باراك اوباما تصريح كرده كه روى متحدان آمريكا در ناتو براى حضور نظامى بيشتر در افغانستان حساب مى كند ولى ممكن است اين اميد به ياس تبديل شود. بيشتر رهبران اروپايى يا اعزام سربازان بيشتر براى تقويت جبهه نبرد عليه طالبان را رد و يا درباره افزايش صرفا صدها نفرى تعداد سربازان خود صحبت كرده اند. به گزارش ايسنا، پايگاه اينترنتى شبكه بلومبرگ در گزارشى تحليلى در اين زمينه آورده است: آنتونى كردزمن تحليلگر نظامى مركز مطالعات استراتژيك و بين المللى واشنگتن، مى گويد «مواجهه آمريكا با اين بى ميلى در حقيقت تاوانى است كه براى اشتباهات گذشته خود مى پردازد. ما در شرايطى كه در جنگ پيروز نشده ايم و به شبه نظاميان اجازه داده ايم تا حد تصرف كشور ما را تهديد كنند، از ناتو خواستيم كه در حفظ صلح و تلاش هاى بازسازى پس از جنگ به ما بپيوندند. اكنون ما ناراضى هستيم زيرا كشورهايى كه براى همكارى تعهد دادند، تمايلى به كمك به ما براى خروج از اشتباهات خودمان ندارند. در ادامه اين مطلب آمده است: با توجه به اين كه آمريكا براى استقرار ۳۰ هزار سرباز بيشتر در افغانستان آماده مى شود، اين نتيجه احتمالا به افزايش نيروهاى آمريكايى در تلاشى خواهد انجاميد كه گمان مى رفت اولين عمليات خارج از منطقه سازمان پيمان آتلانتيك شمالى (ناتو) باشد. اين مساله يك آزمون زودهنگام براى رهبرى بين المللى باراك اوباما، رئيس جمهور آمريكا خواهد بود. رئيس جمهور جديد آمريكا در نامه خود به اعضاى ناتو در ۲۲ ژانويه بر جنگ افغانستان تاكيد كرد و خواستار تلاش بيشتر ناتو براى كمك به مردم افغانستان در ساختن آينده شان شد. بلومبرگ مى افزايد: مقامات آمريكايى اميدوارند كه محبوبيت بين المللى اوباما باعث تامين سربازان جديدى شود كه سران اروپايى در زمان تصدى جورج بوش تمايلى به اعزام آنها نداشتند و يا به لحاظ سياسى توانايى آن را نداشتند. اما بيانات اخير سران اروپايى از برآورده شدن چنين انتظاراتى حكايت ندارد. آنگلا مركل صدراعظم آلمان، در ۲۰ ژانويه و روز برگزارى مراسم تحليف اوباما گفت كه دولت وى در برابر تعهدات جديد براى اعزام سرباز مقاومت مى كند. وى در مصاحبه با شبكه تلويزيونى ARD اظهار داشت در كوتاه مدت هيچ چيز براى آلمان تغيير نخواهد كرد، زيرا ما واقعا مسئوليت مان را در گذشته انجام داده ايم». در بخش ديگرى از اين مطلب آمده است: هرو مورن وزير دفاع فرانسه كه كشورش به لحاظ تعداد نيرو در افغانستان پس از آمريكا، انگليس و آلمان، در جايگاه چهارم است، در مصاحبه با راديو «اروپا ۱» در تاريخ ۲۱ ژانويه اعزام سربازان بيشتر به افغانستان را رد كرد. يك سخنگوى وزارت دفاع انگليس نيز در ۳۰ ژانويه گفت كه انگليس ممكن است نيروهاى خود در افغانستان را زمانى كه ماموريت شان در عراق در اواخر امسال به پايان برسد، افزايش دهد و اين بدين معنى است كه افزايش نيرو در افغانستان كمتر از چهار هزار سربازى خواهد بود كه قرار است از عراق خارج شوند. هم اكنون انگليس ،۸۹۱۰ آلمان ۳۴۰۵ و فرانسه ۲۸۹۰ سرباز