ها و تبرهاى سنگى باستانى و رومى در اطراف معبد سنگ هاى نگهبان اين فرضيه را براى باستان شناسان به وجود آورد كه اين منطقه علاوه بر اينكه به زمانى پيش از تاريخ تعلق دارد متعلق به دوره امپراتورى روم و قرون وسطى نيز بوده است. دارويل خاطرنشان كرد: تحقيقات بيشتر بر روى آثار به جا مانده از اين بنا به زودى نشان خواهد داد كه چه زمان و به چه علتى اين معبد ساخته شده است.

فرمانده  انتظامى شهرستان خلخال، از كشف چهار هزار سكه تاريخى از قاچاقچيان در اين شهرستان خبر داد. نادر رضانژاد اعلام كرد: اين سكه در پى اكتشاف غيرمجاز در حوالى اين شهرستان كه مربوط به اوايل اسلام و عصر هخامنشى است، به دست آمده است. به گزارش ايسنا، وى با اعلام اين كه اين تعداد سكه، به همراه دو عدد خمره برنزى و يك دستگاه فلزياب الكترونيكى پيشرفته از يك دستگاه خودروى پژو توسط ماموران نيروى انتظامى كشف و ضبط شد، تصريح كرد: دوره دقيق سكه هاى كشف شده توسط كارشناسان در حال شناسايى است.