محمد رحمانيان با گلايه از سيستم توليد تئاتر در ايران معتقد است: «جريانى در تئاتر حاكم است كه عزت بازيگر و در نهايت عزت تئاتر را مورد هدف قرار داده است و اين اتفاق نابخشودنى است كه نمى توان از آن گذشت.» اين نمايشنامه نويس و كارگردان تئاتر كه روز گذشته (۲۱ آذرماه) در نشست چالش ميان بازيگر و كارگردان سخن مى گفت با بيان اين مطلب گفت: «اين سيستم از بازيگران به شكل بسيار بدى سوء استفاده مى كند، آنان را وادار مى كند كه در چندين اثر به طور همزمان بازى كنند؛ بدون اين كه در هيچ يك از نقش ها به عمق برسند، بنابراين اين سيستم بى انضباطى عجيبى را به همراه دارد.» رحمانيان در ادامه افزود: «كلونى محدودى درست شده و سالن هاى تئاترشهر، تالار وحدت و سالن تمرين به همين جمع محدود اختصاص مى يابد. از ما كه جزء آن جمع نيستيم سه برابر اجاره سالن تمرين مى گيرند در اين شرايط چگونه مى توانيم به چالش خلاق ميان بازيگر و كارگردان برسيم، چون آنان مى خواهند كارى كنند كه ما به التماس كردن وادار شويم و بازيگر هم به نان شب نيازمند شود. در اين شرايط ديگر جايى براى خلاقيت باقى نمى ماند.» او ادامه داد: «در چنين سيستم فاسدى چه اهميتى دارد كه آموزه هاى بزرگان بازيگرى را به بازيگران ارائه كنيم. وقتى كه بازيگر به دليل حضور فراوان در چندين پروژه هنرى حتى توان ندارد در تمرين ها حاضر شود.» به گزارش ايسنا اين نمايشنامه نويس با تاكيد بر ضرورت ايمان مشترك در كار گروهى متذكر شد: «گروه هايى كه در يك پروسه زمانى طولانى با هم كار مى كنند به خانواده اى بزرگ تبديل مى شوند، مسلما در اين خانواده قهر و اختلاف نظر هم وجود دارد، اما آنچه آنان را به هم پيوند مى دهد همان چيزى است كه فروغ فرخزاد به عنوان كبوتر گمشده ايمان از آن ياد مى كند.» رحمانيان توضيح داد: «ايمان نداشتن به كار، بزرگترين مشكلى است كه گروه ها با آن روبه رو مى شوند و اين همان مشكل من در نمايش جديدم «روز حسين» است. ايمان گمشده اى در كار من غايب است.» به اعتقاد او، برخى از بى انضباطى هايى كه بسيارى از گروه ها دچار آن شده اند به داستان مميزى بر مى گردد. اين  كارگردان تئاتر در ادامه با تقدير از تلاش خانه تئاتر در به  ثمررساندن قرار داد تيپ اذعان داشت: اين قرارداد بسيار خوب است، اما زمانى امكان پرداخت پيدا مى كند كه نمايش اجرا شود. ما نمى توانيم به عنوان عوامل توليد كننده نمايش بر سليقه بازبين ها اثر بگذاريم تا نمايش مان حتما اجرا بگيرد. ما بايد نظر خودمان را اعلام كنيم، نه اين كه نظر بازبين ها را تامين كنيم و همه اينها باعث فروپاشى گروه ها مى شود، چون ايمانى به اجرا وجود ندارد. نويسنده و كارگردان «عشقه» اظهار تاسف كرد: «گاه آنقدر مشكلات فراوان وجود دارد كه كارگردان در حد مبصر پايين مى آيد و ديگر نمى تواند ارتباط قلبى با بازيگران برقرار كند.» او در ادامه سخنان خود با انتقاد از بيگانه پرستى حاكم بر روابط مديريت هنرى ما با هنرمندان خارجى از مديران هنرى خواست از بيگانه پرستى دست بردارند. رحمانيان گفت: «وقتى يك كارگردان آلمانى به بدترين شكل به ما توهين مى كند؛ چرا مديران ما او را روى چشمانشان مى گذارند، اما اگر هنرمندان داخلى به هريك از مديران بگويند بالاى چشمشان ابروست كارشان به جاى ديگرى كشيده مى شود!»