در افغانستان دارند. ايتاليا كه به گفته ناتو ۲۳۵۰ سرباز در افغانستان مستقر كرده، ماه گذشته با افزايش ۳۰۰ سرباز جديد در افغانستان موافقت كرد و هيچ گونه برنامه اى براى افزايش بيشتر سربازانش در اين كشور ندارد. لهستان در حال بررسى افزايش ۱۶۰۰ سرباز خود در افغانستان به ۲۰۰۰ تن است. بلومبرگ در بخش ديگرى از اين گزارش تحليلى آورده است: اما يكى از تامين كنندگان اصلى سربازان ناتو در خارج از اروپا كشور كانادا است كه بيش از ۲۵۰۰ سرباز در افغانستان دارد. كريستين فير، تحليلگر سازمان تحقيقات سياسى RAND در ويرجينيا گفت: «من در پايتخت هاى اروپايى تمايلى به افزايش حضور در افغانستان نمى بينيم. اينها همه در شرايطى است كه به گفته ناتو آمريكا ۲۳ هزار و ۲۲۰ سرباز در قالب نيروهاى ناتو و حدود ۳۶ هزار سرباز به طور كلى در افغانستان دارد». در حالى كه دولت جديد آمريكا در بحبوحه يك بازبينى استراتژى است و هيچ تصميم نهايى درباره افغانستان اتخاذ نكرده، آدميرال مايكل مولن، رئيس ستاد مشترك ارتش آمريكا در مصاحبه خود در ۲۹ ژانويه گفت كه حدود ۳۰ هزار سرباز آمريكايى ديگر احتمالا در سال ۲۰۰۹ به افغانستان اعزام خواهند شد. اگر اين سطح از سربازان كمكى به افغانستان بروند، نسبت تعداد نيروهاى آمريكايى به اروپايى كه هم اكنون يك به يك است، دو به يك خواهد شد و از آنجا كه برخى اعضاى ناتو نظير آلمان اجازه استقرار سربازان خود در مناطق درگيرى شديد را نمى دهند، آمريكا حتى با نسبت بيشترى بار نظامى جنگ در افغانستان را متحمل خواهد شد. نتيجه اين امر احتمالا حالت معكوس و كند تصميم اتخاذ شده در دوره تصدى جورج بوش مبنى بر عهده دار شدن مسئوليت هاى امنيتى از سوى ناتو در افغانستان در برهه اى كه آمريكا بيش از پيش درگير مسائل عراق شد، است. اين مطلب مى افزايد: اما هنوز همانطور كه رابرت گيتس، وزير دفاع آمريكا در سناى آمريكا گفت به جز افزايش سربازان جنگى اعضاى ناتو در افغانستان راه هاى ديگرى نيز وجود دارند. به گفته وى يكى از اين راهكارها لغو محدوديت هاى اعمال شده از سوى اعضاى ناتو بر نحوه عملكرد سربازان خود در افغانستان است. راه حل ديگر اعزام متخصصان غيرنظامى، توسعه اقتصادى، حكمرانى و كنترل قاچاق مواد مخدر و يك راهكار ديگر كمك به تامين بودجه ۱۷ ميليارد دلارى توسعه نيروهاى امنيتى افغانستان است. در بخش پايانى اين مطلب مى خوانيم: كارل هاينز كمپ، مدير تحقيقات كالج دفاعى ناتو در رم مى گويد «براى مثال حتى اگر مركل در سال انتخابات آ لمان آماده استقرار سربازان بيشتر در افغانستان نباشد، ولى ممكن است مايل به اعزام آموزش دهندگان پليس به افغانستان باشد». شادا اسلام، تحليلگر مركز سياست اروپا در بروكسل نيز مى گويد «چنين طرح هايى ممكن است فرصتى براى تهيه يك توافقنامه براى حفظ آبرو باشد. هيچ كس نمى خواهد نشست سران ناتو در استراسبورگ در ماه آوريل به يك جلسه داد و فرياد بدل شود. بنابراين اينها مواردى هستند كه مورد بررسى بوده و ممكن است در آنجا اعلام شوند».

