باستان شناسان با كشف اسكلتى ۴ هزارساله كه روى بقاياى حصار ۵ هزار ساله شهر پيش از تاريخى گوهرتپه تدفين شده بود، دريافتند كه گوهرتپه به عنوان نخستين شهر دوره برنز حوزه جنوب و جنوب شرقى مازندران به تدريج از بين رفته است. على ماهفروزى، سرپرست هيات كاوش گوهرتپه مازندران دراين باره گفت: نخستين فصل از پژوهش هاى پروژه مطالعاتى «از غار تا شهر» را با طرح چند پرسش مهم آغاز كرديم كه ازجمله اين پرسش ها آن است كه گوهرتپه به عنوان يكى از نخستين شهرهاى منطقه در چه دوره زمانى و چگونه اضمحلال يافت. وى در ادامه گفت: بر همين اساس و از آنجايى كه گمان مى رفت شهر بزرگى چون گوهرتپه كه با مناطق اطراف خود در ارتباط و برهم كنش است، بايد حصار داشته باشد. به همين علت بخشى از فعاليت هاى كاوش باستان شناسى را به كشف اين موضوع اختصاص داديم و موفق به كشف شواهد حصار شهر شديم اما نكته جالب آن بود كه در بخشى از اين حصار با تدفين يك اسكلت ۴ هزار ساله مواجه شديم. به گفته وى؛ تدفين اين اسكلت نشان مى دهد كه در ۴ هزار سال قبل حصار شهر از رونق افتاده اما زندگى همچنان در گوهرتپه ادامه داشته است.به اعتقاد باستان شناسان شهر گوهرتپه در حدود اواخر هزاره دوم پيش از ميلاد به طور كامل متروك مى شود اما انجام تدفين متعلق به اواسط دوره برنز روى حصار شهر خبر از مرگ تدريجى شهر مى دهد. ماهفروزى دراين باره گفت: پديده هاى طبيعى همچون بيمارى، سيل، زلزله و تغيير شرايط آب و هوا در دوران باستان باعث متروك شدن شهرها شده است. البته نمى توان گفت كه گوهرتپه كاملا از اين امر مستثنى بوده است اما مرگ اين شهر باستانى به طور تدريجى آغاز شده و به مرور زمان از بين رفته است. ماهفروزى درباره مطالعات اخير انجام گرفته در گوهرتپه مازندران گفت: نخستين فصل مطالعات باستان شناسى پروژه اى با موضوع از «غار تا شهر» توسط هيات ايرانى و آلمانى و با همكارى باستان شناسان و متخصصين علوم ميان رشته اى از دانشگاه لهستان به تازگى به پايان رسيد. اين پروژه براى نخستين بار پس از انقلاب به انجام مى رسد و موضوع آن چگونى خروج انسان از غار و شكل گيرى نخستين شهرها در استان مازندران است. وى گفت: روند توالى فرهنگى استقرارهاى مازندران از دوره غارنشينى تا اضمحلال نخستين شهرهاى باستانى در حوزه جنوب و جنوب شرق درياى مازندران از مهمترين اهداف اين پروژه است. بر همين اساس حدود ۱۵ هزار سال تغيير و تحولات منطقه مورد بررسى قرار مى گيرد. ماهفروزى افزود: با طرح پرسش هايى درباره چگونگى اضمحلال اين جوامع اوليه كاوش در ۴ بخش و روى ۴ پشته محوطه باستانى گوهرتپه را آغاز كرديم كه حصار شهر يكى از آن بخش ها بود. وى در توضيح ۳ بخش ديگر كاوش در سال جارى گفت: ايجاد يك ديواره لايه نگارى به منظور رسيدن به يك تاريخ گذارى دقيق در منطقه جنوب و جنوب شرقى درياى مازندران از جمله كارهايى بود كه انجام شد. اين لايه نگارى با دقت بسيار بالايى انجام گرفته است و اطلاعات تاريخى گذارى آن مى تواند به عنوان يك شاخص در منطقه محسوب شود. به گفته ماهفروزى پيش از اين تورنگ تپه، شاه تپه و يارين تپه مورد لايه نگارى قرار گرفته بود كه امروز ديگر اطلاعات آن ها براى باستان شناسان كارايى سابق را ندارد و براى بالا بردن دقت تاريخ گذارى در منطقه و ايجاد يك شاخص صحيح گوهرتپه مورد لايه نگارى قرار گرفت. به گزارش ميراث خبر، از ديگر برنامه هاى پژوهشى اين فصل كاوش بررسى لايه هاى معمارى دوره برنز گوهرتپه بود. ماهفروزى دراين باره گفت: متاسفانه استفاده گورستانى از اين محل باعث شده كه هنگام كندن چاله هاى تدفين در سه هزار سال قبل باعث تخريب لايه هاى معمارى شوند. به همين علت لايه هاى سالم معمارى در اين فصل كاوش كمتر ديده شد و اميدواريم در فصول آينده بتوانيم در اين مورد هم يافته هاى باستان شناسى داشته باشيم. محوطه  باستانى گوهرتپه، تا كنون مهمترين محوطه شناسايى شده در حاشيه درياى مازندران است كه شواهدى از آغاز شهرنشينى در آن يافت شده است. اين شواهد حاكى از آن است كه انسان ساكن در منطقه پس از خروج از غار به دشت آمده و پس از پيمودن دوره روستانشينى در محوطه هاى طوق تپه، عباسى و ياقوت تپه، در دوره برنز، در گوهرتپه ساكن شده است.

