فيلم سينمايى «ستاره مى شود» كه اين روزها بر اكران سينماهاست، به بخشى از معضلات پشت صحنه سينماى ايران مى پردازد اما در نسخه فعلى فيلم بسيارى از وجوه و طراحى ها الكن مانده است. به گزارش مهر، بالاخره دومين فيلم از سه گانه «ستاره ها» ساخته فريدون جيرانى كه به مسائل پشت پرده سينماى ايران مى پردازد به نمايش درآمد. پيش از اين «ستاره است» از اين سه گانه اكران عمومى شده بود. «ستاره ها» داراى مولفه هاى مشترك در مضمون، ساختار و پرداخت تصويرى اند. پشت صحنه سينماى ايران موضوعى مشترك است كه با محوريت شخصيت اصلى در هر يك از اين سه گانه ها- ستاره هاى سينما در سه موقعيت مختلف- آميزه اى از دنياى واقعى و نمايشى را به تصوير مى كشد. «ستاره مى شود» به زندگى دخترى (انديشه فولادوند) مى پردازد كه قصد دارد پله هاى ترقى و ستاره شدن را از راه ميانبر طى كند. در كنار جاه طلبى اين دختر، گذشته پدر افليج او (عزت الله انتظامى) كه با دنياى نمايش و سينما گره خورده روايت مى شود. در اين فيلم به شرايط نابرابر و چه بسا نادرست پشت صحنه سينما براى تازه واردها و نابازيگران پرداخته مى شود و البته روابط ميانبر حاكم بر سيستم ستاره سازى. طرح گذشته پدر در تئاتر و روابط عاطفى قديم او با يك نابازيگر (آهو خردمند) وقتى اهميت پيدا مى كند كه با زندگى دختر جوان قرينه پردازى مى شود. زنى كه براى ستاره شدن و گرفتن نقش اول، نه تنها زندگى آينده و كار بلكه مهر و عشق را از سرنوشت خود پاك كرده و.. . همه چيز تصويرگر پايانى است كه انتظار دختر را مى كشد. همان پايانى كه در انتظار دختر است. بخش عمده فيلم به فضاسازى موقعيت پشت صحنه يك فيلم مى پردازد كه فضايى غريب از روابط انسانى و زير سوال رفتن فرديت و شخصيت آدم ها است. متأسفانه در جرح و تعديل انجام شده راه ميانبرى كه در مسير دختر جوان قرار گرفته و انگيزه هاى او شكل مى گيرد، حذف شده است. در چنين موقعيتى هم ديگر نمى توان به قرينه پردازى خط فرعى زن نابازيگر اشاره كرد چون با اين حذف اصل ماجرا دچار ابهامى شده كه كليت ماجرا و انگيزه شخصيت ها را تحت تأثير قرار مى دهد. به اين ترتيب تأثيرگذارى سرانجام پدر افليج كه به نوعى با فيلمنامه اى كه از پس اجراى آن برنيامده منطبق مى شود نيز دچار لكنت مى شود. «ستاره است» به زندگى فرزانه مشرقى (نيكى كريمى) ستاره سينما مى پردازد كه داراى شهرت و محبوبيت است و دغدغه حضور در نقش هاى متفاوت و ناهمخوان با توانايى و فيزيكش را دارد. پذيرش نقش يك معتاد موادفروش در فيلم تجربى كارگردانى كه اولين اثرش را مى سازد، سرآغاز يك بازى است كه مشرقى ناخواسته واردش مى شود. بخشى از پشت صحنه سينما كه در اين فيلم پررنگ و برجسته شده، به نظارت  و سانسورهاى حاكم بر سينما مى پردازد. شايعات پيرامون ستارگان مشهور بخصوص در نشريات زرد، تصويرى كاريكاتورى از يك تهيه كننده و مدير توليد سينما و مأمور نيروى انتظامى، .. . برخى از وجوه برجسته فيلم هستند. اما آنچه در فيلم به چالش كشيده شده، درهم آميختگى دنياى واقعى و نمايش است. بازى هايى كه منجر به زندگى و زندگى هايى كه منجر به بازى مى شوند. وقتى مشرقى بازى قنارى (انديشه فولادوند) را در پارك باور مى كند و النگوهايى را كه بر دست ندارد در مقابل مواد مخدر قلابى از او مى گيرد، مفهوم بازى نمايشى و بازى برخاسته از زندگى، مقابل هم قرار مى گيرند. از آنجا كه مواجهه دو زن در