چند هفته پيش، مامور ويژه سازمان ملل در عراق يادآورى كرد كه شرايط مى تواند هنوز بسيار بد باشد. اين درحالى است كه يك راكت در بغداد با اصابت به مقر سازمان ملل موجب كشته شدن دو مامور اين سازمان و زخمى شدن تعداد ديگرى شد. هنوز در عراق ده ها نفر در هفته جان خود را از دست مى دهند. شرايط براى رسيدن به حالت عادى بايد راه درازى را بپيمايد. در حالى كه زندگى وضعيت بهترى پيدا مى كند، شرايط امنيتى، تلاش هاى مردم عراق براى گريز از باتلاقى كه اين انسان ها را سال ها است در كام خود گرفته است، هدر مى دهد و ما را براى كمك رسانى محدود مى كند. به گزارش ديپلماسى ايران در ماه هاى آينده، سه چالش بزرگ در عراق را پيش رو خواهيم داشت كه بايد با آنها مقابله شود. بدون تلاش، پيشرفت هاى اخير، مى تواند در معرض خطر قرار بگيرد. اما اميدوار كننده است كه اخبار مثبت و خوبى درخصوص مقابله با اين چالش ها به گوش رسيده است. اولين چالش موجود مربوط به انتخاباتى است كه روز شنبه در ۱۴ استان از ۱۸ استان عراق برگزار شد. بيش از ۱۴ هزار كانديدا در اين انتخابات براى كسب كرسى هاى شوراهاى استانى با يكديگر به رقابت پرداختند، بسيارى از اين كانديداها، اعلام كرده اند كه به توسعه نيازهاى اجتماعى از قبيل برق، آب، بهداشت، تحصيل و مراقبت هاى پزشكى كمك خواهند كرد. اين در حالى است كه بسيارى از شوراهاى استانى كه چهار سال پيش انتخاب شده اند در اين زمينه بسيار نااميدانه فعاليت كرده بودند. سازمان ملل همكارى بسيار نزديكى با كميسيون انتخاباتى عراق داشت تا اطمينان حاصل كنند كه اين انتخابات آزادانه و بى كم و كاست برگزار مى شود و براى رسيدن به اين هدف بيش از ۶۰ هزار ناظر انتخاباتى حضور داشتند. انتخابات روز شنبه بايد اعتماد عراقى ها را به شوراهاى محلى و دموكراسى افزايش دهد. در حال حاضر، احزاب سنى انتخابات را تحريم نكرده اند، اين در حالى است كه چهار سال پيش چنين اتفاقى افتاده بود. اين نشان مى دهد كه نمايندگى آنها در برخى از مناطق كليدى افزايش يافته است. گروه هاى سنى محلى، به طور دموكراتيك از طرف نمايندگان خود حمايت مى شوند و اين سبب يكپارچگى ملى خواهد شد. دومين چالش به افزايش تنش ها ميان كردها و اعراب بستگى دارد. اين تنش ها، كه ريشه تاريخى دارند، در حال حاضر در منطقه نفت خير كركوك افزايش يافته است كه در واقع تمام صحنه هاى سياسى را تحت تاثير خود قرار داده است. شرايط سبب شده است تا قوانين نفتى به بن بست برسد. دوستان عراق در جامعه بين المللى بايد رهبران ملى عراق و رهبران محلى به ويژه رهبران كرد را براى كاهش تنش ها و پيدا كردن راه حلى براى مسائل مهم راهنمايى كنند. اين مسائل مهم شامل، قوانين نفتى، كركوك، نيروهاى امنيتى محلى و قانون اساسى است. نكته مثبت اين مسأله اين است كه در ميان گروه هاى محلى مختلف در كركوك، خواستار رسيدن به مصالحه اى هستند كه