پس از ۷ سال، مرمت سقف آرامگاه كورش در سال جارى به پايان مى رسد و داربست هاى فلزى چند منظوره اى كه در اين مدت حافظ آرامگاه بودند، برداشته مى شود. به اين ترتيب زمستان امسال آرامگاه كورش امتحان ۷ سال تلاش مرمت گران را پس خواهد داد. حسن راه ساز، سرپرست تيم مرمتى آرامگاه كورش در اين باره گفت: مرمت سقف آرامگاه كورش در حالى رو به اتمام است كه به طور كامل عايق بندى شده و زمستان امسال نيازى به داربست هاى فلزى و سقف كاذبى كه آن را محصور كرده بود ندارد. وى در ادامه گفت: چندى پيش بارانى ۲۴ ساعته در فارس و منطقه دشت مرغاب باريدن گرفت و سقف آرامگاه مورد آزمايش قرار داده شد. مشاهدات نشان داد كه حتى قطره اى آب به داخل آرامگاه نفوذ نكرد. راه ساز درباره مرمت سقف آرامگاه كورش گفت: مرمت سقف آرامگاه كورش از سال ۱۳۸۰ و با برپا كردن داربست هاى فلزى و سقف كاذب آغاز شد. وى در ادامه گفت: در سال ۱۳۸۱ مستند نگارى و آسيب شناسى تمام قطعات آرامگاه آغاز شد كه طى آن ۱۸۰ بلوك سطح نمايان آرامگاه آسيب شناسى و وضعيت موجود آن روى نقشه پياده شد. در واقع براى نخستين بار تمام سنگ هاى آرامگاه داراى نقشه معين و مشخصى شدند. بر اساس اين مستند نگارى نقاط مبهمى كه در معمارى آرامگاه طى ۷۰ سال گذشته وجود داشت بر طرف شد. پس از آن گزارشى ۱۲۰ صفحه اى از داده هاى فتوگرامترى دستى انجام گرفته تهيه شده و سپس در سال ۱۳۸۵ مرمت اجرايى اين اثر ميراث جهانى آغاز شد. راه ساز دراين باره به CHN گفت: در سال ۱۳۸۵ ابتدا بتون هاى سيمانى و ملات هايى كه در سال ۱۳۳۰ توسط مرحوم على سامى در درزهاى سقف آرمگاه استفاده شده بود برداشته شد. اين شيوه مرمتى ۵۰ سال قبل تا اندازه اى پاسخ گوى نيازهاى آرامگاه بود اما بتون ها هرگز نتوانستند جلوى نفوذ كامل آب به داخل آرامگاه را بگيرند. وى افزود: پس از برداشتن بست هاى بتونى و فلزى مرمت سال هاى پيش، ۹ قطعه وزين و سنگين سقف آرامگاه كورش كه جابجا شده بود پس از مرمت و پاكسازى محل سنگ ها دوباره سرجاى اصلى خود گذاشته شده و نصب شد. همچنين براى پر كردن فضاى خالى بين قطعات فوقانى آرامگاه، پس از شناسايى از ملات ماسه و شيره آهك استفاده شد. به گفته وى قطعات سنگ ها پس از بازگردان به جاى اصلى خود توسط بست هاى دم چلچله اى و به سنت دوراه هخامنشى دوباره در جاى خود محكم شدند. اين بستهاى فولادى توسط سرب مذاب پوشانده شده است. راه ساز درباره ادامه مرمت آرامگاه كورش گفت: در سال ۱۳۸۷ اقدام به بازسازى قطعات از بين رفته سقف آرامگاه كرديم و براى اين كار از سنگ معدن سيوند كه هخامنشيان نيز از آن براى ساخت آرامگاه استفاده كرده بودند، استفاده كرديم. تكه سنگ هاى معدن سيوند پس از شناسايى محل مفقوده سنگ درست به ابعاد و اندازه هاى دقيق سر جاى اصلى خود گذاشته شدند. راه ساز همچنين گفت: براى نخستين بار در مرمت بناهاى سنگى كشور، براى اتصال قطعات جديد و قديم آرمگاه كورش از «رزين