Abrar Newspaper

اگر منطق داستان فيلم «دو خواهر» در بسيارى از لحظات آزارمان مى دهد خوشبختانه به علت نبود منطق داستانى نيست بلكه به علت ضعف فيلم در باوراندن دنيايش و ساده انگارى در اجراى ايده ها است. خبرگزارى مهر، اگر بخواهيم تعريف روشنى از ساختار فيلم «دوخواهر» داشته باشيم بايد بگوييم كه اين فيلم تركيبى است تقليدى از سكانس هاى مختلفى كه پيش از اين در انواع و اقسام كمدى هاى هاليوودى ديد ه ايم. اما موضوع به همين جا ختم نمى شود. قصدم اين نيست كه امتياز بيهوده اى براى فيلمى با نقائص و ضعف هاى آشكار قائل شوم اما با حذف اثر شاخصى مانند «بى پولى» و با يك نگاه گذرا به آنچه در طى اين سال ها به عنوان كمدى بر پرده ديده ايم كه هم اكنون نيز نمونه ديگرى از آن چون «زندگى شيرين» همچنان بر پرده است شايد بتوانيم با ديده اغماض به «دو خواهر» بنگريم و دست كم نقاط قوت آن را هم ببينيم. تلاش فيلمساز براى شكل دادن يك قصه كه مقدمه و اوج و فرود منطقى و تعليق هاى داستانى داشته باشد كاملا مشهود است در حالى كه در فيلم هاى مشابه داستان صرفا بر پايه لودگى و مسخره بازى شخصيت ها استوار مى شود. به اين مفهوم كه لودگى شخصيت ها حجتى مى شودتافيلمساز به وسيله آن به هر سويى كه مى خواهد داستان را بكشاند و به هر جايى كه دوست دارد برسد و در اين ميان « دو خواهر» برخلاف آنان داستان مشخصى دارد. اگر منطق اين داستان در بسيارى از لحظات آزارمان مى دهدخوشبختانه به علت نبود يك منطق داستانى نيست بلكه به علت ضعف فيلم در باوراندن دنيايش و گه گاه به علت ساده انگارى در اجراى ايده هاست. براى مثال ايده آشنايى كه امير داخل اتاق با خودش حرف مى زند و نقش دو نفر را ايفا مى كند به علت باز بودن زياد در اتاق و نزديك بودن دو شاهد به در اجراى ساده لوحانه اى پيدا كرده است، در حالى كه با بسته تر بودن در و ديده شدن اتفاق از يك شكاف باريك و فاصله بيشتر مهتاب و جلال از در، سر و شكل منطقى ترى مى يافت يا اينكه امير كه چنين ماشينى دارد چگونه از پرداختن پول آب و برق دفتر كارش عجز است. يا پرت كردن شال روى صورت امير كه داخل ماشين مخفى شده است اساسا صحنه نااميد كنند ه اى است، اميركجاست كه جلال او را نمى بيند؟ اگر پايين صندلى جلو مخفى شده كه ديده نشدنش غير ممكن است، اگر هم زير صندلى عقب ماشين پنهان است (چنان كه بعدا از آن جا سر در مى آورد) كه شال مينا نمى تواند روى صورتش بيفتد! همين صحنه با دقتى بيشتر و دكوپاژى ديگر به سادگى منطقى جلوه مى كرد. يا تغيير قيافه منشى شركت و فال گرفتن او كه آدم مات مى ماند ضريب هوشى شخصيت ها را بر چه اساسى تعيين مى كنند كه چهره او حتى براى مينا آشنا هم به نظر نمى رسد. گرچه ضريب هوشى شخصيت ها خيلى قبل تر از اين و با باور كردن دو شخصيت امير و افشين آن هم صرفا با يك عينك و يك كش سر امتحان خود را پس داده است. دو شخصيتى كه گلزار در بازى اش، حتى اندكى قادر به تفكيك آن دو از يكديگر نبوده است. جدا از اين مشكلات فنى ديگرى مانند شارپ بودن بيش از اندازه صداى منشى شركت و خانم روانشناس نسبت به سايرين تمركز تماشاگر را به هم مى زند. از سويى در حالى كه به نظر مى رسد در برخى از صحنه ها براى پدر امير ديالوگى نوشته نشده و خودش فى البداهه حرف هاى نه چندان مناسبى مى زند كه اصلا معلوم نيست چرا آنها را حذف نكرده اند (مانند صحنه خواستگارى و ديالوگ مادر مينا در مورد سن و سال پدر و پاسخ او مبنى بر اين كه همه ما دوست داشتنى هستيم!!)، برخى از شخصيت ها مانند ستاره هم بيش از اندازه ديالوگ دارند و چون ستاره بيشتر در شرايطى غيرمعمول به سر مى برد و خودش هم به قدر كافى در اكت هايش غلو مى كند و صدايش هم به دلايل فنى بالاتر و شارپ تر از صداى سايرين شنيده مى شود، صحنه هاى مربوط به او كشدار و خسته كننده به نظر مى رسند. كلوزآپ هاى زياد مينا هم متاسفانه همين تاثير را دارد و جاى تعجب است كه الناز شاكردوست كه از ابتدا با سينما كارش را آغاز كرده است و قطعا بارها و بارها خود را بر پرده ديده، هنوز كنترلى بر چند و چون ميميك صورتش ندارد و دستكم در نماهاى نزديك تلاش نمى كند، واكنش هاى جمع و جورترى داشته باشد. و نكته آخراينكه، قطعا بسيارى از ما دوست نداريم نيكى كريمى را در هر فيلمى و هر نقشى ببينيم و ترجيح مى دهيم او پرستيژ بازيگرى اش را حفظ كند، اما به هر دليلى كه كريمى، بازى در اين فيلم (و فيلم هاى مشابه) را پذيرفته است، خوشبختانه همچنان حضورش چيزى به فيلم افزوده و موجب شده كه حتى برخى لحظات سهل انگارانه فيلم، جديت بيشترى به خود بگيرد. با اين وجود اگر همين انتخاب ها ادامه پيدا كند بعيد نيست كه با گذشت زمانى نه چندان طولانى، نه تنها كريمى نتواند چيزى به فيلم بيفزايد بلكه فيلم ها آهسته آهسته از او بكاهند و ما يكى از بازيگران انديشمند، دوست داشتنى و خوش سابقه سينمايمان را به همين سادگى از دست بدهيم. ترديدى نيست كه با ذكاوتى كه از كريمى مى شناسيم نخواهد گذاشت كه سر رشته كار آسان از دستش بيرون برود.