بتواند مورد قبول تمام گروه هايى كه در كركوك زندگى مى كنند باشد. زمانى كه ماه پيش به كركوك سفر كردم، اين پيامى بود كه تقريبا از هركسى كه آنجا ملاقات كردم شنيدم. سومين چالش نياز بيشتر براى آشتى ملى در ميان گروه هاى بزرگ در عراق است: گروه هاى سنيآ- شيعه، شيعه-شيعه، سنى- سنى، عرب- كرد و كرد- كرد است. درحالى كه سازمان ملل براى ترويج روح گفت و گو و آشتى در عراق تلاش مى كند، كارمندان ما اعلام مى كنند كه كلمه مصالحه در عراق به اشتباه تنزل معنا مى شود. با چنين طرز تفكرى فعاليت در اين حوزه با مشكل رو به رو مى شود. خوشبختانه، طى ماه هاى اخير، مسائل مختلفى مطرح شده است كه قوانين انتخاباتى و مسائل مناطق مختلف مطرح شده است. افزايش خواستار عراقى ها براى به دست آوردن راه حلى خوب براى آشتى ملى مى تواند نشانه خوبى در اين زمينه باشد. ما بايد بر روى اين مسأله كار كنيم كه مصالحه تنها راه مستقر كردن يك سيستم دموكراتيك است. در حالى كه شرايط امنيتى افزايش پيدا مى كند، تنش هاى سياسى به اين سادگى از ميان نخواهند رفت. اما سال ۲۰۰۹ دومين سالى است كه عراقى ها شانسى براى تجربه واقعى در عراق را به دست آورده اند. طى دو سال اخير، بان كى مون، دبيركل سازمان ملل بارها به كارمندان سازمان ملل در اين منطقه اعلام كرده است تا فعاليت هاى موثرترى را در راستاى تحقق اهداف اين سازمان انجام دهند. مردم عراق رنج بسيارى را متحمل شده اند. همه ما بايد هرآنچه را كه امكان دارد انجان دهيم تا راه پيشروى آنها را باز كنيم.

اگر اوباما فكر مى كرد كه يك تغيير در كاخ سفيد مى تواند برخى از مشكلاتى را كه از جورج بوش، براى او به ارث مانده است را آسان تر كند، مسلما كره شمالى در اين امتداد قرار نداشت. پيونگ يانگ بار ديگر يادآورى كرد كه دردى مهلك در گردن است. كيم جونگ ايل ديكتاتور كه همچنان رهبرى پيونگ يانگ را برعهده دارد به تازگى يادآورى كرد كه تا زمانى كه وى ذينفع است هيچ چيزى تغيير نخواهد كرد. در هفته گدشته، منابع نظامى كره جنوبى اعلام كردند كه پيونگ يانگ موشك هاى دور بردى كه قابليت حمل كلاهك هسته اى را دارد، در موقعيت آزمايش قرار داده است، منابع كره جنوبى همچنين اعلام كردند كه پيش بينى مى كنند اين آزمايش ها طى يكى دو ماه آينده انجام شود كه اين آزمايش مى تواند تحريك آميزترين آزمايش ها از سال ،۲۰۰۶ كه كره شمالى سلاح هسته اى خود را مورد آزمايش قرار داد باشد. اين درحالى است كه پيونگ يانگ، هفته گذشته اعلام كرد كه ديگر هيچ قرارداد نظامى و سياسى با سئول را به رسميت  نمى شناسد كه اين شامل مرزبندى در درياى غربى است كه پيش از اين موجب دو جنگ خونين بين كره شمالى و جنوبى طى يك دهه گذشته بود. به گزارش ديپلماسى ايران تحليلگران در سئول بر اين باورند كه كره شمالى سعى مى كند در آن واحد يك پيغام را به گوش سه نفر برساند. اولين مخاطب اين پيام، مردم