پس از گذشت ۳۰ سال، استان خوزستان موفق شد پس از چغازنبيل، سازه هاى تاريخى آبى شوشتر دومين اثر تاريخى خود را در فهرست ميراث جهانى به ثبت برساند. رئيس انجمن دوستداران ميراث فرهنگى خوزستان در گفتگو با ميراث آريا ضمن بيان اين مطلب افزود:ثبت جهانى سازه هاى آبى تاريخى شوشتر از دو منظر حائزاهميت است چراكه پس از گذشت ۳۰سال، استان خوزستان موفق شده پس از چغازنبيل، دومين اثر تاريخى خود را در فهرست ميراث جهانى به ثبت برساند. مجتبى گهستانى درادامه خاطرنشان كرد: از سويى ديگر درخوزستان، شهرهاى تاريخى بسيارقابل توجهى مانند شوش، شوشتر، ايذه و دزفول وجود دارد كه بايد بيش از پيش به آنها توجه كرد تا موانع ومشكلات آنها برطرف شده و به اين ترتيب اين آثار به سمت جهانى شدن گام بردارند. وى به آثارى همچون نقش برجسته كول فره، خنگ اژدر در ايذه، سفره سر مسجد، معبد بردنشانده در مسجد سليمان، محوطه كلگه زرين، ايوان كرخه، كاخ آپادانا، كاخ شائور و شهرصنعت گران در شوش، قديمى ترين پل جهان در دزفول يا شهردانشجويى جندى شاپور در دوره ساسانى، تنگ سروك، عيلامى ارجان در بهبهان اشاره كرد و اظهار داشت: همه اين آثار داراى ارزشى جهانى هستند. رئيس انجمن دوستداران ميراث فرهنگى خوزستان اضافه كرد:اگر مى خواهيم درآينده شاهد بروز مشكلات كمترى در محوطه هاى قابل ثبت درميراث جهانى باشيم، لازم است سازمان ميراث فرهنگى بيشتر از گذشته نگاه نظارتى خود را بر روى محوطه هاى باستانى خوزستان اعمال كند. گهستانى با بيان اين كه اگر قصد داريم در آينده ثبت جهانى آثار، با سرعت بيشتر و با هزينه كمترى صورت بگيرد لازم است، پايگاه هاى باستان شناسى و پژوهشى بيشتر تقويت شوند تصريح كرد: ازسويى ديگر به انجمن هاى دوستداران ميراث فرهنگى بايد توجه بيشترى شود چرا كه اين انجمن ها مى توانند در زمينه هاى حفاظت،گردشگرى، مرمت و پژوهشى همكاريهاى تنگاتنگى با سازمان ميراث فرهنگى داشته باشند. وى در پايان اظهار اميدوارى كرد: اميد است مسئولان خوزستان از فرصت به وجود آمده در ثبت جهانى شوشتر بهره هاى لازم را ببرند تابه اين ترتيب شاهد برطرف شدن روزافزون مشكلات اين شهرستان باستانى باشيم.

سرويس گردشگرى- فاطمه ميرزايى: مسجد جامع اصفهان كه عمرى هزار ساله دارد، موزه اى از تاريخ معمارى اسلامى در ايران است. زيرا آثار و تزئينات و بناى مسجد از سبك خراسانى شروع و تا قاجاريه ادامه مى يابد و چون سبك و شيوه رازى در آن غالب است لذا آن را جزو بناهاى شيوه رازى مى دانند. در ابتدا تصور مى شد كه اين مسجد در زمان سلجوقيان پايه ريزى شده اما با كاوش هايى كه درگوشه و كنار آن به ويژه در قسمت جنوبى به عمل آمد معلوم شد كه مسجد در ابتدا شيوه خراسانى داشته و پس از آن به علت آسيب هايى كه ديده بود در زمان «آل بويه» با تغييراتى مرمت شد و در زمان سلجوقيان مسجد جديدى احداث گرديد و به همين دليل مهمترين و زيباترين بخش اين مجموعه منحصر به فرد متعلق به دوره سلجوقى است. مسجد به صورت چهار ايوانى است و اطراف و پشت ايوانهاى آن را شبستان هايى كه در دوره هاى مختلف احداث شده، احاطه كرده است. اوج هنر و زيبايى شيوه آذرى مخصوصاً كاشيهاى معرق بسيار زيبا و محراب گچبرى شبستان اولجاتيو (سلطان محمد خدابنده) كه در سال ۷۱۰ هجرى قمرى به مجموعه بناهاى مسجد افزوده شده، از شاهكارهاى هنرى اين مسجد است همچنين مسجد داراى دو گنبد شمالى و جنوبى است. گنبد جنوبى كه به گنبد «خواجه نظام الملك» معروف است مربوط به خواجه نظام الملك وزير با تدبير ملكشاه سلجوقى است و متعلق به قرن پنجم مى باشد. گنبد آن دو پوسته و ارتفاع پوسته داخلى آن ۲۳ متر است و داراى محرابى در زير گنبد است كه بر روى محرابهاى قبلى ساخته شده است. گنبد و زير گنبد آن فاقد كاشيكارى است و تماماً از آجر تزئين شده است. درجلوى گنبد جنوبى ايوانى اضافه شده كه به نام صفه يا ايوان صاحب معروف شده است. در قسمت شمالى مسجد گنبد ديگرى به نام تاج الملك وزير ديگر ملكشاه كه احتمالاً براى رقابت با گنبد خواجه نظام الملك ساخته شده قرار دارد. از نظر زيبايى، گنبد شمالى و شبستان آن از مهمترين واحدهاى ساختمانى مسجد و يكى از شاهكارهاى معمارى اسلامى ايران به شمار مى آيد. اين گنبد آجرى است و كاشيكارى ندارد و از نوع خاگى و دو پوسته است و براى تبديل فضاى مربع زير گنبد به دايره از اجزاى هندسى مانند «لوزى ها» و «اشكال هندسى» مختلف استفاده شده است. مسجد دو ايوان ديگر در طرف شرق و غرب دارد كه ايوان غربى كه داراى تزئينات بسيار است به ايوان «استاد» معروف است كه در دوره سلجوقى بنا شده و در دوره صفوى آن را با كاشى كارى تزئين كرده اند و ايوان شرقى كه توسط شاگرد او ساخته شده به ايوان شاگرد معروف است. مسجد داراى شبستانى به نام بيت الشتاء است كه در زمان سلطان محمد خدابنده ساخته شده و داراى قوس هاى مغولى است و پشت ايوان استاد قرار دارد. اين مسجد داراى ۹ محراب است كه در زمانهاى مختلف به ويژه در عهد صفوى احداث شده اند. همچنين مسجد جامع اصفهان داراى ۲ مناره است كه درطرفين ايوان جنوبى قرار دارند و بر روى آنها مقرنس كاريهايى همراه با كتيبه هاى كاشى كارى ديده مى شود.