عليرضا سميع آذر گفت: «اقتصاد هنر به شكل جدى از سال هاى بعد از جنگ جهانى دوم و با انتقال مركز هنر از پاريس به نيويورك مورد توجه قرار گرفت.» در نخستين نشست از سلسله نشست هاى آموزشى انجمن نقاشان ايران كه در تالار ناصرى خانه هنرمندان ايران برگزار مى شد، عليرضا سميع آذر كارشناس هنرى با سخن پيرامون اقتصاد جهانى هنر گفت: «بعد از جنگ جهانى دوم هنر همچون يك كالا مورد توجه قرار گرفت و نهادهاى توسعه هنر دست به سرمايه گذارى در اين عرصه زدند.» او يادآور شد: «در سال هاى بعد از جنگ جهانى و به خصوص در دهه ۵۰ ما شاهد دوران طلايى در اقتصاد آمريكا بوديم و در اين زمان هنرمندان نيز فرصت بى نظيرى پيدا كردند تا به ارائه فكرهاى هنرى، فروش آثارشان و تبديل اين آثار بپردازند و درواقع در اين عصر هنرمندان به عنوان افرادى متمول معرفى شدند كه اين اتفاق در تاريخ هنر بى سابقه بود.» اين پژوهشگر تاريخ هنر اذعان داشت: «در سال هاى دهه  ۶۰ و  ۷۰ فضاى سياسى و اجتماعى اروپا و آمريكا دچار فطرت شد و جنبش هاى سياسى و جريان هاى ساختارشكنى پديد آمد كه از نوعى هنر دفاع مى كردند كه جنبه اقتصادى را به چالش مى كشيد و در واقع از دهه  ۷۰ به بعد نوعى هنر پديد آمد كه در آن هنرمند صاحب فكر و ايده بود و سازنده فرد ديگرى محسوب مى شد.» به گزارش ايسنا، سميع آذر با اشاره به  وضعيت هنر در دهه  ۸۰ و  ۹۰ اذعان داشت: «در اين سال ها نوعى هنر توسط هنرمندان ماهر پديد آمد و بخش اعظمى از هنر پيش رو در اين سال ها به دست ديگران خلق مى شد و به جاى اين كه كالايى براى مبادله باشد نياز به اسپانسر داشت كه اين جريان ضربه بزرگى به فروش آثار هنرى زد و جريان ابتدايى را كه در آمريكا شكل گرفته بود، زيرسوال برد.» او با توضيح دلايل چنين اتفاقى گفت: «آن ها فكر مى كردند براى قطع ايدئولوژى كاپيتاليسم بايد هنر را از زير دست اقتصاد درآورد و براى اين كار لازم است هنر از حالت شى و كالابودن خارج شود، درحالى كه اين گام تئوريك به شدت در ماركت هنر تأثيرگذار بود و خيلى ها دوست داشتند تا مجددا فضاى اقتصاد هنر به حالت اوليه خود بازگردد.» نويسنده كتاب «آخرين جنبش هاى هنرى در قرن بيستم» متذكر شد: «از همان ابتداى دهه  ۸۰ فضاى جهان غرب به سمت نگاه جديد سرمايه دارى به هنر پيش رفت و از سوى برخى هنرمندان و صاحب نظران اين نگاه با استقبال مواجه شد، نقطه آغاز موج جديد شكوفايى اقتصادى هنر در رويال آكادمى لندن برپا شد و در سال  ۸۱ و از آن به بعد هنر به عنوان يك كالاى ارزشمند اقتصادى مبادله مى شد و خيلى از سرمايه گذاران وارد اين عرصه شدند.» سميعى آذر سپس به تحليل ماركت جهانى و ماركت هنر معاصر پرداخت و افزود: «فراموش نكنيد كه در حوزه ماركت، هنر معاصر شخصيتى جدا از ساير بازارهاى هنرى دارد و اگر بخواهيم تقسيم بندى داشته باشيم مى توانيم از ماركت كلاسيك (آثار هنرمندان رنسانس و قرون بعدى)، ماركت هنرمندان قرن  ،۱۹ ماركت امپرسيونيست ها، كار هنرمندان مدرنيست، جريان هاى هنرى بعد از جنگ و جريان هاى هنرى بيست سى سال اخير (هنر معاصر) نام برد.» به گفته سميع آذر هنر معاصر به آثار هنرمندان متولد  ۱۹۴۵ و پس از آن كه بعد از جنگ جهانى دوم متولد شدند تعلق مى گيرد و به لحاظ نظرى نيز از دهه  ۸۰ به بعد و بعد از نمايشگاه روح جديد در كالبد هنر آغاز مى شود.