بخش ميانى پيش برنده قصه است، خط موازى (جستجوى گروه فيلمبردارى به دنبال مشرقى) كه براى تغيير فضا و موقعيت طراحى شده نتوانسته كارايى پيدا كند. هر چند از جهت سير منطقى داستان، گروه فيلمبردارى بايد در جستجوى بازيگر گمشده باشند، ولى كميت و نوع پرداخت اين خط سؤال برانگيز است. به نظر مى آيد اين اشكال بيشتر برآمده از نقطه شكل گيرى اوليه اين سه گانه بازگردد. سه اپيزود از يك فيلم سينمايى كه هر يك تبديل به فيلمى مستقل شده اند و كمبود بار روايى قصه در كليت كار به چشم مى خورد. در اين فيلم نيز خط اصلى كه به نظر مى آيد در مواجهه دو زن جريان دارد با كمبود بار روايى دچار ضعف شده كه منجر به يكدست نشدن كل كار شده است. فيلم بدون آنكه اوج و فرود پررنگى را دنبال كند از ابتدا با جستجوى خبرنگارى (انديشه فولادوند) كه خبر مرگ ستاره قديمى را دريافت كرده، همراه مى شود. حضور بازيگران قديمى سينما و تئاتر براى شناسايى ستاره اى كه مرده، به عنوان نقطه عطفى تلقى مى شود كه در ادامه به تهديد شدن آنها از سوى سرايدار مى انجامد و تنها كنش محورى فيلم است. ذكر اين نكته لازم است كه اپيزوديك بودن فيلم ها با نمايش همزمان مى توانست به دركى بهتر از طراحى و پرداخت مولفه هاى مشترك در سه موقعيت مختلف بينجامد. ساختار و پرداخت نيمه مستند هر سه فيلم كه با قرار گرفتن بخش هايى از پشت صحنه در انتهاى جلد دوم، ديالوگ هاى تمرينى پدر در انتهاى جلد اول و پرداختى مشابه در جلد سوم دنبال مى شود، از اين تمهيدات هستند. «ستاره است» مى تواند تصوير پايانى «ستاره مى شود» محسوب شود، همانطور كه «ستاره بود» به نوعى پايان «ستاره است» به حساب مى آيد. آغاز، ميان و پايان يك ستاره.. . ستاره اى كه زود مى ميرد. «ستاره مى شود» از چهارشنبه ۲۳ بهمن در گروه سينما آفريقا اكران شده است. اين فيلم در بيست و چهارمين جشنواره فجر به نمايش درآمد و از عوامل آن مى توان به عزت الله انتظامى، امين حيايى، انديشه فولادوند، آهو خردمند و رضا رويگرى بازيگران، محمد آلادپوش مدير فيلمبردارى و مهرداد ميركيانى چهره پرداز اشاره كرد. «ستاره است» دى ماه ۸۵ در چند سينماى محدود به نمايش درآمده است.

با پايان فيلمبردارى «عصر روز دهم» مجتبى راعى در عراق، عوامل اين فيلم ۲۹ بهمن ماه- به تهران بازگشتند. ۶۵ درصد فيلمبردارى اين كار در عراق گرفته شده و از اين هفته فيلمبردارى در تهران از لوكيشن بيمارستانى در انتهاى خيابان پيروزى آغاز مى شود. صحنه هاى اصلى فيلم كه مرتبط با برگزارى مراسم عزادارى در كربلا بود؛ در تاسوعا و عاشورا فيلمبردارى شد و صحنه ديگر فيلم نيز در اين شهر ضبط شد و بعد از ضبط سكانس هاى اصلى در اين كشور گروه فيلمبردارى ۲۹ بهمن به تهران بازگشتند. هانيه توسلى، احمد مهران فر، صغرى عبيسى، سليمه رنگزن و الهام حميدى بازيگران اين فيلم هستند. داستان اين فيلم نيز از خرمشهر و در دوران جنگ ايران و عراق آغاز مى شود و زندگى يك خانواده را به تصوير مى كشد كه جنگ باعث جدايى آن ها مى شود و بعد از وقايع ديگرى از جمله سقوط صدام و جنگ آمريكا و عراق آن ها همديگر را پيدا مى كنند. پروژه «عصر روز دهم» براى اولين بار توسط رسول ملاقلى پور مطرح شد و اين كارگردان حتى براى ديدن لوكيشن هاى فيلم سفرهايى به كربلا داشت اما با مرگ وى، پروژه به شكل ديگرى و اين بار توسط مجتبى راعى از ديگر فيلمسازان سينماى كشور ساخته مى شود.