پنج جشنواره براساس تقويم رويدادهاى گردشگرى كشورتا پايان سال جارى در استان آذربايجان شرقى برگزار مى شود. به گزارش ميراث آريا، براساس تقويم رويدادهاى گردشگرى كشوردر سال جارى ۷ رويداد در استان آذربايجان شرقى پيش بينى شده است. براساس اين تقويم همچنين جشنواره هاى گل محمدى، ورنى، مشروطيت، انار و آدم برفى تا پايان سال در استان آذربايجان شرقى برگزار مى شود. براساس اين تقويم جشنواره هاى گل محمدى و مشروطيت در استان آذربايجان شرقى به صورت ملى برگزار مى شود. جشنوراه هاى ورنى،انار و آدم برفى نيز براساس اين تقويم به صورت استانى برگزار خواهد شد. براساس تقويم رويدادهاى گردشگرى كشوردر سال جارى ۲۳ تا ۳۰ ارديبهشت ماه به عنوان هفته گردشگرى استان و ۱۴ مرداد ماه به عنوان روز استان آذربايجان شرقى است.

مسافران سفرهاى تفريحى كه هر سال تابستان به قصد اقامت هاى تابستانى به كشورهاى مختلف اروپا سفر مى كنند؛ امسال به ميزان ۵۰ درصد كاهش داشته اند. به گزارش ميراث خبر؛ ثبت نام مسافران و متقاضيان سفرهاى تفريحى تابستانى از منطقه خاورميانه كه سالانه روانه اروپا مى شدند در سال ۲۰۰۹ كاهش چشمگيرى نشان مى دهد. بنا به همين گزارش، اين ميزان از مقايسه آمار مسافرانى بدست مى آيد كه تابستان امسال و تابستان سال ۲۰۰۸ براى اقامت تابستانى در مراكز توريستى و هتل هاى اروپا جا يا بليت رزروكرده اند. سال گذشته اروپا و نيز انگستان دو مقصد توريستى محبوب براى مسافران خاورميانه بودند كه براى گذراندن تعطيلات تابستانى خود به طور گسترده اى به اين دو منطقه سفر مى كردند. آمار منتشر شده ازسوى آژانس هاى مسافرتى نشان مى دهد كه به رغم محبوبيت اين دو مقصد توريستى، امسال بيشتر مسافران خاورميانه به دلايل متعددى توجه خود را عمدتا به مقصد هاى توريستى در منطقه خاورميانه متمركز كرده اند. در اين ميان بيروت و قاهره ازجمله مهمترين مقصدهاى گردشگرى در منطقه خاورميانه به شمار مى روند كه ازسوى اين مسافران به جاى مقاصد گردشگرى اروپايى يا انگليسى انتخاب شده اند.

