|
|
|
|
|
براى گراميداشت دويست و پنجاهمين سال تولد فريدريش شيلر، شاعر و نمايشنامه نويس آلمانى؛
|
|
به اعتقاد محمدرفيع ضيايى؛
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
براى گراميداشت دويست و پنجاهمين سال تولد فريدريش شيلر، شاعر و نمايشنامه نويس آلمانى؛
شعر و انديشه و شيلر
|
|
|
«فريدريش شيلر» شاعر بلندآوازه آلمانى ۲۵۰ سال پيش در ۱۰ نوامبر ۱۷۵۹ به عنوان پسر يك افسر در شهر «مارباخ نكار» متولد شد. زندگى وى مانند يك نمايشنامه، سراسر هيجان بود و تا امروز نيز جذابيت آن ادامه دارد. وى در طول زندگى اش كه ۴۵ سال به طول انجاميد آثارى همچون «راهزنان»،«ويلهلم تل»، «سنگ جوشان» و اشعار داستانى نسبتا بلندى همچون «ضمانت» را به رشته تحرير درآورد و در آن ها به موضوع هايى چون آزادى فردى و روحيه قهرمانى پرداخته است. شيلر در تاريخچه بيمارى اش آثارى در مورد پيروزى روحيه بر ضعف قواى جسمانى منتشر كرد. وى پس از مرگش نيز يك معما از خود بر جاى گذاشت و آن اينكه هيچ كس نمى داند بقاياى جسد وى كجا قرار دارد. وى كه برادر پنج خواهر بود همانند شخصيت هاى آثارش آزاديخواه و ياغى بود؛ زمانى كه ۱۳ سال داشت به دستور دوك «كارل اويگن» وارد مدرسه نظامى شهر اشتوتگارت شد و تمرينات سخت نظامى چنان بر او فشار آورد كه شيلر جوان مدت هاى مديد دچار مشكلات روحى بود. بعد از آن در آكادمى، نخست در رشته حقوق مشغول به تحصيل شد و پس از آن به پزشكى روى آورد و دكترا گرفت. او آثار لسينگ، گوته، شكسپير و روسو را مطالعه مى كرد و به نگارش نمايشنامه «راهزنان» مى پرداخت. شيلر براى تماشاى اثر خود بر خلاف دستور دوك به تئاتر منهايم سفر كرد. اين سفر براى وى ۱۴ روز حبس و ممنوعيت نوشتن آثار كمدى و آثارى از اين دست را در پى داشت. شيلر سرانجام با دوست خود «آندرآس اشترايشر» گريخت و از راه منهايم و فرانكفورت به باوئرباخ رفت و با نام مستعار دكتر ريتر در ملك متعلق به «هنرييته فون وولسوگن» پناهنده شد و نمايشنامه «لوئيزه ميلرين» را درهمين جا به پايان رساند. وى پس از اين اثر ،اثرى ديگر با نام «توطئه و عشق» را به رشته تحرير درآورد و علاوه بر آن كار نوشتن نمايشنامه «دون كارلوس» را شروع كرد. در سال ۱۷۸۳ به منهايم بازگشت. وى در همين زمان به بيمارى مالاريا مبتلا شد و از اين رو پس از مرخص شدن از بيمارستان ابتدا ساكن لايپزيك و سپس ساكن درسدن شد و «چكامه اى از سر خوشحالى» را در همين شهر نوشت. در سال ۱۷۸۷ براى نخستين بار به شهر وايمار رفت و در منطقه كوچكى با «هردر» و «ويلاند» آشنا شد و در سال ۱۷۹۰ در شهر مجاور خود ازدواج كرد. به گزارش خبرگزارى كتاب، شيلر يك سال بعد براى نخستين بار با گوته آشنا شد. وى نخستين كنفرانس خود را با عنوان «چه معنايى دارد و براى كدامين هدف انسان به مطالعه تاريخ جهان مى پردازد» برگزار كرد. اين كنفرانس در آن زمان به شدت با استقبال دانشجويان مواجه شد و جالب آن كه جذابيت آن تا زمان حال نيز ادامه دارد. تنش ميان اين دو شاعر بزرگ در سال ۱۷۹۴ و در زمان همكارى شيلر و گوته در روزنامه «دى هورن» براى نخستين بار از ميان رفت. شيلر