كره شمالى هستند كه درحالى كه شايعات در مورد سلامتى رهبر عزيزشان افزايش پيدا مى كند، بايد از شرايط خوب اطمينان حاصل كنند. كيم يونگ ايل، نيز مانند پدرش كه پيش از وى رهبر كره شمالى را برعهده داشت؛ قدرتى نمادين را به نمايش مى گذارد. يك تحليلگر از كره جنوبى مى گويد كه كره شمالى، داراى ايدئولوژى رهبرى فردى است. حال وخيم كيم جونگ ايل، و فعاليت هاى ضد كره شمالى كه توسط سازمان هاى غير دولتى در كره جنوبى سازمان دهى مى شود به پايه هاى ايدئولوژى رهبرى فردى آسيب مى رساند. دومين مخاطب آزمايش موشكى كره شمالى، دولت سئول است. از زمانى كه لى ميونگ بك سال گذشته در كره جنوبى به قدرت رسيد، دولت وى تمايل كمترى به ارسال كمك هاى اقتصادى براى كره شمالى نشان داد. اما عصبانيت كره شمالى كار به جايى نبرد. تحليلگران معتقدند كه سومين مخاطب پيونگ يانگ كه از همه اهميت بيشترى نيز دارد دولت جديد باراك اوباما در واشنگتن است. پيونگ يانگ شاهد اين مسأله بود كه اوباما، رئيس جمهورى آمريكا به قدرت رسيد و به سرعت نمايندگان خود را به سه منطقه بسيار حساس در جهان فرستاد. اين مناطق شامل، خاورميانه، ايران و پاكستان، افغانستان و هند بودند. پس از آن پيونگ يانگ شنيد كه هيلارى كلينتون، وزير امور خارجه آمريكا، يادآورى هاى سنجيده اى در مورد كره شمالى بر زبان آورد. هيلارى كلينتون اشاره كرد كه تنها در صورتى با كره شمالى وارد مذاكره خواهند شد كه اين كشور، يكبار براى هميشه برنامه هسته اى خود را كنار بگذارد و اين درحالى است كه كره شمالى اعلام كرده است كه برنامه ساخت سلاح را در دستور كار دارد. تحليلگران بر اين باورند كه پيونگ يانگ از سخنرانى هيلارى كلينتون راضى نبودند چرا كه وى پيش از آغاز مذاكره خواهان كنار گذاشتن برنامه هسته اى توسط كره شمالى است. كره شمالى نمى خواهد در سياست خارجى آمريكا در حياط پشتى باشد. پيونگ يانگ مى خواهد سئول را دور بزند و خودش پيغامى مستقيم و شفاف براى آمريكا ارسال كند. دولت اوباما، هيچ نشانه اى از اينكه خواسته هاى مشتركى با كره شمالى دارد را ارسال نكرده است. در هر حال اگر همچنين باشد، هيلارى كلينتون در سخنان خود ارسال اين پيام را فراموش كرده است. وقتى كه پيرامون برنامه غنى سازى اورانيوم از او سوال شد، خانم كلينتون اعلام كرد كه آمريكا هرگز به طور كامل وجود چنين برنامه اى را ثابت نكرده است. اين موضع خانم كلينتون در واقع چيزى نيست كه دولت آقاى بوش از آن استفاده مى كرد. سوالى كه اينجا مطرح مى شود اين است كه آيا پيونگ يانگ احساس مى كند كه از صحنه حذف شده است و مى خواهد دوباره به مركز توجه واشنگتن تبديل شود؟ پاسخ به اين سوال را شايد اوباما و گروه همراهش از روز اول از بين برده اند چرا كه با وجود بحران هاى مختلف در سياست داخلى و خارجى نيازى به پاسخ براى اين سوال ندارند. اين مقاله در نشريه تايم به چاپ رسيده بود.