همه ما امروز خطرات دنيايمان را شناخته ايم. بحران جهانى مالى، بحران جهانى انرژى و بحران جهانى غذا. موج جديدى از جنگ ها و خشونت ها آغاز شده است. تغييرات آب و هوا با شدت بيشترى سياره ما را تهديد مى كند. ما معتقديم كه مشكلات جهانى نيازمند راه حل هاى جهانى است. آيا ما به دنبال راه حل هستيم؟ حقيقت اين است كه ما امروز با بحران هايى از جنس ديگرى روبه رو هستيم، چالشى جديد براى رهبرى جهانى. مراكز قدرت و رهبرى در جهان در حال گسترش است. در آسيا، در آمريكاى لاتين و در بخش هايى از جهان كه به تازگى در جهان توسعه يافته اند. در اين دنياى جديد، چالش هاى جديد به طور فزاينده اى در خصوص همكارى ها است تا در مورد رودر رويى ها. كشورها ديگر نمى توانند بدون همكارى ديگران علايق خود را پيگيرى كنند و يا سعادت مردم خود را پيش ببرند. در حال حاضر خطر كشورهايى را احساس مى كنم كه به جاى اينكه به آينده اى مشترك فكر كنند به فكر خويشند. همچنين خطر عقب نشينى از پيشرفت هاى پيشين خودمان را احساس مى كنم، بخصوص در حوزه توسعه اقتصادى و جذابيت در تقسيم ثمره هاى رشد جهانى. وب سايت ديپلماسى ايران از قول بان كى مون ادامه مى دهد: بله، رشد جهانى ميلياردها انسان را از فقر نجات داد. در حال حاضر حتى اگر در ميان مردم فقير دنيا زندگى مى كنيد، هرگز فقر را به اين شدت احساس نكرده ايد. بله، قوانين جهانى و عدالت هرگز به اندازه امروز در زندگى نفوذ داشته است. اما آنهايى كه در كشورهايى زندگى مى كنند كه حقوق بشر در آن كشورها ضايع شده است، هرگز به اندازه امروز بى دفاع نبوده اند. بله، بسيارى از ما در صلح و امنيت زندگى مى كنيم. اين درحالى است كه خشونت به طور عميقى در برخى از كشورها مانند، افغانستان، سومالى، كنگو، عراق و سودان رخنه كرده است. مشكل آنها بخشى از توسعه اضطرارى است كه ما با آنها روبه رو شده ايم. در سال گذشته، قيمت سوخت، غذا و فرآورده هاى اصلى زندگى به طور هشدار دهنده اى افزايش يافت. كشورهاى ثروتمند نگران ركود بازار بودند و اين درحالى است كه كشورهاى فقير حتى نمى توانستند مايحتاج اوليه خود را تامين كنند. اهداف توسعه هزاره بخشى از راه حل است. پيشرفت هاى صورت گرفته ناهموار است. توافقنامه ها مانند گذشته ارزش ندارند. اكنون مى دانيم كه اهداف ما در دل ثروتمندان نهفته است. سازمان ملل مبارز اصلى بى دفاعى ها است. زمانى كه فاجعه آغاز مى شود ما وارد عمل مى شويم. ما همين كار را در سال جارى در هائيتى و ساير كشورهاى كارائيب كه دچار تندباد دريايى شده بودند انجام داديم. در ميانمار نيز وارد عمل شديم، جايى كه چالش به وجود آمده به توسعه سياسى تبديل شده است و گام هاى مثبتى در راستاى حقوق بشر و دموكراسى برداشته شد. ما به سيل زدگان جنوب آسيا كمك كرديم و بعد از آن به داد ۱۴ ميليون انسانى رسيديم كه از خشكسالى در شاخ آفريقا صدمه ديده بودند. آيا بايد منتظر باشيم تا ببينيم كه بچه هاى بيشترى در هر ثانيه جان خود را از دست مى دهند؟ بحران جهانى غذا خود به خود برطرف نخواهد شد. ممكن است كه اين اخبار از صدر اخبار روز دنيا محو شوند. سال گذشته در همين زمان، قيمت هر تن برنج ۳۳۰ دلار بود. امروز به ۷۳۰ دلار رسيده است. كسانى كه در گذشته با كيسه برنج مى خريدند امروز مشت مشت برنج مى خرند. كسانى كه دو وعده غذا مى خوردند امروز يك وعده غذا مى خورند. سازمان ملل توان خود را براى تامين بذر و كود مورد نياز كشاورزان زمين هاى كوچك متمركز كرده است. ما به دنبال يك انقلاب سبز در آفريقا هستيم. اما با كمبود منابع روبه رو هستيم. در برونى و سيرالئون، در ليبريا و تيمور شرقى منابع ما در خطر آسيب است چرا كه صلح بانان سازمان ملل در تلاشند تا اين كشورها را به وضعيت صلح بازگردانند. اين درحالى است كه ديپلماسى بازدارنده سازمان ملل نيز از اهميت بالايى برخوردار است. ما نتايج اين ديپلماسى را در نپال و كنيا ديديم و اميدواريم كه بتوانيم در زيمبابوه نيز به نتايج مورد نظر دست پيدا كنيم. در عين حال، شانس بزرگى براى اتحاد دوباره قبرس پيش رو داريم. در گرجستان، سازمان ملل توانست تنش هاى به وجود آمده از درگيرى هاى اخير را كاهش دهد. در ساحل عاج، به سازماندهى انتخابات تا آخر سال كمك مى كنيم كه گام بزرگى در جهت دموكراسى و بازسازى است. اما فكر كردن به اين كه سازمان ملل مى تواند مشكلات دنياى امروز را بدون حمايت كامل اعضاى آن حل كند بسيار خطرناك است. به عنوان مثال، در دارفور ما با چالش هاى متعددى در خصوص رسيدن به يك ضرب العجل رو به رو هستيم. ما با كمبود نيروهاى كمكى و منابع مالى رو به رو هستيم. در حال حاضر تمام كار ما از حسابرسى براى توسعه، اهداف توسعه هزاره، صلح بانان با بحران مالى جهانى مورد تهديد قرار گرفته است. ما بايد بازارهاى مالى جهانى را بازسازى كنيم. بايد به فكر يك اقتصاد جهانى جديد باشيم كه بازتابى از چالش هاى واقعى زمان ما باشد. اين واقعيت ها همان مسائلى هستند كه سازمان ملل مبارزه با آنها را در برنامه خود دارد: مبارزه با مالاريا و ايدز، كاهش مرگ و مير مادران و نوزادان، مبارزه با تروريسم جهانى و سلاح هاى هسته اى. در خصوص كره شمالى، تمام توافقنامه هاى ۶ جانبه بايد اجرا شود. در راس همه اين موارد، حوزه حقوق بشر نيازمند حراست بيشترى است. عدالت بايد به عنوان ستون صلح، امنيت و توسعه شناخته شود. ما بايد مسئوليت حمايت را گسترش دهيم. با وجود مشكلات سياسى فراوان، نمى توانيم اجازه بدهيم كه جنايات بشرى بدون پاسخ بماند. تغييرات آب و هوايى يكى از مسائل ديگر جهان امروز است. ما بايد عزم خود را جزم كنيم. نتايج اولين آزمون ما سه ماه آينده در لهستان مشخص مى شود. از آن به بعد بايد ديدگاه خود را در خصوص يك توافقنامه جديد براى جايگزينى توافقنامه كيوتو كه در سال ۲۰۱۲ به اتمام مى رسد به اشتراك بگذاريم. اساس تمام فعاليت هاى سازمان ملل مسئوليت پذيرى است. بايد فرهنگ سازمان ملل را تغيير دهيم. ما بايد با سرعت بيشترى كار كنيم، انعطاف پذير، مدرن تر و تاثيرگذار تر باشيم. بايد سيستم خود را كه كمى كهنه است و عملكرد خوبى ندارد، تغيير دهيم. اما اعضاى سازمان ملل نيز بايد نقش فعال ترى داشته باشند. راه حل هاى ايجاد صلح بدون نيرو و پول امكان پذير نخواهد بود. ما نمى توانيم نيروهاى شجاع سازمان ملل را بدون تامين امنيتشان به نقاط مختلف جهان اعزام كنيم. ( ۵ نيروى سازمان ملل در سال جارى جان خود را از دست داده اند). ما نمى توانيم اين سازمان را بدون داشتن منابع لازم اصلاح كنيم. مشكلات امروز گذرا هستند اگر با هشيارى و مسئوليت پذيرى بيشترى عمل كنيم. با چنين روندى، مى توانيم گام هاى جديدى براى ايجاد يك فضاى امن تر كه به طور مساوى و گسترده اى با همه جهان تقسيم شده است برداريم.