فصل دوم برنامه بررسى و شناسايى در محوطه دهانه غلامان استان سيستان و بلوچستان پايان يافت. سرپرست هيأت بررسى و شناسايى در محوطه دهانه غلامان استان سيستان و بلوچستان با بيان اين مطلب افزود: اين فصل برنامه بررسى و شناسايى به منظور مطالعه و شناسايى سيستم شهرسازى شهرهاى هخامنشى در اين محوطه به عنوان محوطه اى از دوره هخامنشيان انجام گرفت تا زندگى مردم عادى آن دوران در اختيار پژوهشگران و باستان شناسان قرار گيرد. به گزارش chtn، كوروش محمدخانى افزود: با پايان بررسى هاى باستان شناختى در شهر هخامنشى دهانه غلامان۹ ساختار و دو كانال باستانى جديد شناسايى شد. وى با اشاره به اين كه دهانه غلامان، در دو كيلومترى روستاى قلعه نو از توابع شهرستان زهك و ۴۵ كيلومترى شرق شهرستان زابل واقع شده است اظهار داشت: دربين سال هاى ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۴اين محوطه توسط گروهى باستان شناس ايتاليايى به سرپرستى امبرتو شراتو شناسايى و كاوش شد و در آن كاوش ۲۷ ساختمان و محدوده اى تقريبى از شهر هخامنشى كشف شد. به گفته اين باستان شناس؛از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۴ نيزاين محوطه توسط سيد منصور سيد سجادى كاوش شدكه بر اساس پژوهش هاى ايران شناسان و باستان شناسى ، اين مكان يكى از ساتراپ هاى زمان هخامنشيان بوده و پايتخت درانگيانا يا درانجاناى هخامنشى بوده است. سرپرست هيأت در پايان افزود: در اين فصل محوطه براى اولين باربررسى سيستماتيك باستان شناسى صورت گرفت كه نتايج بدست آمده ما را در شناسايى بخشى از سيستم شهرسازى هخامنشيان يارى مى كند.

سازمان گردشگرى مكزيك در نظر دارد، با سرمايه گذارى در بخش هاى مختلف گردشگرى بار ديگر اعتماد مسافران را براى بازگشت به اين كشور به دست آورد. به گزارش ميراث آريا، اين سرمايه گذارى ۶۰ ميليون پوندى برسه بخش اصلى حمايت از صنعت و ايجاد فرصت شغلى، حفظ ارتباطات هوايى و احيا دوباره مكزيك به عنوان پرجاذبه ترين مقصد گردشگرى آمريكاى مركزى استوار شده است. فيليپ كالدرون، رئيس جمهور مكزيك گفت: طرح بازگشت، نقطه آغاز حركتى عمومى است تا بار ديگر، مسافران را به ديدن جاذبه هاى اين كشور تشويق كند. وى اذعان داشت مكزيك درصدد يافتن راه هايى براى كاهش ماليات هاى بخش گردشگرى و جبران فقدان هايى است كه اين صنعت طى سه ماه اخير بر مردم وارد كرده است. ردولفو اليزوندور تورس، وزير گردشگرى مكزيك، اين سرمايه گذارى را پوششى بر طرح هاى توسعه ملى مكزيك دانسته و افزود: هدف اين سازمان همكارى نزديك با دولت و سازمان هاى بين المللى همچون تورگردان ها، هتل ها، آژانس هاى مسافرتى، خطوط هوايى، مشتريان و حتى رسانه ها است.