در نامه اى به گوته نوشت كه آرزو دارد كه اين دو عليرغم همه تفاوت هاى شخصيتى بتوانند مكمل يكديگر باشند. گوته نيز در پاسخ نوشت كه اجازه دهيد خود را با اين دوگانگى سازگار كنيم. از كار و اتحاد و دوستى اين دو شخصيت متفاوت در حدود ۱۰۰۰ نامه برجاى مانده كه از اين تعداد ۹۹۵ نامه در وايمار نگهدارى مى شود و به گفته «برنهارد فيشر» مدير آرشيو گوته و شيلر در وايمار ،اين نامه ها ميراث واقعى كلاسيك وايمار به شمار مى روند. شيلر در تاريخ ۹ مى ۱۸۰۵ در حالى در گذشت كه دليل احتمال مرگ او ذات الريه اعلام شد. وى در پايان عمرش روى اثرى با عنوان «ديميتريوس» كار مى كرد.بر اساس گزارش كالبد شكافى ريه سمت چپ او به طور كامل نابود شده، كليه ها تقريبا مضمحل و عضلات قلب فاسد شده بودند و طحال و صفرا بسيار بزرگ تر از حد طبيعى بودند.در اين شرايط بسيار جاى تعجب است كه يك فرد ناتوان چگونه اين مدت طولانى قادر به زندگى
بوده است.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
به اعتقاد محمدرفيع ضيايى؛
جوانان، طنز را تكنيكى مى نويسند
|
|
|
محمد رفيع ضيايى؛ داور چهارمين جشنواره طنز مكتوب گفت: «جوانان در مقايسه با طنزنويسان دهه هاى گذشته تكنيكى تر مى نويسند اما آثارشان بيشتر فكاهى است.» وى با تاكيد بر اين نكته كه طنزنويسان جوان ساختار داستان را به خوبى مى شناسند اما در سوژه پردازى مشكل دارند گفت: «طنز در سالهاى اخير حركت رو به رشدى داشته است و ما در اين سالها شاهد ظهور نويسندگان با استعدادى در حوزه هاى طنز، فكاهى و ساير شاخه هاى شوخ طبعى بوده ايم.» ضيايى اضافه كرد: «متاسفانه با تعطيلى اغلب مجلات تخصصى طنز به جز مجله طنز و كاريكاتور و ستونهاى طنز برخى روزنامه ها آثار اين جوانان، محلى براى عرضه نداشته است در حالى كه اگر مجلات تخصصى طنز در ايران وجود داشته باشد اين گونه ادبى مى تواند جاى خود را در كشور باز كند.» اين طنزپرداز با بيان اين كه طنز در گذشته مختص حلقه هاى خاصى بود و توسط اهالى نشريات تخصصى عرضه مى شد گفت: «متاسفانه اين افراد آثار متعدد خود را در قالب مجموعه داستان هاى كوتاه طنز ارائه نكردند و اين از نقاط ضعف داستان نويسى طنز در ايران است.» به گفته ضيايى در صورت انتشار اين گونه كتابها شاهد شناخته تر شدن طنزپردازان بوديم اما اين آثار ارزشمند در آرشيو مجلات و روزنامه هاماندند البته اخيرا من و يكى از دوستان به سراغ اين آرشيوها رفتيم و تعدادى از اين آثار را بازيابى كرديم. به گزارش چهارمين جشنواره طنز مكتوب، امروز و فردا در تالار انديشه حوزه هنرى با حضور چهره هاى طنز از سراسر ايران برگزار مى شود.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
انتشار آخرين اثر نويسنده شهير آفريقايى در قالب كتاب الكترونيكى