«درحال حاضر و پس از حمله روسيه به گرجستان اين سوال مطرح است كه آيا روسيه بار ديگر قصد دارد به كشورهاى شوروى سابق حمله كند يا فقط به فكر حمله به گرجستان بوده است؟» به گزارش ايسنا روزنامه وال استريت ژورنال در گزارشى نوشته است: «به نظر مى رسد كه حمله به گرجستان بخشى از يك طرح بزرگ تدوين شده از سوى كرملين بوده است و صرف اين كه بگوييم روس ها فقط به گرجستان فكر مى كنند يك اشتباه محض است. در نهايت به وضوح مشخص است كه جنگ كوتاه ميان گرجستان- روسيه آغازگر يك تغيير جدى در اولويت سياست خارجى مسكو است. يكى از اين اولويت ها جبران دارايى هاى از دست رفته روسيه به خاطر فروپاشى شوروى سابق در سال ۱۹۹۱ است. حال روسيه چگونه به اين هدف دست مى يابد؟ پاسخ روشن است؛ با تسلط بر امور داخلى، اقتصاد و جهت گيرى هاى سياست خارجى جمهورى هاى شوروى سابق.» اين گزارش افزوده است: «روس ها به شدت با گسترش ناتو و عضويت گرجستان و اوكراين در پيمان آتلانتيك شمالى مخالفند و حتى تهديد كرده اند كه در صورت پيوستن اين دو كشور پاسخ دندان شكنى به اين اقدام بدهند. شايد هم حمله به گرجستان ثابت كرد روس ها در اين راستا بسيار جدى هستند. مقامات روسيه به طور غيرمستقيم به اين موضوع اشاره كرده اند كه حتى مسكو حاضر است به خاطر مقابله با اقدام اين دو كشور شوروى سابق از عضويت در جى هشت، سازمان تجارت جهانى و روابط با اتحاديه اروپا بگذرد. به جز استونى و لتونى جايى كه شهروندان روسى تقريبا يك چهارم جمعيت اين دو كشور را تشكيل مى دهند، به نظر مى رسد هدف بعدى روسيه، اوكراين باشد. كى يف بارها با سياست هاى ضد روسى خود از جمله گرايش به آمريكا و غرب و تمايل شديد به پيوستن به ناتو خشم كرملين را برانگيخته است. تقريبا از هر پنج شهروند اوكراينى يكى روسى است (حدود هشت ميليون نفر) اكثرا در شمال شرقى اوكراين و در مجاورت مرز روسيه زندگى مى كنند. ولاديمير پوتين، نخست وزير روسيه پيشتر نسبت به تماميت ارضى اوكراين بى توجه بوده است. وى در اجلاس ناتو در بخارست در آوريل گذشته خطاب به جورج بوش، رئيس جمهور آمريكا به صراحت اعلام كرده بود كه اوكراين حتى يك كشور واقعى هم نيست و بخش اعظم خاك اوكراين براى روسيه است. سفر اخير ديك چنى، معاون بوش به اوكراين نگرانى ها را در مورد حمله روسيه به اوكراين نشان مى دهد. چنى در اين سفر به مقامات اوكراين اعلام كرد كه واشنگتن به دولت كى يف متعهد است و اين كشور براى پيوستن به ناتو راه درستى را در پيش گرفته است و كاخ سفيد نيز از اين اقدام حمايت مى كند.» وال استريت ژورنال مى نويسد: «از نظر روس ها درحال حاضر هيچ جايى بهتر از اوكراين براى ايجاد يك بحران سياسى و تغيير رهبرى در آن وجود ندارد. با توجه به اختلافات ميان روسيه و اوكراين بر سر منازعات سياسى و موضوع شبه جزيره كريمه، تقابل اين دو كشور در آينده مى تواند محتمل باشد. درسال ۱۹۹۷ زمانى كه پيمان دوستى و همكارى ميان بوريس يلتسين و لئونيد كوچما، رئيسان جمهور وقت دو كشور روسيه و اوكراين امضا شد اكثريت پارلمان روسيه با به رسميت شناختن شبه جزيره كريمه به عنوان بخشى از قلمرو اوكراين مخالفت كردند. سياستمداران ملى گراى روسيه از جمله يورى لوژكف، شهردار مسكو بارها به شبه جزيره كريمه سفر كرده اند تا نشان بدهند كه اين شبه جزيره براى روس ها است. لوژكف درمورد شهر سواتستوپول اوكراين نيز مى گويد اين شهر جزو قلمرو روسيه است و بايد جزو  قلمرو روسيه محسوب شود. با توجه به احتمال تلاش روسيه براى تصرف اين شهر و شبه جزيره كريمه به نظر مى رسد كه نيروهاى مسلح اوكراين دراين شبه جزيره و شهر با جديت بيشترى فعاليت مى كنند و آماده هرگونه تقابل با نيروهاى روسى هستند. همانند مناقشه گرجستان در صورت حمله به اين شبه جزيره و شهر سواتستوپول نيروهاى روسى براى حفاظت از شهروندان خود وارد عمل خواهند شد و بعيد نيست درگيرى اى شبيه تقابلات در اوستياى جنوبى روى دهد.»