در بررسى و شناسايى بخش مكران جنوبى (شهرستان نيكشهر) استان سيستان و بلوچستان ۲۲۷ اثر و محوطه باستانى شناسايى شد. به گزارش روابط عمومى پژوهشگاه ميراث فرهنگى و گردشگرى سرپرست هيات بررسى و شناسايى مكران جنوبى (شهرستان نيكشهر) استان سيستان و بلوچستان با اعلام اين خبر آثار و محوطه هاى باستانى را متعلق به اوايل هزاره چهارم قبل از ميلاد تا دوره اسلامى دانست و گفت: بيشترين تراكم آثار يافت شده متعلق به دوران اشكانى است. روح اله شيرازى با تاكيد بر پژوهش هاى باستان شناسى صورت گرفته در جنوب شرق ايران نظير شهر سوخته، تپه يحيى، شهداد و جيرفت افزود: بر اساس شواهد باستان شناسى و تاريخى، سرزمين مكران، با داشتن آثارى از هزاره چهارم و سوم قبل از ميلاد تا دوران متاخر، به عنوان پلى ارتباطى عمل مى كرده كه بخش غربى و شمالى فلات ايران را به سند و سواحل جنوبى درياى عمان متصل مى كرده است. وى هدف اين فصل بررسى و شناسايى را تهيه نقشه باستان شناسى منطقه عنوان كرد و گفت: با توجه به وسعت حدود ۵۰ هزار كيلومتر مربعى منطقه، در فاز نخست شهرستان نيك شهر با پنج بخش قصر قند، مركزى، بنت، فنوج و لاشار با وسعت حدود ۲۳ هزار كيلومتر مربع در دستور كار قرار گرفت. شناسايى ۵۲ اثر از دوره هاى مختلف (اوايل هزاره چهارم پيش از ميلاد تا دوره متاخر اسلامى) در قصر قند، ۲۲ اثر از عصر برنز تا دوره اسلامى در بنت، ۴۶ محوطه و اثر در فنوج، ۷۶ اثر در بخش مركزى و ۳۱ اثر متعلق به پيش از تاريخ، دوران تاريخى و دوره هاى اسلامى در بخش لاشار از دستاوردهاى اين فصل به شمار مى رود. شيرازى از شناسايى سنگ نگاره هايى در امتداد رودخانه كاجو با نقوش انسانى، حيوانى و هندسى قابل مقايسه با سنگ نگاره هاى يافت شده در منطقه آلتاى در جنوب سيبرى و نيز لادخ در هند خبر داد و افزود: با توجه به مطالعات مقدماتى سنگ نگاره هاى ياد شده متعلق به دوره كالكوليتيك تا دوره متاخر اسلامى است. وى دستيابى به كتيبه اى متعلق به سال ۷۳۱ هجرى قمرى در ابعاد دو و نيم در يك و نيم متر به خط نسخ در قالب شعر، بيانگر لشكر كشى يكى از حكام شيراز به منطقه، را از ديگر دستاوردهاى شاخص فعاليت در اين حوزه اعلام كرد. شيرازى كشف محوطه هاى بزرگ استقرارى متعلق به دوره اشكانى با سفالهايى منقوش قابل مقايسه با نمونه هاى مكشوفه از كهنوج را از دستاوردهاى مهم برنامه بررسى و شناسايى اين منطقه بيان كرد. متخصص عصر برنز در شرق ايران و آسياى مركزى و سرپرست گروه ۱۸ نفره بررسى و شناسايى منطقه مكران جنوبى عدم اطلاعات كافى و كمبود بررسى هاى علمى و پژوهشى را از جمله دلايل منزوى بودن اين منطقه خواند و افزود: با اطلاعات و آثار بدست آمده به نظرمى رسد مكران جنوبى در دوره هاى پيش از تاريخ، تاريخى و اسلامى داراى استقرارگاه هاى شكوفايى بوده است.

۶ هزار تخم لاك پشت از نيمه دوم اسفند سال گذشته تا كنون در سواحل روستاى شيب دراز قشم جمع آورى شده است. سرپرست مديريت سياحتى و گردشگرى سازمان منطقه آزاد قشم گفت: تخم گذارى لاك پشتها تا نيمه اول خرداد ادامه دارد و تا كنون ۶۲ لاك پشت براى تخم گذازى به ساحل آمده اند. قاسمى نژاد افزود: تخم هاى جمع آورى شده در فضايى حفاظت شده در ساحل روستاى شيب دراز كه حصار كشى شده است نگهدارى وپس از تبديل به لاك پشت در دريا رها مى شوند. وى گفت: تولد بچه لاك پشتها در اين منطقه ازچند روز پيش آغاز شده است و تا نيمه تير همه بچه لاك پشت ها بدنيا مى آيند. براى بقاء نسل لاك پشتهاى دريايى طرح حفاظت از تخم بچه لاك پشت ها در روستاى شيب دراز قشم از سال ۸۱ آغاز شده است . اين طرح با همكارى دفتر تسهيلات محيط زيست جهانى، مردم منطقه و منطقه آزاد قشم درحال اجرا است. به گزارش ميراث خبر، براساس اين طرح ۵۰ متر مربع از ساحل روستاى شيب دراز كه محل اصلى تخم گذارى لاك پشتها ست فنس كشى شده تا تخم لاك پشتها از دسترس حيوانات در امان باشد.

