بررسى نهايى باستان شناسى دشت سيستان با شناسايى ۸۵۴ اثر در مرحله  دوم اين كار به پايان رسيد. سرپرست هيأت بررسى باستان شناسى دشت سيستان در گفت وگو با ايسنا، بيان كرد: بررسى تمام دشت سيستان به پايان رسيد و اكنون در حال آماده كردن گزارش آن هستيم. در اين دو مرحله بررسى، به نتايج درخشانى دست يافتيم كه در قالب مقاله هاى متعدد و كتاب چاپ خواهند شد. سيدرسول حاجى موسوى ادامه داد: با پايان يافتن اين بررسى ها، تهيه  نقشه  باستان شناسى دشت سيستان به پايان رسيد. وسعت اين دشت حدود ۱۵ هزار كيلومترمربع است كه پيمايش دقيقى در آن انجام شد و حدود ۹۰ درصد از آنچه در دشت موجود بود، شناسايى شد. پيش از اين، ديگر سرپرست بررسى و شناسايى دشت سيستان توضيح داده بود: بررسى هاى مرحله  دوم از ۲۰ اسفندماه  ۱۳۸۷ در ۱۱ حوزه آغاز شدند. در حوزه  «گردى» با وسعت ۶۶۸ كيلومترمربع حدود ۴۸۵ محوطه  باستانى شناسايى شدند كه بيش تر به عصر مفرغ تعلق دارند. رضا مهرآفرين افزوده بود: يكى از مسائل جالب در بررسى هاى مرحله  دوم، شناسايى تعداد زيادى محوطه  دوره هخامنشى است. هم چنين تعداد زيادى از آثار شناسايى شده از دوره هاى مختلف، قابل ثبت در فهرست آثار ملى كشورند. به گزارش ايسنا، مرحله  نخست اين بررسى ها در سال ۱۳۸۶ انجام شد. در آن زمان، ۸۰۸ محوطه از دوره هاى مختلف عصر مفرغ، تاريخى و اسلامى شناسايى شدند. در واقع، به طور كلى در دو مرحله، حدود ۱۷۰۰ اثر در دشت سيستان بررسى شدند.

به دليل احداث خيابان شريعتى در كنار دو بناى تاريخى خانه تاريخى ايوبى وخانه استپانيان شهر اصفهان، بناهاى تاريخى اطراف اين خانه ها، تخريب يا نوسازى شده اند. به گزارش ميراث آريا يك كارشناس ارشد معمارى با بيان اين مطلب افزود:درسال ۱۳۶۲صاحب خانه تاريخى ايوبى واقع درجلفاى اصفهان كه اقدام به شروع تخريب خانه صفوى خود جهت نوسازى كرده بود به سازمان ميراث فرهنگى براى فروش خانه معرفى شد. احمد منتظر در ادامه خاطرنشان كرد:سازمان ميراث فرهنگى پس ازتأمين اعتبارخانه ياد شده را كه بخش كوچكى از آن تخريب شده بود را به مبلغ چهارصدهزار تومان خريدارى كرد. وى با اشاره به اين كه پس ازمدتى مسئولان ميراث فرهنگى اعتراض كردند كه چرا بودجه سازمان را صرف خريد چنين خانه اى كرده ايد اظهار داشت: چهارده سال بعد درسال ۱۳۷۶ كه مسئوليت ميراث فرهنگى اصفهان را عهده دار شدم به سراغ خانه تاريخى ايوبى رفته و در كمال تعجب مشاهده كردم كه نيمه شرقى اين خانه تاريخى به طور كامل تخريب شده و هيچ اقدامى براى نگهدارى از اين اثر تاريخى صفوى صورت نگرفته است. به گفته عضو هيـأت علمى و مشاور عمرانى بناهاى تاريخى داشنگاه هنر اصفهان؛ بنابراين بلافاصله اقدام به برنامه ريزى براى بازسازى بخش تخريب شده كرده و متعاقب آن در سال ۱۳۷۹ خانه ايوبى را به دليل كمبود بخش فضاى آموزشى در اختيار دانشگاه هنر اصفهان قرار داده و پس از پايان مأموريت و بازگشت به دانشگاه، شروع به ادامه بازسازى ومرمت خانه تاريخى ايوبى كردم. وى با اشاره به اين كه مراحل بازسازى و مرمت اين خانه تاريخى به صورتى انجام شد كه ضمن مشخص بودن فضاى الحاقى سازگارى خود را با فضاى تاريخى خانه ايوبى به خوبى نشان دهد اظهارداشت:اين بنا به صورتى آماده شده بود كه هرگونه عملكرد جديد مناسب را بپذيرد بنابراين اين خانه درسال ۱۳۸۵ به دانشكده شهرسازى دانشگاه هنر اصفهان اختصاص يافت. اين كارشناس ارشد معمارى در پايان تأكيد كرد: سپس خانه استپانيان كه توسط سازمان نوسازى و بهسازى مرمت شده بود و دركنار خانه ايوبى قرار داشت توسط دانشگاه هنر خريدرارى و به آن الحاق شد و هم اكنون مجموعه اين دو خانه به عنوان يكى از واحدهاى مكمل دانشگاه هنر كارايى خود را كاملا نشان داده است.