برنامه بزرگداشت «آنگ لى» كارگردان مطرح سينماى چين با نمايش آثارى چون «هوس، احتياط»، در ايام برپايى جشنواره فيلم هاى  آسيايى در «سن فرانسيسكو» برگزار مى شود. بيست وهفتمين دوره اين جشنواره فيلم آسيايى- آمريكايى ۲۲ تا ۱۲ مارس (اواخر اسفند) درسن فرانسيسكو برپا خواهد بود. ازجمله فيلم هاى مطرح حاضر دراين فستيوال مى توان به «دشمن عزيز من» (لى يون كى)، «آفتاب مرموز» (جون دويون)، «كوهستان بى درخت» (ساندنس كابوكى، كارگردان كره اى- كانادايى) و «ميوه پرنده» (مندوزا) اشاره كرد. همچنين در بخش ويژه اى ازجشنواره  فيلم هاى آسيايى چند اثر درخشان سينماى جنوب شرق آسيا از جمله «بهشت درزمين» (دپا مهتا)، «سونات توكيو» (كيكوشى كوروساوا) در معرض تماشاى مخاطبان قرار مى گيرد. «آنگ لى» در سال ۲۰۰۷ با فيلم «هوس، احتياط»، شير طلايى بهترين فيلم را از جشنواره ونيز از آن خود كرد و درسال ۲۰۰۵ نيز همين جايزه را براى فيلم «كوهستان بروكبك» با خود به خانه برد.

«رابرت آلتمن»، فيلمساز افسانه اى فقيد سينماى آمريكا كه پنج بار نامزد اسكار بهترين كارگردانى شده بود، هشتاد وچهار سال پيش در بيستم فوريه ۱۹۲۵ متولد شد. به گزارش ايسنا، «رابرت برنارد آلتمن»، كارگردان فقيد هاليوود كه كمتر از سه  سال از مرگش مى گذرد، متولد بيستم فوريه ۱۹۲۵ در كانزاس سيتى آمريكا بود كه به جهت سبك صريح و تند خود در فيلمسازى شهرت يافت و تعريف جديدى از «سينماى هنرى آمريكا» ارائه كرد. «آلتمن» پس از پايان دوره تحصيلات دبيرستان، به عنوان خلبان به ارتش آمريكا در جنگ جهانى دوم پيوست. علاقه وى به سينما با اولين نقش آفرينى كوتاهش در فيلم «زندگى مرموز والتر ميتى» شكل جدى گرفت و در سال ۱۹۴۸ با نگارش فيلمنامه «محافظ» توانست نامى براى خود دست وپا كند. «آلتمن» اولين فيلم بلندش را در سال ۱۹۵۶ با نام «بزهكاران» ساخت. فيلمى با بودجه ۶۰ هزار دلارى كه فيلمنامه آن را نيز خودش نوشته بود و توانست در آن سال يك ميليون دلار فروش داشته باشد. «رضا بديعى» به عنوان دستيار كارگردان دراين فيلم به «آلتمن» كمك كرد. تا سال ۱۹۶۹ چند فيلم بلند ديگر از «آلتمن» به سينما آمد كه همگى ناموفق بودند تا اين كه فيلمنامه «MASH» به او پيشنهاد شد. اگرچه ديگر كارگردانان از قبول اين پروژه طفره رفتند، اما «آلتمن» آن را قبول كرد و توانست با همين فيلم جايزه  بزرگ هيات داوران جشنواره كن را در سال ۱۹۷۰ به دست آورد. بعد از «MASH» كه پرفروش ترين فيلم در كارنامه سينمايى «آلتمن» محسوب مى شود، اين كارگردان بزرگ آثار موفق ديگرى چون «خداحافظى طولانى»(۱۹۷۳)، «دزدانى مثل ما»(۱۹۷۴) و «نشويل»(۱۹۷۶) را ساخت. فيلم «نشويل» كه با پيش زمينه سياسى، در انتقاد از دنياى موسيقى «كانترى» ساخته شد، اسكار بهترين ترانه را براى «كيت كارادين» به همراه آورد. «آلتمن» در سال ۱۹۸۰ فيلمى موزيكال به نام «پاپاى» را ساخت كه اگرچه از نگاه برخى منتقدين شكستى براى اين كارگردان بزرگ بود، اما دومين فيلم پرفروش در ميان آثار وى نام گرفت. حرفه فيلمسازى آلتمن در سال ۱۹۹۲ با ساخت فيلم «بازيگر» كه اثرى انتقادى درباره  هاليوود بود، احيا دوباره شد. اين فيلم نامزد سه  جايزه اسكار از جمله بهترين كارگردانى شد كه البته «آلتمن» نتوانست آن را به دست آورد. اما درعوض جايزه بهترين كارگردانى را از جشنواره  كن و بهترين فيلم را از جوايز «بافتا» كسب كرد. بعد از موفقيت فيلم «بازيگر»، آلتمن فيلم «ميان برها» را