|
۷ سال تلاش افغانها براى يك زندگى امن
۷ سال پيش با جنگى كه منجر به بركنارى طالبان از قدرت شد، سفرى به افغانستان آغاز شد و در اين راه اقدامات زيادى براى افغانستان و دنيا صورت پذيرفت. طى سال ۲۰۰۱ در كمتر از ۴۵ روز افغان ها از گزند تروريسم و طالبان رهايى يافتند. مردم افغانستان پس از اين واقعه به اميد دستيابى به آينده اى روشن به كشورشان بازگشتند. برخى از اين اميدها تحقق يافت. كودكان به مدرسه بازگشتند. حدود ۸۵ درصد از افغان ها اكنون به خدمات درمانى دست يافته اند. اين رقم ۹ درصد بيشتر از سال گذشته است. به گزارش ديپلماسى ايران مرگ و مير كودكان ۲۵ درصد كاهش يافته است. دموكراسى، مطبوعات آزاد، دستاوردهاى اقتصادى و معاش بهتر همگى در افغانستان محقق شده اند. با اين حال متاسفانه ما هنوز در حال مبارزه با طالبان و القاعده هستيم. چه كارى بوده كه بايد انجام مى داديم و نداديم كه اين چنين موجب نا امنى ما و جهان شده است؟ پس از آزادسازى افغانستان در سال ۲۰۰۱ جامعه جهانى براى مبارزه با تروريسم تمام تلاش هاى خود را در افغانستان متمركز ساخت، اين در حالى بود كه ما مى گفتيم افغانستان كشورى نيست كه بايد عليه تروريسم در آن جنگيد. اين جنگ نبايد در روستاهاى افغانستان ادامه داشته باشد. بايد يك رويكرد منطقه اى به مورد اجرا گذاشته شود. اين جنگ بايد بر تحريم كسانى متمركز شود كه تروريست ها را آموزش داده، آنها را تجهيز و تحريك شان كرده و براى آزار ما به اين كشور گسيل مى كنند. اما صداى ما شنيده نشد. صرف نظر از اين كه آيا اين موضوع منبعث از عدم آگاهى يا عدم تمايل است، رويدادها ثابت كردند كه ما درست مى گفتيم. متاسفانه طى دو سال گذشته پاكستان به اندازه و حتى بيشتر از افغانستان متضرر شده است. تقريبا كمربند قبيله اى حائل مرز افغانستان و پاكستان از اين وضعيت دچار آسيب شد. همان طور كه مدرسه هاى افغانستان از سال ۲۰۰۴ به اين سو آتش مى گرفتند و مى سوختند، از يك سال پيش تاكنون مدرسه هاى پاكستان نيز به ويژه مدرسه هاى دختران شاهد آتش سوزى بودند و ۸۰ هزار دانش آموز از امكانات تحصيلى محروم شدند. پل هاى بسيار تخريب شدند و سربازان و پليس به قتل رسيدند. بمب هاى بسيارى از كراچى تا لاهور و اسلام آباد منفجر شده اند. خشونت به هند نيز سرايت كرده است و شهرهاى گجرات، بنگلادش و دهلى با انفجار بمب هاى متعدد به لرزه درآمدند. بدين ترتيب بايد گفت كه اين مشكل منطقه اى است و در برگيرنده حمايتى نهادينه از تندروهايى است كه به تروريسم دامن مى زنند. تا زمانى كه از طريق ممانعت از آن نوع حمايت ها و همچنين پشتيبانى هاى مالى از راديكاليسم در تمام اشكال، ريشه هاى اين مشكل مورد خطاب قرار ندهيم، نمى توانيم تروريسم را شكست دهيم. اين مشكل به خوبى از سوى غرب درك نشده است. غرب با علائم و نشانه هاى تروريسم مبارزه كرده و در مواجهه با ريشه هاى اصلى آن ناكام مانده است. خوشبختانه امروز شاهد بروز علائمى از درك اين مرض هستيم. تغييرات دموكراتيك در پاكستان خبر خوبى براى افغان ها است. اين خبر خوشى براى مردم پاكستان و ساير جهانيان نيز هست. آصف على زردارى، نخست وزير جديد پاكستان نيز مانند ما از تروريسم آسيب ديده است. بى نظير بوتو، همسر وى توسط تروريست ها به قتل رسيد. اگر همه كشورها از جمله افغانستان، پاكستان و هند به همراه ساير هم پيمانان دست به دست هم دهند، اين امكان وجود دارد از روزهايى كه يك دولت تندرويى را به ابزارى در جهت سياست هاى خود تبديل كند، فاصله خواهيم گرفت. زمانى كه تمام دولت هاى منطقه تندروى را طرد كنند، براى تروريسم و تندروها فرصتى وجود نخواهد داشت كه گسترش يابند. اما اين رويه همچنين نيازمند كمك به افرادى است كه از روى فقر و بيچارگى خود را در اختيار نيروهاى تندرو قرار مى دهند. سال گذشته پسر ۱۴ ساله اى از منطقه قبايلى پاكستان را كه براى انجام يك بمب گذارى انتخارى به افغانستان آمده بود، بخشيدم. فقط نااميدى مفرط است كه مى تواند يك جوان را به