يكى از مهمترين برنامه هاى سازمان ميراث فرهنگى،صنايع دستى و گردشگرى استان يزد در سال ۸۸ حفاظت و مرمت آثار باستانى و بافت تاريخى اين استان است . معاون گردشگرى سازمان ميراث فرهنگى،صنايع دستى و گردشگرى استان يزد با بيان اين مطلب به ميراث آريا، گفت: حفاظت و مرمت آثار باستانى و بافت تاريخى در استان يزد از حساسيت ويژه اى برخوردار است و محافظت از آنها موجب تحكيم ارزش ها ، باورها و تمدن تاريخى مى شود. على اكبر كاظمى افزود: براى جلب مشاركت مردمى در زمينه حفاظت و مرمت آثار باستانى ، بافت تاريخى و طبيعى بايد فرهنگ سازى لازم صورت گيرد. وى تصريح كرد: اميدواريم با برنامه ريزهاى صورت گرفته از سوى سازمان ميراث فرهنگى،صنايع دستى و گردشگرى استان يزد اين اقدام به نحو احسن انجام شود. كاظمى ادامه داد: بافت قديم استان يزد بسيار باارزش است كه نيازمند توجه ويژه از سوى مردم و مسئولان سازمان ميراث فرهنگى،صنايع دستى و گردشگرى است.

هم اكنون بخشى ازعمليات مرمت وبازسازى اضطرارى ديواره قلعه پرتقالى ها واقع در جزيره قشم به پايان رسيده است. كارشناس ارشد مرمت و احياى بناهاى تاريخى در گفتگو با CHTN ضمن بيان اين مطلب افزود:با توجه به اين كه درسال هاى متمادى قلعه پرتقالى هاى جزيره قشم رها شده بود براين اساس عمليات مرمت اضطرارى اين قلعه تاريخى براى جلوگيرى از تخريب و فرو ريختن قلعه آغاز شد. مهدى پرند با اشاره به تهيه طرح مرمتى از سوى مشاوران پرتقالى خاطرنشان كرد:درحال حاضر استحكام بخشى ديواره و جداره هاى خارجى اين قلعه به منظور جلوگيرى از فروريختن قلعه از حدود سه ماه پيش آغاز و هم اكنون تكميل شده است. وى با بيان اين كه قلعه پرتقالى هاى قشم در گذشته كاربرى دفاعى داشته است تصريح كرد: مساحت اين قلعه در حدود سه هزار متر مربع و ارتفاع آن نيزدر حدود ۹ متر اعلام شده است. پرند با اشاره به وجود تعدادى بنا با كاربرى مذهبى درداخل اين قلعه يادآور شد:اين  قلعه  را در سال  ۱۰۳۰ هجرى  قمرى  به  دستور پادشاه  اسپانيا، در انتهاى  شمال شرقى  جزيره  قشم  ساخته اند. اين قلعه داراى دو حصار و برج هايى در چهار گوش است. در پشت حصار بيرونى قلعه، خندقى وجود داشته كه اكنون پر شده است. براساس تحقيقات صورت گرفته ديوارسازى قلعه با سنگ هاى مرجانى و سنگ لاشه و ملات گچ و ساروج به شكل بناهاى عهد ساسانى انجام شده است. در ميان خرابه هاى قلعه هنوز هم تعدادى لوله زنگ زده توپ وجود دارد. چهار لوله از اين لوله ها را در اطراف در ورودى پاسگاه هاى قديمى شهر قشم و لافت نصب كرده اند و چند لوله توپ ديگر نيز به بندر لنگه حمل شده است.

هم اكنون مسير دسترسى براى عبور بازديدكنندگان درمسيربرج نقاره  خانه واقع درشهررى تعريف شده است. رئيس اداره ميراث فرهنگى صنايع دستى و گردشگرى شهررى در گفت وگو با ميراث آريا ضمن بيان اين مطلب افزود:درحال حاضرعمليات آسيب  شناسى قسمت هاى آسيب ديده و نيزمسير دسترسى براى عبور بازديدكنندگان درمسير نقاره خانه واقع درشهررى تعريف و انجام شده است. محمدعلى كاكى درادامه خاطرنشان كرد:همچنين درحال حاضرنيروهاى يگان حفاظت به منظورحفاظت از اين مجموعه تاريخى مستقر شده اند. وى با اشاره به پيش بينى يك سرى اقدامات مرمتى درفازدوم اظهارداشت:بقاياى برج آجرى نقاره خانه داراى هشت ترك است كه همين موضوع سبب زيبايى و استحكام آن شده است . اين برج عهد سلجوقى كه ارتفاع آن به سه متر مى رسد در نواحى شمالى امين آباد شهر رى و بر بالاى كوه رى قرار دارد. براساس پژوهش ها و كاوش هاى علمى صورت گرفته احتمال مى رود محل برج نقاره خانه، آرامگاه يكى از اميران سلجوقى بوده باشد.مردم محلى برج نقاره خانه را به نام برج يزيد نيز مى شناسند.