احتمال بروز جنجال بين المللى پيرامون اوكراين
از سوى ديگر نووستى در تحليلى آورده است: مناقشه بين رئيس جمهور و نخست وزير اوكراين وخامت مى يابد و اين مى تواند به يك جنجال بزرگ بين المللى تبديل شود. «يوليا تيموشنكو» نخست وزير اوكراين اعتراف كرد كه اوكراين به طور غيرقانونى به گرجستان سلاح عرضه مى كند. تيموشنكو به خبرنگاران اعلام كرد كه دولت مداركى دال بر عرضه غيرقانونى سلاح دارد، اما ترديد دارد كه رئيس جمهور و شوراى امنيت ملى و دفاعى اوكراين بگذارند كه تحقيقاتى مستقلانه انجام شوند. همچنين گزارش «پل هوتولم» كارشناس انستيتو بين المللى تحقيقات صلح آميز استكهلم منتشر شد كه در آن تاييد شده است كه كيف به كشورهايى كه درگير مناقشه بوده اند، سلاح عرضه كرده است. در سند گفته شده است كه در سال هاى ۲۰۰۶-۲۰۰۷ اوكراين به آذربايجان، گرجستان، چاد، كنيا و ليبى اسلحه هايى عرضه كرد. نمايندگان اپوزيسيون اوكراين معتقدند كه نگرانى اروپاييان با توجه به دزديده شدن ناو «فايينا» كه تانك هاى اوكراينى را به كنيا عرضه مى كرد، افزايش مى يابد. پاسخ اوكراين چنين بود كه عليه گرجستان تحريماتى بين المللى وجود ندارند و متعاقباً عرضه سلاح به اين كشور كاملاً قانونى بوده است. اما نمايندگان اپوزيسيون سوءظن دارند كه بخشى از سلاح ها مى توانسته بطور سرى عرضه شده باشد. آنها كميسيونى تحقيقاتى ايجاد كردند كه «والرى كاناوالوك» و «والرى بونديك» اعضاى آن به خبرنگاران گفتند كه «آتش سوزى اواخر ماه اوت در انبار مهمات در استان خاركوف مى توانست پيامد آتش سوزى با هدف از بين بردن آثار قاچاق باشد». در گزارش مقدماتى كميسيون گفته مى شود كه قاچاق سلاح به قيمت پايين به گرجستان واقعاً وجود داشته و اين عمليات را «ويكتور يوشنكو» رئيس جمهور اوكراين هدايت مى كرده است. كاناوالوك گفت: «مى توان اين را اثبات شده دانست كه خدشه بزرگى به توان دفاعى ما وارد شده است. كشيك نظامى لشكر موشكى ضدهوايى متوقف شده است، چرا كه سيستم ها بطور رايگان به گرجستان عرضه شدند... پنج سيستم «اشكوال» كه بتازگى ساخته شده بودند، بجاى اينكه به ارتش خودمان عرضه شوند به گرجستان فروخته شدند». كارشناسان خاطر نشان مى كنند كه طبق قانون، نخست وزير ملزم به امضاى تمامى قراردادهاى عرضه سلاح براى صادرات است، اما اگر صحبت درباره قاچاق باشد، تيموشنكو مى تواند از معاملات بى خبر باشد. «ولاديمير فسنكو» كارشناس سياسى اوكراين مى گويد: «رئيس جمهور با توجه به همبستگى سياسى با ساكاشويلى (رئيس جمهور گرجستان) و با توجه به تعهدات رسمى و قراردادى بين اوكراين و گرجستان مى توانسته به اين روند كمك كند». اين كارشناس سياسى يقين دارد كه جنجال پيرامون اين مسأله، ديالوگ يوشنكو با شركاى خارجى را دشوار مى كند و حتى مى تواند منجر به پيگرد قانونى رياست جمهورى شود. در عين حال، حتى اعضاى كميسيون پارلمانى شك دارند كه بتوان اثبات كرد رئيس جمهور كشور پشت عرضه غيرقانونى سلاح قرار دارد».