در سال ۱۹۹۳ براساس چند داستان كوتاه نوشته «ريموند كارور» ساخت كه شير طلاى جشنواره ونيز را به همراه نامزد كارگردانى جوايز اسكار را براى او به همراه آورد. موفقيت هاى «رابرت آلتمن» در سال ۲۰۰۱ با فيلم «گاسفورد پارك» ادامه يافت؛ فيلمى كه توانست جايزه  اسكار بهترين فيلم نامه اصلى را به همراه شش نامزدى ديگر به دست آورد. آكادمى اسكار پس از آنكه «رابرت آلتمن» را در پنج سال مختلف از رسيدن به جايزه  بهترين كارگردانى ناكام ديد، در سال ۲۰۰۶ جايزه  افتخارى يك عمر دستاورد سينمايى را به او اعطا كرد. وى هنگام دريافت جايزه اش براى اولين بار فاش ساخت كه ۱۰ سال قبل از آن، عمل پيوند قلب داشته است. «رابرت آلتمن» روز بيستم نوامبر ۲۰۰۶ پس از ۱۵ سال مبارزه با سرطان، در سن ۸۱ سالگى در لس آنجلس درگذشت. اين كارگردان بزرگ طى ۵۵ سال فعاليت هنرى بيش از ۷۰ فيلم براى سينما و تلويزيون ساخت و توانست جوايز ارزشمند فراوانى كسب كند كه در ذيل به بخشى از آنها اشاره شده است:
*پنج نامزدى بهترين كارگردانى جايزه  اسكار براى «گاسفورد پارك» (۲۰۰۱)، «ميان برها» (۱۹۹۳)، «بازيگر» (۱۹۹۲)، «نشويل» (۱۹۷۵)، «مش» (۱۹۷۰) *جايزه  بهترين فيلم جوايز «بافتا» در سال (۲۰۰۲) براى «گاسفورد پارك» و بهترين كارگردانى در سال (۱۹۹۳) براى «بازيگر» *جايزه  خرس طلاى برلين در سال ۱۹۷۶ و خرس طلاى افتخارى در سال ۲۰۰۲ *نخل طلاى كن در سال ۱۹۷۰ براى «MASH» و جايزه  بهترين كارگردانى در سال ۱۹۹۲ براى «بازيگر» *پنج  بار نامزدى بهترين فيلم خارجى از جوايز «سزار» فرانسه *جايزه  بهترين كارگردانى از جوايز گلدن گلوب در سال ۲۰۰۲ براى «گاسفورد پارك» *شير طلاى ونيز در سال ۱۹۹۳ براى «ميان برها» و شير طلاى افتخارى در سال ۱۹۹۶ از ديگر ساخته هاى معروف «رابرت آلتمن» مى توان به «شمارش معكوس» (۱۹۶۸)، «مك كيت و خانم ميلر» (۱۹۷۱)، «بوفالو بيل و سرخ پوستان» (۱۹۷۶)، «سه زن» (۱۹۷۷)، «شرافت پنهانى» (۱۹۸۴)، «پيشخدمت لال» (۱۹۸۸) و «مرد زنجبيلى» (۱۹۹۷) اشاره كرد.

«دارن بوشمن» خالق فيلم هايى چون «اره»، پروژه سينمايى «آكولا» را آماده نمايش مى كند. درام «آكولا» براساس فيلمنامه اى از «مارك  ديستفانو» مقابل دوربين مى رود. «جرمى بولت» و «پائول دبليو. اس اندرسون» تهيه كنندگى «آكولا» را برعهده دارند و فيلمنامه اين اثر در مرحله پايانى توسط «آلكس ليتواك» مورد بازنويسى قرار مى گيرد. بوشمن درباره پروژه سينمايى  اخيرش گفته است؛ «آكولا» در زمينه اى مشابه با آثار سينمايى «نوآر» و در فضايى تيره و تاريك روايت مى شود، اما با ساير فيلم هايى كه تاكنون كارگردانى كرده ام، تفاوت هاى آشكارى خواهد داشت. «دارن بوشمن» علاوه بر ساخت فيلم دلهره آور «اره» كارگردانى آثار ترسناكى چون «اپراى ژنتيك» را با بازى «پاريس هيلتون» در كارنامه اش به ثبت رسانده است. او در زمينه ساخت فيلم هاى موزيكال نيز تجربياتى داشته است.

«كارناوال مرگ» در جشنواره فيلم شهر شركت مى كند.فيلم «كارناوال مرگ» در مرحله ساخت موسيقى توسط ستار اوركى و صداگذارى فيلم نيز توسط محمود موسوى نژاد انجام مى شود و فيلم تا دهم اسفند آماده نمايش مى شود. حبيب الله كاسه ساز در حالى كه به عنوان تهيه كننده از او نام برده مى شد كه با كناره گيرى رضا اعظميان كارگردان اين اثر، كاسه ساز خود ادامه كار را جلوى دوربين مى برد. فيلم نيز مرحله تصويربردارى آن به پايان رسيده و هم اكنون مراحل فنى خود را سپرى مى كند.