كشف فسيل پستاندارى ۴۷ ميليون ساله در آلمان ارتباط نزديك اين موجود را با اجداد ميمون ها و حتى انسان برملا كرد. به گزارش chtn،  اين فسيل كه به گفته ديرينه شناسان يكى از كامل ترين نمونه هاى به دست آمده از اولين پستانداران است، نشانه هايى از مراحل ابتدايى تكامل پستانداران را به تصوير مى كشد. برخى ديرينه شناسان معتقدند اين فسيل شباهت هاى زيادى به اجداد اوليه انسان داشته اما احتمال وجود رابطه اى مستقيم ميان اين موجود و انسان ها را رد كرده اند. جورن هوروم،  ديرينه شناس نروژى و سرپرست تيم تحقيق گفت: اين فسيل كه پستاندارى ماده است، فاقد بخش زانو به پايين پاى چپ بوده، قدى ۵۸ سانتى مترى داشته و كمتر از يك سال عمر كرده است. وى افزود:  اگرچه استخوان قوزك و مچ پاى اين موجود شباهت هاى زيادى به استخوان هاى انسانى دارند اما باز هم نمى توان آن را يكى از اجداد انسان ناميد، اگرچه انگشت ها و ناخن هاى بزرگ پاى اين حيوان، پستاندار بودن آن را نشان مى دهد. دانشمندان اميدوارند با بررسى هاى بيشتر بر روى اين فسيل،كه طبق آزمايشات گرفته شده از تخم و برگ گياهان تغذيه مى كرده است،  اطلاعات بيشترى از نحوه تكامل اين نوع حيوانات و احتمال ارتباط نزديك آن با انسان ها را به دست آورند.

صدها اثر بازپس گرفته شده يونان در موزه اى در شهر آتن به نمايش درآمد.اين آثار كه مجموعه  اشيا به سرقت رفته شده يونان طى يكصدسال اخير به كشورهاى آلمان، بلژيك و انگلستان هستند، پيش از افتتاح كامل موزه مدرن آكروپليس در موزه باستان شناسى آتن به نمايش درآمده اند. در بين آثار به نمايش در آمده مجسمه اى مرمرى متعلق به قرن ۱۱ و ۱۲ ميلادى است كه در دهه ۵۰ به دست يك خانواده گردشگر بريتانيايى از معبد بيزانس آتن به سرقت رفته بود. اگر چه با تلاش هاى دولت يونان، بسيارى از آثار باستانى مسروقه اين كشور از كشورهاى مختلف بازگردانده شده اند، اما هنوز هم برخى از كشورها از باز پس دادن بخشى از عتيقه جات يونانى سرباز مى زنند. به گزارش ميراث آريا، مقامات يونانى اميدوارند، تا پيش از افتتاح كامل موزه آكرو پليس در ماه ژوئن اشيا به سرقت رفته خود را در اين موزه به نمايش بگذارند. خواسته اى كه تا كنون به صورت كامل محقق نشده است. مجموعه مجسمه هاى مرمرى يونان كه بين سال هاى ۱۸۰۲ تا ۱۸۱۱ ميلادى به دست سياستمدار بريتانيايى به موزه بريتانيا منتقل شده اند، از جمله آثارى به شمار مى روند كه هنوز به يونان بازگردانده نشده اند.

كاوش هاى باستان شناسان در منطقه اى در مسكو به كشف شىء آهنى و نادر انجاميد كه قدمتى ناشناخته داشته و به احتمال فراوان متعلق به قبايل اسلاو روسيه بوده است. به گزارش ميراث آريا، به گفته باستان شناسان اين شى فلزى كه داراى گوشه هايى شاخ مانند بوده، در طول حفارى هاى ۱۵ ساله محققان در اين منطقه بى سابقه بوده و هيچ نمونه مشابهى از آن يافت نشده است. در اين ميان برخى از باستان شناسان اين گونه اشيا را مهار اسب هاى اقوام فينو مى دانند. اقوامى كه مجموعه اى از قبايل مجار، فنلاندى و استونيايى و كشورهاى اسكانديناوى بوده اند. باستان شناسان معتقدند اگر چه قدمت دقيق اين مهار آهنى مشخص نشده است، اما نمى توان ارزش تاريخى آن را منكر شد. اين نوع مهار از يك جفت ميله عمودى تشكيل شده بودند كه به صورت قائم بر قسمت انتهايى افسار اسب ها بسته مى شدند. اين گونه مهارها كه از جنس استخوان، برنز و آهن بودند براى تحريك اسب ها و حركت آنها مورد استفاده قرار مى گرفتند. به گفته باستان شناسان اين گونه مهارها تا قرن پانزدهم ميلادى نيز مورد استفاده ساكنان اين منطقه قرار مى گرفته اند.