«حريم» فيلمى است كه كارگردان آن قواعد كار در ژانر وحشت را مى شناسد و با دانستن بضاعت فنى سينماى ايران در ساختار نتيجه اى قابل قبول ارائه داده. به گزارش مهر، «ما اجازه نداريم هر تعريفى كه دلمان مى خواهد از ارواح ارائه دهيم و بايد حد و مرزى براى آن قائل شويم. به همين دليل نويسندگان از پروردن اين موضوعات طفره مى روند و سعى مى كنند بيشتر سراغ دورنماى آن بروند.«حريم» فيلمى خوش ساخت است. به زبان بهتر كارگردان و تدوينگر فيلم قواعد كار در ژانر وحشت را مى شناسند و از بضاعت تكنيكى سينماى ايران هم بى خبر نيستند و در ساختار نتيجه قابل قبولى ارائه داده اند. به جاى گريم هاى بسيار عجيب و غريب كه بعد از يكى دو سكانس به مضحكه تبديل مى شوند، با كمتر نمايش دادن و ايجاد توهم و انتظار حضور روح (يا هر چيزى كه اسمش را بگذاريد) و استفاده از اصوات، حس داستان پيش مى رود و به بلوغ مى رسد. البته تاكيد بيش از حد و گاه بيجا بر اصوات را هم نمى توان ناديده گرفت. اين تاكيد زياد موجب مى شود كارگردان گاهى پاساژهاى واقعى و جايگاه مناسبى كه به طور بالقوه در داستانش وجود دارد تا به تماشاگر فرصت استراحت ذهنى و نفس كشيدن بدهد ناديده بگيرد و پاساژ ديگرى را بى مقدمه و بى نتيجه به آن ضميمه كند. براى مثال در يكى از صحنه هاى پزشكى قانونى فرشته نجات محبى از راهرو بيمارستان عبور مى كند و چند كلمه اى ميان او و محبى رد و بدل مى شود. يا اسماعيلى حين رانندگى همسر محبى را در آينه خودرو مى بيند كه از صورت و نوع محو شدن فرشته نجات و از چهره همسر محبى و سابقه اى كه از او در ذهن داريم مى دانيم اينها قرار نيست به كسى آسيبى برسانند و مى توانستند نقش تلطيف كننده را به سادگى بر عهده بگيرند، اما باز هم كارگردان از اصوات در جهت ايجاد دلهره در چنين صحنه هايى بهره مى گيرد و از آن سو با نشان دادن بازى بچه ها و نواى ساز محلى در ميانه فيلم، پاساژى براى استراحت تماشاگر مى سازد. به اين ترتيب به سمت و سويى پيش مى رويم كه تكليف فيلم با موقعيت هايش مشخص نيست، كارگردان مى خواهد دلهره ايجاد كند و اين كار را هم به خوبى بلد است و تصميم مى گيرد بدون پيگيرى خط و روند و جايگاه مشخصى براى آن از هر فرصتى در اين جهت استفاده كند و متاسفانه نقص فيلمنامه هم به اين اتفاق دامن مى زند. فيلمنامه بى دليل گفته ها يا اتفاقاتى را پنهان مى كند و باز هم بى دليل برخى از آنها را كش و قوس مى دهد و به درازا مى كشاند. گفته هاى در گوشى پيرمرد و زن فالگير با محبى به چه دليل تا انتها براى تماشاگر پنهان مى ماند؟لزوم پنهان كردنش چيست؟ محبى دليلى فردى براى پنهان كردن آن ندارد و حتى چند بار هم مى خواهد آن را بيان كند و هر بار چيزى بى اهميت او را از ادامه صحبتش بازمى دارد. يا صحبت هاى طولانى پيرزن فالگير كه تكرار مى كند «هر كس براى هدفى زاده شده و ببين هدف تو در زندگى چيست و براى چه چيزى به دنيا آمده اى و...» ؛واقعا كشدار است و حتى ريتمى كه كارگردان آنقدر در حفظ و كنترل آن دقت و وسواس به خرج داده را مى شكند. جدا از اين در اغلب اين داستان ها، آغاز و اوج خوبى را شاهد هستيم، ولى فيلمنامه نويس نمى تواند با دليلى منطقى اتفاقات اين آغاز و ميانه را به ثمر برساند و متاسفانه حريم هم به همين سرنوشت دچار شده است. البته بخشى از اين اتفاق به دليل باورهاى مذهبى است و اين كه ما اجازه نداريم هر تعريفى كه دلمان مى خواهد از ارواح ارائه دهيم و بايد حد و مرزى براى آن قائل شويم و به همين دليل نويسندگان ما از پروردن اين موضوعات طفره مى روند و سعى مى كنند بيشتر به سراغ دورنماى آن بروند. اما با تمام اينها «حريم» فيلمى است كه به ديدنش مى ارزد و شما را مغبون و پشيمان از سينما بيرون نمى فرستد، شايد فقط هنگام خروج از سينما مانند نگارنده اين متن اين آرزو را در سر بپرورانيد كه اى كاش آثار باستانى سرزمين زيباى ما حقيقتا يك روح حامى (يا در شرايط فعلى يك گردان روح حامى) داشتند كه از آنها حفاظت و نگهدارى مى كردند. درطى اين همه سال از زنده ها كه آبى گرم نشده است!