اپوكسى» استفاده شد. اين ماده نوعى چسب بسيار قدرتمند است كه امروزه در دنيا كارايى خود را پاسخ داده و پس از استفاده در سنگ، خود چسب نيز شكل سنگ به خود مى گيرد. وى درباره عايق كارى سقف آرامگاه گفت: براى عايق كارى سقف آرامگاه نيز از رزين اكروليك پارالوئيد B72 استفاده شده است كه در بارندگى هاى اخير نيز آزمايش هاى خود را پس داده است. وى با تاكيد بر اين نكته كه مرمت آرامگاه كورش تا امروز يكى از كاملترين كارهاى مرمتى بناهاى سنگى بوده گفت: اين نخستين بارى است كه تمام بلوك هاى سنگى يك اثر داراى شناسنامه مى شود و اين موضوع در مورد آرامگاه كورش اتفاق افتاده است. وى افزود: در مرمت آرامگاه كورش از استادكاران و كارشناسان محلى استفاده شده است. به گفته راه ساز تا چند هفته ديگر، داربست هاى فلزى آرامگاه كورش برداشته خواهد شد و اين اثر ملى و جهانى پس از ۷ سال، زمستان امسال را بدون اين داربست ها سپرى مى كند.

دهمين گردهمايى سالانه باستان شناسى ايران، با هدف ارائه آخرين دستاوردهاى فعاليت هاى ميدانى باستان شناسان ايرانى و غيرايرانى در محوطه هاى باستانى كشور با حضور بيش از ۲۰۰ پژوهشگر و باستان شناس داخلى و ۲۵ ميهمان خارجى از كشورهاى انگليس، آلمان، ايتاليا، فرانسه، بلژيك، آمريكا، كره، آذربايجان از ۲۰ تا ۲۳ آذرماه در بندرعباس برگزار مى شود. به گزارش روابط عمومى پژوهشگاه ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى پيام غرابى دبير اجرايى اين همايش با اعلام اين خبر گفت: در پى ارسال فراخوانى براى سرپرستان گروه هاى پژوهشى باستان شناسى ايرانى و خارجى از سوى پژوهشكده باستان شناسى ۱۰۱ گزارش مقدماتى از فعاليت هاى ميدانى به زبان فارسى و حدود ۱۲ گزارش مقدماتى به زبان انگليسى به دبيرخانه گردهمايى رسيده است كه قرار است در دو جلد تا زمان برگزارى گردهمايى به چاپ رسد. به گفته وى در اين همايش با ۱۱۳ مقاله علمى كه يكى از مهمترين رويدادهاى باستان شناسى كشور به شمار مى رود ۴۰ مقاله در قالب سخنرانى در سه روز همايش ايراد خواهد شد. كاوش هاى باستان شناسى قلعه يزدگرد، محوطه باستانى جوبجى، محوطه نخل ابراهيمى ميناب، كاوش هاى نجات بخشى در محدوده سد گلابر، لايه نگارى تخت پاسارگاد، كنار صندل جيرفت از جمله گزارشاتى است كه در اين نشست مورد بحث و بررسى قرار خواهد گرفت. غرابى برپايى نمايشگاه هايى از كتاب هاى موجود در زمينه باستان شناسى و تاريخچه خليج فارس از كتابخانه موزه ملى، آثار يافت شده در محوطه باستانى جوبجى، ارايه ۲۱ گزارش موجود از پژوهش هاى باستان شناسى صورت گرفته در استان هرمزگان از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۶ و بازديد علمى از جزيره هرمز را از برنامه هاى جنبى دهمين گردهمايى باستان شناسان كشور برشمرد. گام نهادن باستان شناسى در عرصه تحقق اهداف ملى و كلان كشور، ميدان دادن به نسل باستان شناسان جوان در عرصه تحقيقات، بسط و گسترش