نسخه الكترونيكى «دانش يك بچه تحت حمايت بريتانيا» آخرين اثر چينوا آچه بى در قالب كتاب الكترونيكى نيز منتشر شده است. به گزارش خبرگزارى كتاب به نقل از آسوشيتدپرس، با اين حال جديدترين اثر «چينوا آچه بى» نويسنده نيجريه اى كه ۲۰ سال پس از انتشار آخرين اثر او منتشر مى شود، اثرى كاملا جديد نيست. كتاب «دانش يك بچه تحت حمايت بريتانيا» مجموعه اى از مقاله هايى است كه نقطه نظرهاى نويسنده آن را با ديگران به اشتراك مى گذارد و از تاريخ استعمارى آفريقا سخن مى گويد. برخى از اين مطالب نيز بيش از ۱۰ سال پيش نوشته شده اند و حاصل سخنرانى ها و يادداشت هاى آچه بى در سال هاى گذشته هستند. آچه بى كه پيش از اين مشهورترين رمان آفريقايى يعنى «چيزهاى گم شده» را در سال ۱۹۵۸ منتشر كرده، اكنون صدايى را منعكس مى كند كه هر چند خيلى تازه نيست، اما يادآور زندگى آفريقاست. اين مجموعه در عين حال از شهامت و جسارت فراوان و نبرد براى به دست آوردن تشكيل شده است. در يكى از اين مقاله ها آچه بى با لحنى از جنگ زندگى مى نويسد كه چيزى از «جوزف كنردا» كه در آثارش تصويرگر چهره آفريقا در چشم يك اروپايى بوده، چيزى كم ندارد. آچه بى كه به عنوان پدر ادبيات مدرن آفريقا شناخته مى شود، سال ۲۰۰۷ جايزه بين المللى بوكر را براى آثارش از آن خود كرد. «آموزش يك بچه تحت حمايت انگليس» به وسيله انتشارات ناپف در ۲۰۸ صفحه و به قيمت ۹۵/۲۴ دلار منتشر شده است.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
فراخوان شركت در چهارمين جشنواره شعر فجر
آيينه هنر: دبيرخانه مركزى جشنواره بين المللى شعر فجر، فراخوان چهارمين جشنواره بين المللى شعر فجر را در سه بخش استانى، كشورى و بين المللى و در دو سطح جوان (زير ۳۰ سال) و بزرگسال، منتشر كرد. در اين فراخوان آمده است: شاعران علاقمند مى توانند جهت شركت در بخش كشورى ۲۰ تا ۴۰ صفحه از اشعار چاپ نشده يا چاپ شده خود در نشريات و كتاب ها (از سال ۸۷ تاكنون) را فقط در يكى از قالب هاى شعر سنتى، نو (اعم از سينمايى و سپيد) و كودك و نوجوان در پنج نسخه به دبيرخانه جشنواره به نشانى: تهران، ميدان هفت تير، خيابان قائم مقام فراهانى، خيابان فجر، شماره ،۷ ساختمان فجر، طبقه چهارم ارسال كنند. در بخش ديگرى از اين فراخوان آمده: مهلت ارسال آثار تا پايان وقت ادارى روز دوشنبه ۳۰ آذرماه تعيين شده است و آثار بايد به صورت پستى به دبيرخانه ارسال شود.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
بزرگداشت استاد ميرفندرسكى در خانه هنرمندان
يادمان «هفتادمين سالروز تاسيس دانشكده هنرهاى زيباى دانشگاه تهران» همراه با نكوداشت «محمدامين ميرفندرسكى» به همت انجمن مفاخر معمارى ايرانى برگزار مى شود. سيدعليرضا قهارى؛ رئيس هيات مديره انجمن مفاخر معمارى با اعلام اين خبر به خبرگزارى دانشجويان گفت: «يادمان تاسيس دانشكده هنرهاى زيبا روز بيست و چهارم آبانماه از ساعت ۱۷ در تالار استاد اميرخانى خانه هنرمندان ايران برگزار مى شود.» انجمن معماران كه پيش از اين قصد داشت همزمان با روز «گفتمان معمارى»- چهارم آذرماه- سال جارى و مصادف با سالروز تولد زنده ياد «محمد امين ميرفندرسكى»، مراسم بزرگداشتى براى اين هنرمند برگزار كند، برپايى اين مراسم را به ۲۴ آبان ماه تغيير داد. به گفته قهارى، همزمان با برپايى اين مراسم قرار است نشست تخصصى «مبانى نقد معمارى معاصر ايران» نيز با حضور معماران و كارشناسان برجسته اين حوزه برگزار شود.
|
|
|
|
|
|
|
|