سرويس سينمايى:فيلمبردارى فيلم سينمايى «زندگى با چشمان بسته» به كارگردانى رسول صدر به پايان مى رسد. فيلم داستان خواهر و برادرى است كه در يك محله قديمى زندگى مى كنند و با اتفاقات زيادى روبرو مى شوند. ترانه عليدوستى، پولاد كيميايى، فرهاد قائميان، فرهاد آئيش، پريوش نظريه، الهام پاوه نژاد، انديشه فولادوند، آناهيتا افشار، على مردانى، گلاره شهبازيان، مهدى اسلامپور و عاطفه رضوى در اين فيلم به ايفاى نقش مى پردازند. «زندگى با چشمان بسته» پس از «ديشب باباتو ديدم آيدا»، «من ترانه پانزده سال دارم» و «دخترى با كفش هاى كتانى» به نوعى بيانگر دغدغه هاى اجتماعى صدرعاملى است. اين فيلم بر اساس فيلمنامه اى از محمود اربابى جلوى دوربين رفته است.

سرويس سينمايى:بيش از نيمى از فيلم «شب واقعه» به كارگردانى شهرام اسدى تدوين شد. فيلمبردارى اين فيلم آخر ارديبهشت در آبادان به اتمام رسيد و بعد از ضبط صحنه فينال در ۴ خرداد در فرودگاه ارتش در تهران حسين غضنفرى تدوين اين فيلم را آغاز كرد. «شب واقعه» به تهيه كنندگى احمد ميرعلايى با بازى حميد فرخ نژاد، لادن مستوفى، حبيب دهقان نسب، آتش تقى پور، آرا اصلانيان و گروهى از هنرمندان خوزستانى در موسسه فرهنگى هنرى «شاهد» توليد مى شود. در خلاصه داستان اين فيلم نيز آمده است، در چهلمين روز بعد از آغاز جنگ تحميلى، «درياقلى سورانى» كه در حاشيه  «بهمنشير» يك اوراق فروشى دارد خانواده اش را به اهواز مى فرستد، اما پسر بچه نوجوانش خواهان حضور در شهر و مقاومت با نيروهاى عراقى است. «درياقلى» در كش و قوس فرستادن پسرش، بطور اتفاقى از نقشه محاصره آبادان مطلع مى شود و تلاش مى كند تا نيروهاى ايرانى را در جريان اين تهديد قرار دهد و...

«روبرت داوى» با پيوستن به پروژه سينمايى «مرد ايرلندى» با بازيگرانى چون «وال كيلمر» و «كريستوفر واكن» همبازى شد. به گزارش ايسنا، از ديگر بازيگران اين پروژه مى توان به «ونيسنت دى اونو فريو» و «وينى جونز» اشاره كرد. بنابر اعلام هاليوود ريپورتر، ايرلندى كه براساس زندگى واقعى يك گانگستر ايرلندى به نام «دنى گرينى» ساخته مى شود، توسط «جاناتان هنسليگ» كارگردانى مى شود. «روبرت داوى» بازيگر آثارى چون «اركيده وحشى» كه مدتى با عالم سينما فاصله داشت سال گذشته با فيلم «يك سرود آمريكايى» به عرصه هنر هفتم پيوسته است. «جاناتان هنسليگ» خالق آثارى چون «به جنگل خوش آمديد» محصول ۲۰۰۷ و «مجازاتگر» محصول سال ۲۰۰۴ ميلادى در عرصه نويسندگى و تهيه كنندگى سينما نيز فعال است.