همكارى هاى بين المللى، برگزارى سمينارها و همايش ها و نمايشگاه ها، تعامل بيشتر پژوهشكده با مراكز پژوهشى و دانشگاه هاى داخل و خارج، تداوم كاوش هاى نجات بخشى، صيانت از آثار در معرض خطر و چاپ گزارش هاى باستان شناسى از جمله موارد قابل بررسى در زمينه فعاليت هاى باستان شناسى است. اجراى ۲۸ كاوش باستان شناسى در برگيرنده تمامى دوره هاى پيش از تاريخ، تاريخى و دوره اسلامى، ۱۵ برنامه پژوهشى مشترك با دانشگاه هاى داخل و خارج در مسجد جامع اصفهان، ديوار بزرگ گرگان، تخت جمشيد، سيلك كاشان، كنار صندل جيرفت، نورآباد ممسنى، گرم رود آمل اجرا ۳۳ برنامه بررسى و شناسايى، ۳۳ برنامه گمانه زنى و پيشنهاد عرصه و تعيين حريم، ۲۶ كاوش هاى نجات بخشى، برگزارى ۶ همايش علمى و ۳ نمايشگاه انتشار ۱۳ عنوان كتاب به حوزه علمى كشور از سوى اعضا هيات علمى پژوهشكده باستان شناسى از جمله فعاليت هاى پژوهشكده باستان شناسى در سال گذشته محسوب مى شود.

با كشف اجساد خانوادگى متعلق به دوران پيش از تاريخ؛ قديمى ترين شواهد از وجود خانواده هسته اى در آلمان بدست آمد. با تجريه DNA بدست آمده از استخوان و دندان هاى انسانى در يك گور مربوط به دوره سنگ با ۴۶۰۰ سال، قدمت قديمى ترين شواهد از شكل گيرى خانواده هسته اى به عنوان يك ساختار اجتماعى بدست آمد. يافته اخير كه از اجساد والدين و دو فرزند پسر آنها كه همراه با هم دفن شده بودند؛ نشان مى دهد كه اعضاى اين خانواده درپى يك كشمكش خشونت بار بر سر حاصل خيزترين اراضى كشاورزى واقع در اروپا درگذشته اند. به گزارش گاردين؛ باستان شناسانى كه اقدام به بررسى استخوان هاى اين مردگان كرده اند؛ عقيده دارند كه اين اجساد شواهد برجسته اى از يك تحول سازمان از زندگى جماعتى به زندگى اجتماعى با گروه هاى بزرگتر اجتماعى است و با مردمان متفاوت است. اليستر پيك؛ متخصص باستان شناسى دانشگاه بريستول و يكى از اعضاى تيم پژوهشى در اين زمينه معتقد است كه بقاياى بدست آمده شواهدى ارائه مى دهد كه مى تواند در فهم نحوه برآمدن و شكل گيرى اجتماعاتى كه بسيار پيشرفته تر بوده اند؛ كمك كند. سايت باستان شناسى كه اين اجساد در آن بدست آمده در منطقه اى واقع در ۱۲۰ مايلى جنوب غربى برلين قرار داد. در اين سايت دركنار برخى اجساد منفرد اجساد متعلق به ۴ گروه انسانى دركنار هم يافت شده كه همه با هم در يك زمان مدفون شده اند. به گزارش ميراث خبر؛ گروه مدفون شده كه همه با هم بدست آمده اند بيانگر داستانى از يك مرگ خشونت بار است زيرا نوك پيكانى در يكى از اسكلت ها وجود دارد. همچنين در برخى اسلكت هاى ديگر نيز آثارى از شكستگى هاى بهبود نيافته هست كه نشان مى دهد آسيب هاى وارده به فاصله زمان كوتاهى پيش از مرگ رخ داده است. پيك اظهار كرده است كه صاحبان اين اجساد احتمالا در تلاش براى حفظ زمين هاى خود در رويارويى با مهاجمان جان خود را از دست داده اند. وى در توضيح بيشتر اين مطلب افزود: اين منطقه