ويرانه هاى از قديمى ترين سكونتگاه  بشر با قدمتى ۱۴ هزار ساله در جزاير درياى اژه كشف شد. به گزارش chtn، آثار به دست آمده در اين جزاير همچون ابزار آلات سنگى نسبتا سالم نشان مى دهد كه قبايل مختلفى از شكارچيان و ماهيگيران در دوره اپيپالوتيك، ۱۲ هزار سال پيش از ميلاد مسيح، در اين مناطق زندگى مى كرده اند. كشف اين سكونتگاه  ۱۴ هزار ساله، مثال نقضى بود بر فرضيات گذشته  كه قديمى ترين حضور بشر در جزاير درياى اژه را در جزيره صخره اى يورا (yioura) در شمال جزيره آلونسيوس و متعلق به هشت هزار سال پيش مى دانستند. پيش از اين نيز در ديگر مناطق اين جزيره همچون ليمنوس و كوكنسى، به ترتيب سكونتگاه هايى متعلق به اواسط هزاره پنجم و اواخر هزاره دوم پيش از ميلاد و سكونتگاهى متعلق به دوره كامل عصر برنز كشف شده بود. جزاير اژه، مجمع الجزايرى را تشكيل مى دهند كه در درياى اژه قرار داشته و از شمال و غرب به يونان و از مشرق به تركيه منتهى مى   شوند.

سرديسى از امپراتور تيتوس، فرمانرواى روم در زمان فوران كوه وسوويوس، حين كاوش هاى باستان شناسى در شهر ناپل، كشف شد. به گزارش ايسكانيوز، اين عمليات كه علاوه بر كشف سرديسى از امپراتور شهر مدفون شده پمپى به كشف آثارى ديگرى از مجسمه ها و خرابه هايى از بناهاى امپراتورى انجاميد، حاصل كاوشى طولانى مدت در شهر بندرى پوزولى در نزديكى شهر ناپل بود. اين سرديس كه چهره امپراتور تيتوس را با تاجى از برگ بو نشان مى داد، در مسير آب راهى قديمى متعلق به شهر حكومتى امپراتور كشف شد. علاوه بر مجسمه فوق، سرديسى از تنها بانوى امپراتور روم از اواخر سلسله امپراتورى ژوليو كلوديان ملقب به جنگجوى آمازون و مجسمه اى از گورگون (Gorgon) يكى از سه زن زشت سيماى افسانه هاى يونان در كنار مجموعه هاى ديگرى از آثار به جاى مانده از دوران اين امپراتورى يافت شد. امپراتور تيتوس، فرمانرواى روم در سال هاى ۳۹ تا ۸۱ ميلادى بوده و به دليل كمك رسانى هاى مالى به صدمه ديدگان آتشفشانش وسوويس در سال ۷۹ ميلادى شهرت فراوانى پيدا كرده است.

باستان شناسان چينى موفق به كشف سنگ نگاره هايى شدند كه قدمتى به مراتب بيشتر از تمام سنگ نوشته هاى كشف شده در اين كشور دارد. به گزارش chtn، اين سنگ نگاره ها كه در منطقه اى دور افتاده از استان مركزى فانگزيان به دست آمده اند بر روى دو تخته سنگ بزرگ با ارتفاعى نزديك به چهار متر حكاكى شده اند. باستان شناسان آثار حكاكى شده روى سنگ ها را آميزه اى از فرهنگ هاى گوناگون دوره هاى پيشين چين و برگرفته از دو مكتب هنرى چين غربى و چين مركزى دانسته و قدمت آنها را نزديك به دو هزار سال در زمان امپراتورى سلسله هان تخمين زده اند. اين سنگ نگاره ها كه روى دو سنگ بزرگ كشيده شده و فضايى به اندازه ۶۰ متر مربع را اشغال كرده اند ۱۳۶ مجسمه بودا با اشكال مختلف را شامل مى شوند و اگرچه بخش عظيمى از آنها بر اثر تغييرات آب و هوايى از بين رفته اند اما هنوز هم نوع پوشش هر يك از تصاوير و مجسمه ها به وضوح بر روى آنها ديده مى شود. اين آثار در استان فانگزيان، محل اقامت ژانگ كيان، اولين ديپلمات امپراتورى سلسله هان در آسياى مركزى، به دست آمد. اما هنوز ارتباط اين سنگ  نگاره ها با سفرهاى او به مناطق غربى چين مشخص نشده است.

دانشمندان در صددند با بررسى فلس هاى سنگ هاى آتشفشانى به جاى مانده از ابزار آلات انسان هاى نخستين، اطلاعات جديدى از نحوه زندگى آنها به دست آورند. به گزارش ميراث آريا، بررسى طيف سنجى از ۱۳۱ شيشه آتشفشانى به دست آمده از جزاير مختلف روسيه و ژاپن به همراه آثار باستانى مكشوفه ديگر نشان داد كه استفاده ابزارى از اين نوع مواد آتشفشانى از ۲۵۰۰ تا ۷۵۰ سال پيش دربين مردم رايج بوده است. اگر چه شيشه هاى آتشفشانى تنها هشت درصد از كل ابزار آلات سنگى ساكنان اين منطقه را تشكيل مى دادند اما اين نوع ابزار آلات در تمام مناطق و در تمام دوران ها مورد استفاده قرار مى گرفتند. به گفته دانشمندان هنوز هم افرادى وجود دارند كه در مناطق دور افتاده و مستعد زلزله، آتشفشان و سونامى زندگى مى كنند، اما با اين وجود، تداوم استفاده آنها از چنين ابزارآلاتى نشان از رابطه تنگاتنگ آنها با دوره هاى پيشين مى دهد.