فيلم «از پاريس با عشقش» جديد ترين پروژه  سينمايى با حضور «جان تراولتا» براى اكران در اواسط فوريه (اواخر بهمن) سال آينده آماده خواهد شد. به گزارش ايسنا، اين فيلم به تهيه كنندگى «لوك بسون» در ژانر اكشن به توليد خواهد رسيد. «از پاريس با عشق» براساس فيلمنامه اى از «لوك بسون» و «ادبى هاساك» توسط «پيرمورل» كارگردانى مى شود. «جاناتان ريس مايرز»، «كاسيا اسموتنيك»، «مليسا مارس» و «فاريد الووارى» از ديگر بازيگران اين فيلم به شمار مى روند. «از پاريس با عشق» داستان يك كارمند جوان سفارت پاريس و يك مامور مخفى آمريكايى را به تصوير مى كشد كه براى انجام يك ماموريت ويژه در پايتخت فرانسه به همكارى  مى پردازند. «جان تراولتا» كه چندى پيش پسر ۱۶ ساله اش را ازدست داد مدتى از عالم سينما فاصله گرفت. او بازيگر آثارى چون «تغيير چهره» و «شهر ديوانه» در چند سال اخير در فيلم هاى «گزارش هاى وحشى» و «اسپرى مو» حضور موفقى داشته است.

سرويس سينمايى: فريدون فرهودى تلويزيونى «لذت حقيقت» را به سفارش سيمافيلم مى سازد. اين فيلم به تهيه كنندگى عليرضا ابوالقاسمى نژاد تهيه مى شود و داستان پرستارى به نام كاظمى را روايت مى كند كه متوجه تقلب يكى از پزشكان بيمارستان در صدور گواهى فوت پدر و پسرى مى شود و ... از اين كارگردان در حال حاضر فيلم تلويزيونى «در حصار آرزو» از توليدات سيمافيلم آماده پخش است. اين فيلم بر مبناى فيلمنامه پريسا مجتبوى و فرهودى تهيه شده و بهناز جعفرى، خاطره حاتمى، اميرمحمد زند، رحيم نوروزى و روناك يونسى در آن بازى كردند. داستان فيلم درباره فريبا است كه با مسافركشى روزگار مى گذراند. او با سيمين و مهرداد آشنا مى شود كه در آرزوى داشتن فرزند هستند. فريبا براى قبول يك نوزاد به فرزندى به آنها كمك مى كند. سيامك نامزد سابق سيمين از زندان آزاد مى شود و ...

تبريزى درباره  مستند كردن تجربيات «سرزمين كهن» گفت: در حال حاضر بيشتر اتفاقاتى كه در صحنه مى افتد را تصويربردارى كرده ايد. البته بعدا بايد درباره  تدوين و نوع نگارش متن براى مستند اين سريال تصميم گرفته شود. اين كارگردان سينما و تلويزيون در پاسخ به اين پرسش كه آيا تصويربردارى به گونه اى است كه بتواند تجربه هاى كسب شده را به شيوه اى قابل استفاده براى سريال هاى ديگر ثبت كند به خبرنگار ايسنا، گفت: «قدرت نما»، كسى است كه پشت صحنه كار را تصويربردارى مى كند، اگر با هدف آموزش، كار كند، اين اتفاق مى افتد. ولى نمى دانم كه آيا تهيه كننده چنين تصميمى دارد يا نه؟ معمولا در پروژه ها، با هدف آموزشى از پشت صحنه فيلم تهيه نمى شود. اگر اين هدف مدنظر قرار گيرد نوع تصويربردارى و گفت وگوها با روش معمول تفاوت پيدا مى كند. به هرحال در زمينه  «سرزمين كهن» صحبتى  درباره  تصويربردارى آموزشى نشده است، مگر قدرت نما خودش اين مورد را درنظر بگيرد. اين كارگردان درباره  ضرورت مستند كردن تجربه هاى كسب شده براى ساخت سريال هاى الف ويژه اظهار كرد: اين كارصددرصد خوب است، چون در هر پروژه اى اتفاقاتى مى افتد كه هركدام يك تجربه است و براى پروژه هاى ديگر مى تواند مفيد باشد، چراكه باعث آسان تر انجام شدن كار و كاهش هزينه مى شود. تبريزى در پايان به ايسنا گفت:مى توان مجموعه ها يا شهرك هايى ساخت كه اين امكانات و اطلاعات را در اختيار فيلمسازان قرار دهند، اما ما معمولا براى شروع يك پروژه سنگين، همه چيز را از نقطه  صفر آغاز مى كنيم. كسى در مجموعه تلويزيون و سينما نيست كه به اين بنيان ها و زيرساخت ها فكر كند. هميشه جلوى بينى و چندقدم جلوتر خود را ديده و فكر كرده ايم سفره اى را كه پهن شده فعلا خوب برگزار كنيم و كارمان راه بيفتد. تقريبا همه درباره اتفاقاتى كه بعدا مى افتد، شانه از زير بار مسئوليت خالى مى كنند.