ازحاصلخيزترين و بارورترين زمين هاى كشاورزى در سراسر اروپا محسوب مى شود. بنابراين اگر مردمى در تلاش براى يافتن مكانى جهت استقرار دائمى بوده اند طبيعتا بايد در جستجوى يافتن اين نوع زمين و با اين نوع خاك باشند و همين مى تواند عامل بروز چنين خشونت هايى در روابط انسان ها شود. دانشمندان با تجزيه و تحليل استخوان هاى بدست آمده دريافته اند كه نحوه چيدمان اجساد در گور نشانگر يك گروه خانوادگى است. كودكانى كه وابسته به بزرگسالان مشخصى بوده اند در همان گور نهاده شده اند درحاليكه رويشان به سوى آنهاست و كودكان بى ارتباط با بزرگسالان، پشت سر بزرگسالان دفن شده اند. گروه باستان شناسى فعال در اين محوطه همچنين با تجزيه و تحليل استرونتيوم (عنصر سبك دو ظرفيتى) موجود در دندان اجساد بدست آمده، درصدد بررسى و كشف محل رشد و زندگى آنها هستند. زيرا ميزان ايزوتوپ استرونتيوم از اشكال مختلف اين ماده وابسته به رژيم غدايى فرد در دوران كودكى است و اين بازتابى از مكان و منطقه اى است كه افراد در آن سكونت داشته اند. نتايج بدست آمده از منحنى استرونتيوم اجساد تاكنون حاكى از آن است كه مردان و كودكان از مكانى درهمان نزديكى برآمده اند اما زنى كه در ميان اجساد بدست آمده، در اصل از مردمان و سكنه نواحى دوردست به آن جا آمده است.

پژوهش هاى سد سيمره زمينه مطالعه فرآيند نوسنگى شدن و گذر انسان از دوره غارنشينى به روستانشينى را بعد از ۴۰ سال در بخش جنوب غربى ايران فراهم مى سازد. به گزارش ميراث آريا رئيس پژوهشكده باستان شناسى با بيان اين مطلب افزود: در محوطه سيمره واقع در استان ايلام كاوش هاى مطالعاتى و لايه نگارى هايى در راستاى فراهم سازى زمينه براى آغاز كاوش هاى گسترده تر انجام شده است. حسن فاضلى نشلى در ادامه گفت: در سيمره آثارى از دوره پارينه سنگى و نوسنگى قبل از سفال به دست آمده كه بيانگر گذر انسان از دوره غارنشينى به روستانشينى در كنار هم است. وى يادآور شد: مجموعه موارد فرهنگى كه در اين بخش به دست آمده بيشتر نشان دهنده دو تعامل مختلف فرهنگى در دو دوره زمانى است. فاضلى گفت: ارتباطات فرهنگى اين دشت حاصلخيز با زاگرس مركزى در دوره نوسنگى كم كم به سمت بين النهرين شمالى و جنوبى مى رسد. رئيس پژوهشكده باستان شناسى يادآور شد: پژوهش هاى گسترده  انجام شده روى سد سيمره اطلاعات ارزشمندى از گذر انسان از دوره غارنشينى به روستانشينى و از روستانشينى به شهر را در اختيار باستان شناسان قرار داده است. وى گفت: اين امر فرصتى را فراهم كرده است تا بسيارى از نظريه ها و ديدگاه هايى كه در زمينه اين دو تحول فرهنگى در تاريخ بشر اتفاق افتاده و سهم جدى ايران در اين تحولات فرهنگى مشخص شود. فاضلى در پايان خاطرنشان كرد: از نتايج پژوهش هاى انجام شده در اين محوطه امكان استخراج ۴ تا ۵ رساله دكترى هم فراهم مى شود و به اين ترتيب به دانشگاه ها كمك كنيم تا سهم جدى در مطالعات باستان شناسى داشته باشند.