به مناسبت بزرگداشت روز جهانى صنايع دستى، نمايشگاهى از صنايع دستى و هنرهاى سنتى استان تهران در روز ۲۰ خرداد مصادف با ۱۰ ژوئن برگزار شد. به گزارش روابط عمومى سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى استان تهران معاون صنايع دستى اين سازمان با بيان اين مطلب اظهار داشت: اين نمايشگاه از ۱۸ تا ۲۰ خردادماه با حضور ۸۰ نفر از هنرمندان صنايع دستى برپا شد. ليلا رتبه اى ادامه داد: اين نمايشگاه در رشته هايى چون قلم زنى روى مس، نگارگرى، معرق چوب، منبت چوب، سراجى، مجسه هاى مومى، نقاشى روى شيشه، شيشه گرى اعم از تراش روى شيشه، شيشه دمى علمى، همچوشى شيشه، ساخت سازهاى سنتى برگزار شد. وى در ادامه گفت: نمايشگاه صنايع دستى هنرمندان تهرانى در نخستين و دومين روز بزرگداشت، همزمان با نمايشگاه فرصت هاى سرمايه گذارى در مناطق نمونه گردشگرى برپا شد.

در حال حاضر عمليات بررسى ميدانى از آثار صخره اى شش استان كشور شامل چهارمحال و بختيارى، كهگيلويه و بوير احمد، همدان، فارس، اردبيل و كردستان انجام شده است. رئيس پژوهشكده حفاظت و مرمت آثار تاريخى فرهنگى در گفت وگو با chtn ضمن بيان اين مطلب افزود:درحال حاضر عمليات بررسى ميدانى از آثار صخره اى شش استان كشور شامل چهارمحال و بختيارى، كهگيلويه و بوير احمد، همدان، فارس، اردبيل و كردستان انجام شده كه در اين بازديد ها اقداماتى شامل تهيه مختصات جغرافيايى،مستند نگارى جى پى اس صورت گرفته است. عبدالرسول وطن دوست در ادامه خاطرنشان كرد: همچنين در اين بررسى ميدانى، ۶۵ نمونه زمين شناسى براى شناسايى ساختار سنگ هاى تشكيل دهنده آثار تهيه شده است. وى با اشاره به تهيه مقاطع نازك و مطالعه پتروگرافى۲۰ نمونه از آنها اظهار داشت:درحال حاضر شناسنامه هاى تخصصى و اولويت بندى حفاظتى آثارياد شده تكميل و از گونه هاى گل سنگ موجود بر روى آثارنمونه بردارى شده است. وطن دوست با بيان اين كه نمونه بردارى از رسوبات موجود بر روى آثارنيز صورت گرفته است تصريح كرد:در مجموع مطالعات انجام شده نشان مى دهد كه لازم است پرونده ثبت ۹۰ اثر صخره اى باقى مانده تهيه شود. رئيس پژوهشكده حفاظت و مرمت آثار تاريخى فرهنگى اضافه كرد:اين درحالى است كه بيش از ۸۰درصد از آثار فاقد مستندنگارى و مستند سازى دقيق بوده و بررسى هاى آسيب نگارانه ۹۰درصد از آثار نيز انجام نشده و فقط چهار درصد از اين آثار مرمت شده اند.