چنين اعمالى بكشاند. ما بايد اين افراد را با فراهم ساختن آينده اى بهتر نظير آموزش بيشتر و ايجاد فرصت هاى جديد برايشان، از اين وضعيت نجات دهيم. فقر و نوميدى از جمله ابزارهايى است كه نيروهاى شيطانى براى ايجاد گروه هايى تروريستى مورد بهره بردارى قرار مى دهند. اما اين فضا تغيير نمى كند مگر اين كه دولت ها دست به كار شوند و اقدامى از سوى دولت هاى منطقه به منظور ايجاد مشاغل جديد صورت گيرد. افزون بر اين براى اين كه حمايت نهادينه از تروريسم ها پايان يابد، بايد كمك هاى نهادينه به افغانستان وجود داشته باشد. ما بايد افغان ها را قادر سازيم كه از كشورشان دفاع كرده تا آينده اى روشن را براى خود رقم بزنند و نسبت به پرورش كودكانشان اميد پيدا كنند. آينده معتبر يعنى امنيت و نداشتن دغذغه نان. ما تلاش كرديم كه با آموزش افغان هاى جوان، اميدوارى را ايجاد كنيم. اما تا كنون نتوانستيم كه زندگى امنى را برايشان فراهم كنيم. زندگى اى كه از خطر بمب گذارى و بمباران هوايى در امان باشد. تنها زمانى كه چنين موقعيتى به وجود بيايد، افغانستان در امان خواهد بود. و اگر شرايط ديگرى كه پيشتر گفتم يعنى محو حمايت سياسى از راديكاليسم و ايجاد نوميدى در ميان جوانان نيز مهيا شوند، اما زندگى امن ترى را نه تنها در افغانستان كه در پاكستان، هند و ساير نقاط جهان خواهيم داشت.
زمستان سختى كه پيش روست
در همين راستا، خبرگزارى دويچه وله آورده است: زمستان هنوز فرانرسيده، اما سختى آن از هم اكنون محسوس است. در كابل نيز مردم از كمبود سوخت و قطع برق در رنج اند، چه برسد به شهرهاى ديگر افغانستان. يك مشكل بزرگ، كمبود آب آشاميدنى است. همين كه نام فصل زمستان مى آيد مردم افغانستان در هر اس مى شوند چه برسد به اينكه واقعاً فصل زمستان آغاز شود. سرماى شديد بدون آب و برق و امكانات حرارتى حتى در كابل پايتخت افغانستان، اكثريت را دچار نگرانى كرده است. مشكل عمده در افغانستان نبود سوخت در زمستان است. كشورهاى همسايه افغانستان در زمستان براى توليد گرما از گاز و برق استفاده مى كنند، اما مردم افغانستان نه تنها گاز و برق براى گرم كردن ندارند بلكه حتى از داشتن برق براى روشنايى در شب محروم اند. البته دركابل مردم هفته اى ۲ شب برق دارند كه آن هم تنها سه ساعت به شكل جيره بندى است. مردم افغانستان براى گرم كردن منازل شان از چوب استفاده مى كنند. فقط ثروتمندان مى توانند چوب بخرند، اماافرادى كه توانايى خريد چوب را ندارند از همين حالا به هنگام برگ ريزان پاييز برگ درختان را جمع كرده وبراى زمستان ذخيره مى كنند . گاهى اوقات كودكان خردسال ، سرگردان به دنبال تكه اى كاغذ و يا كارتن مى گردند تا بتوانند آن را در زمستان در بخارى هايشان بياندازند و حداقل لحظه اى خود را گرم كنند. مردم افغانستان از نبود برق هنوز هم شكايت چندانى ندارند. شكايت متوجه كمبود آب آشاميدنى است كه خانواده هاى زيادى را در زمستان رنج مى دهد. خردسالان نيز در تلاش براى تهيه آب هستند. كمتر كسى در كابل است كه در منزلش آب لوله كشى شهرى داشته باشد. اكثر خانواده ها از چاه هاى واقع در نقاط دوردست آب تهيه مى كنند.اگر به نبود اين تسهيلات فقر را نيز اضافه كنيم، روشن مى شود كه چرا در افغانستان بسيارى از شدت سرما جان مى دهند. محمد آصف رحيمى وزير زراعت افغانستان مى گويد: بر اساس تحقيقات ۲۰۰هزار نفر در زمستان آينده با گرسنگى مواجه خواهند شد، اما كميته حالات اضطرار افغانستان تنها توانايى رساندن كمك به نيمى از آنها را دارد. مردم از نحوه توزيع كمك هاى خارجى راضى نيستند و مى گويند اين كمك ها به آنها در هنگام ضرورت نرسيده است. به گفته سفارت آلمان در كابل از سال ۲۰۰۱ ميلادى تا كنون دولت آلمان ۸۱ ميليون يورو كمك اضطرارى در زمستان نموده است. محمد يونس قانونى رييس مجلس (ولسى جرگه ) افغانستان در نشستى در مجلس از سرماى زمستان امسال ابراز نگرانى كرد و گفت: خانه ملت جداً نگران دو فاجعه كمبود مواد غذايى و سرماى زمستان است.
|