باستان شناسان بلغارى موفق به كشف ارابه برنزى نسبتا سالمى شدند كه قدمتى ۱۸۰۰ ساله داشته و متعلق به تراكيه هايى است كه در اين كشور زندگى مى كرده اند. به گزارش ميراث آريا، باستان شناسان اعلام كردند اين ارابه چهارچرخ تزيين شده به جواهر آلات گران قيمت در نزديكى يكى از مقبره هاى اقوام تراكى اين كشور به دست آمده است. واسلين ايگناتوف، سرپرست تيم اكتشاف گفت: اين ارابه كه در منطقه اى گورستانى يافت شده است به احتمال فراوان به يكى از اشراف زادگان تراكى تعلق دارد كه پس از مرگ به همراه دارا يى هايش دفن شده بود. وى افزود: علاوه بر خود ارابه، كه با شكل هايى از موجودات افسانه اى تزيين شده بود،  اشيا چوبى و چرمى ديگرى نيز به دست آمد كه مى تواند بخش هايى از افسار اسب هاى اين ارابه را تشكيل دهد. كارشناسان اعلام كرده اند در بلغارستان نزديك به ۱۰ هزار تپه ساخته شده توسط اقوام تراكى وجود دارد كه برخى از آنها را بناهاى تدفينى تشكيل داده ودر سراسر اين كشور پراكنده شده اند. تراكى  ها اقوامى بودند كه در حدود ۴۰۰۰ سال قبل از ميلاد مسيح تا قرن ششم ميلادى در بلغارستان و بخش هايى از تركيه، يونان، مقدونيه و رومانى امروزى زندگى مى كرده و لى به دست اسلاوها از بين رفتند.

سازمان ميراث فرهنگى اسكاتلند در نظر دارد برخى از گنجينه هاى باستانى به دست آمده در مناطق مختلف اين كشور از ۱۷۰ سال پيش تاكنون را در معرض نمايش قرار دهد. به گزارش ميراث  آريا، اين آثار كه مشتمل بر تبرى ۵۰۰۰ ساله،  شمشيرى متعلق به عصر آهن و يك گوى سنگى حكاكى شده هستند، بخشى از ميراث باستانى اسكاتلند را تشكيل مى دهند كه توسط باستان شناسان و علاقه مندان  به آثار تاريخى به دست آمده اند. يان رالستون، استاد دانشگاه ادينبورگ و يكى از گردانندگان اين نمايش گفت: برخى از آثار معرفى شده در اين نمايشگاه در اكتشافات سال جديد به دست آمده اند. وى افزود: يكى از برجسته ترين نمونه هاى معرفى شده در اين نمايشگاه سنگ قبرى است كه به يك سرباز يا يك فرد نظامى رومى تعلق دارد. رالستون، بااشاره به نوشته هاى روى سنگ تصريح كرد: صاحب اين قبر، كرسنز(Crescens) نام داشته و به عنوان محافظ يكى از حاكمان رومى به شمار مى رفته كه از سوى امپراتورى روم به انگلستان روانه شده بود. اين نمايشگاه هرساله برگزار شده و در آن جديدترين آثار كشف شده اسكاتلند به تصوير كشيده مى شوند.

استاديوم لوتس(Lutece)، يكى از تالار هاى باستانى فرانسه به شمار مى رود كه در قرن اول ميلادى و در دوره گالو- رومن ساخته شده و هم اكنون در معرض فراموشى و تخريب قرار دارد. به گزارش chtn، اين تالار كه در زمان اوج خود گنجايش بيش از ۱۷ هزار نفر را داشته چند منظوره بوده و براى انجام نمايش هاى مختلف و حتى نبرد گلادياتورها مورد استفاده قرار مى گرفته است. كارشناسان اعلام كرده اند سقف روباز اين تالار كه در زمان ساخت خود يكى از برجسته ترين طراحى هاى معمارى جهان به شمار مى رفته، امروز به محلى براى لانه گزينى پرندگان و متروكه اى بى نام ونشان تبديل شده است. اين تالار كه نام اصلى آن تالار شهر لوتس(نام قديمى شهر پاريس) است در قرن سوم ميلادى به دليل حمله بربرها تخريب ودر اواسط قرن نوزدهم هنگام ساخت يكى از خيابان هاى شهر پاريس كشف شد.