يك گودال تدفينى باستانى، با ۴۵ جمجمه از يك گور دسته جمعى دوره امپراتورى روم هنگام احداث جاده اى براى بازى هاى المپيك ۲۰۱۲ لندن كشف شد. به گزارش ميراث آريا، اين گودال به تازگى به دست باستان شناسان كشف شده و هنوز جمجمه هاى داخل آن به صورت دقيق شناسايى نشده اند، اگر چه برخى باستان شناسان اين جمجمه ها را متعلق به بومى هاى انگليسى در عصر آهن مى دانند. ديويد اسكور، باستان شناس دانشگاه آكسفورد گفت: هنوز مشخص نشده است كه اين افراد چگونه و به دست چه كسانى كشته شده اند؟ آيا جنگى ميان آنها در گرفته است، به دست رومى ها گردن زده شده اند يا در نبرد با آنها كشته شده اند. وى افزود: به احتمال زياد اين افراد با رومى ها درگيرى شديدى داشته و به دست آنها قطعه قطعه و در اين گودال دفن شده اند. اين قبر در نزديكى قلعه ميدن بزرگترين تپه دفاعى عصر آهن و آخرين مركز مقاومت نيروهاى بومى انگلستان در مقابل حملات سربازان رومى پيدا شده است. تاريخ نويسان معتقدند رومى ها پس از تصرف اين منطقه شهر را به غارت برده ساكنان آن را از بين برده و سپس شهر را كاملا به آتش كشيدند. ديويد اسكور با بيان اينكه بيشتر جمجمه هاى كشف شده داخل گور دسته جمعى متعلق به مردانى جوان است خاطرنشان كرد: يكى از چيزهايى كه درباره اين جمجمه ها مدنظر است، وجود آثارى از بريدگى روى استخوان ها است كه نشان مى دهد سر اجساد پيش از مرگ يا پس از آن به دست رومى ها به عنوان نشانى از پيروزى از بدن جدا شده است. در كنار اين حفره گور مانند كه در نزديكى محل برگزارى مسابقات قايقرانى المپيك لندن كشف شده آثارى همچون ظروف سفالى اواخر عصر آهن و اوايل ورود نيروهاى رومى ديده مى شود كه به صورت پراكنده در اطراف گودال قرار داشته بودند.

كشف تكه هايى از ظروف سفالى در غارى در جنوب چين، شواهد جديدى از قديمى ترين آثار سراميكى جهان را به تصوير كشيد. به گزارش ميراث آريا، اين ظروف كه قدمتى ۱۸ هزار ساله دارند متعلق به شكارچيانى هستند كه در جنوب چين مى زيسته و جزء اولين ساكنان غير مهاجر اين سرزمين به شمار مى رفته اند. به گفته محققان اينگونه ظروف كه براى پخت و پز يا نگهدارى غذا مورد استفاده قرار مى گرفت بعدها نيز به عنوان نوعى سمبل قدرت و فرهنگ اجتماعى همچون هنر به آن نگريسته مى شد. اين نوع نگاه به چنين ساختارهايى به گونه اى توسعه دهنده فرهنگ در جامعه بوده است. عده اى ديگر از پژوهشگران اگر چه تاريخ ساخت اين سفالينه را سال ها پيشتر از ساخت آن در ژاپن مى دانستند، اما برخى ديگر معتقدند ساخت اينگونه ظرف ها در قسمت هاى ديگرى همچون آسياى شرقى، روسيه، شمال و جنوب چين به دست شكارچيانى كه در نواحى مختلف زندگى مى كرده اند، ساخته شده است. هان لو، سرپرست تيم باستان شناسى گفت: در اين بين، اهميت اين منطقه، دقت بالاى تخمين آثار به دست آمده در آن است كه نشان از وجود كارگاه هاى ساخت ظروف سفالى در مناطقى  دورتر از ديگر نقاط مى داده است. اگر چه هنوز برخى باستان شناسان مكان و زمان دقيق انتقال و روش ساخت اين گونه ظروف را به چين نمى دانند ولى فرضيه آغاز ساخت اين سفالينه ها با كشف اين غار نسبت به گذشته ۱۸۰ درجه تغيير كرده است.

بيش از دو تن سكه باستانى متعلق به اوايل امپراتورى تانگ، در محوطه بازى يك مدرسه ابتدايى در شمال چين از خاك بيرون كشيده شد. به گزارش ميراث آريا، اين سكه ها هنگامى پيدا شدند كه به گفته سازمان حفاظت از آثار فرهنگى توسعه گردشگرى استان سانگژى،  بخشى از محوطه مدرسه در حال خاكبردارى براى ساخت ساختمانى جديده بوده است. اين اكتشاف كه بلافاصله پس از گزارش مقامات با ورود سيل عظيمى از باستان شناسان همراه شد بيش از پنج ساعت به طول انجاميده و از مخفيگاهى زيرزمينى با ديوارهاى خشتى بيرون كشيده شده بود. اين مخفيگاه يك مترو نيم عرض و يك متر ارتفاع دارد و به عقيده باستان شناسان در زمان امپراتورى يوان ساخته شده است. ژائو ايگو، رئيس سازمان حفاظت از آثار فرهنگى و توسعه گردشگرى استان سانگژى گفت: سكه ها پس از كشف به موزه محلى فرستاده شدند تا مورد شمارش كارشناسان قرار گيرند. وى افزود: از آنجايى كه تعداد سكه ها بسيار زياد است، شمار دقيق و شناسايى كردن آنها بيش از يك هفته به طول خواهد انجاميد. باستان شناسان سكه ها را متعلق به يك دوره ۷۵۰ ساله از سه سلسله امپراتورى تانگ، سانگ و يوان مى دانند.