طرح هاى ساده و خام آرتور رمبو، شاعر فرانسوى توسط ژان-ژاك لافرر در يك مجموعه  منتشر شد. به گزارش خبرگزارى كتاب به نقل از اكسپرس فرانسه، كتابى از طرح هاى آرتور رمبو، شاعر فرانسوى به نام «طرح هايى از آرتور رمبو» به همت ژان- ژاك لافرر در فرانسه به بازار آمده است.طرح هاى موجود در اين اثر هرچند از كيفيت هنرى و زيبايى شناسانه آثار ورلن يا هوگو برخوردار نيستند، با اين وجود گنجينه اى ارزشمند از نقاشى هاى اين هنرمند به شمار مى آيند. زيرا تصوير ديگرى از اين اديب را به مخاطب ارائه مى كنند. اين كتاب مشتمل بر آثار طراحى، كاريكاتور، گرافيت و طرح هاى طنزآميزى است كه رمبو، گاه در حاشيه آثار خود ترسيم مى كرد. اين آثار نشان از ذوق و استعداد خام آرتور رمبو در زمينه نقاشى و طراحى دارد كه در لحظه اى چون يك چشم برهم زدن، با سياه قلم ترسيم شده است. اين آثار هرچند ناشيانه، اما نشان از خشونت و طبع گروتسك و خصوصيات روانشناسانه خالق آن دارند. طبع خشونت آميز و سازش ناپذيرى كه بيشتر شاعران و هنرمندان نسل هم دوره رمبو در فرانسه با خود به همراه داشته اند. اين اثر صد و شصت صفحه اى به قيمت ۴۵ يورو توسط انتشارات فلاماريون به بازار آماده است.

««اريش لوئست» نويسنده نام آشناى آلمانى از سوى انجمن فرهنگى آلمان به عنوان برنده جايزه «گروشن فرهنگى» سال ۲۰۱۰ معرفى شد. به گزارش خبرگزارى كتاب به نقل از خبرگزارى آلمان، اين نويسنده ۸۳ ساله به خاطر سياست فرهنگى برجسته و تعهدش در عرصه نويسندگى، شايسته دريافت اين جايزه شناخته شد. وى علاوه بر تعهدات در عرصه سياست فرهنگ، سال هاست كه از گفتگو با كشور لهستان حمايت مى كند و با برنامه هاى خود در راستاى حمايت از ادبيات لهستان در آلمان و حمايت از ادبيات آلمان در لهستان پشتيبانى مى كند.

آيينه هنر: دومين «گردهمايى گنجينه هاى از ياد رفته هنر ايران»، به منظور حمايت از هنرهاى سنتى ايران كه شامل هنرهاى با موضوع اسلامى نيز است، امروز ۲۳ آذر ماه افتتاح مى شود. هنر هايى با موضوع اسلامى، شامل مراسم آيينى و مذهبى كه كم كم در حال فراموشى هستند يا كمتر مورد توجه  قرار مى گيرند در اين گردهمايى به آنها پرداخته مى شود. در اين گردهمايى از حاج سيدحسن متوليان، سيدحسين مدنى، حبيب نقاش، سيدرضا روحانى، حاج رضا روح بخش، غلامعلى حجرى، سيدحسن رضوى، محمد ناظرى، ايرج بخشى، سارا محمدى، عطيه روشنفكر و  گل گيس حبيبى كه استادان پيشكوت عرصه هنرهاى صناعى هستند تجليل مى شود. گردهمايى گنجينه هاى از ياد رفته هنر ايران كه امروز و فردا، ۲۳ و ۲۴ آذرماه برگزار مى شود به رشته هاى كتاب و كتاب آرايى، نگارگرى، هنرهاى صناعى، فرش، هنرهاى مرتبط با معمارى، آيين ها و نمايش هاى مردمى و موسيقى اختصاص خواهد داشت. علاقه مندان جهت شركت در اين گردهمايى مى توانند، به نشانى خيابان ولى عصر، تقاطع طالقانى، پلاك ،۴۲۲ ساختمان مركزى فرهنگستان هنر، مراجعه كنند.

آيينه هنر: به مناسبت سال هزاره سرايش شاهنامه،  باشگاه فردوسى در تهران افتتاح مى شود. مراسم افتتاح اين باشگاه امروز دوشنبه (۲۳ آذرماه) ساعت ۱۶:۳۰ در تالار اجتماعات فرهنگسراى انديشه برگزار مى شود. به گفته ياسر موحدفرد- دبير كل بنياد فردوسى-، اين مراسم به همت بنياد فردوسى و فرهنگسراى انديشه با حضور شاهنامه شناسان و هنرمندان برپا خواهد شد. از سوى ديگر، از منصور وفايى براى يك  عمر تلاش هنرى در راستاى زنده نگه داشتن نقاشى سبك قهوه خانه اى ايران تقدير خواهد شد. منصور وفايى شاگرد باواسطه استاد كمال الملك و عضو ارشد هيأت امناى بنياد فردوسى است. در مراسم يادشده، از شاهنامه تصحيح شده توسط فريدون جنيدى نيز به عنوان اثر برگزيده سال هزاره شاهنامه تقدير مى شود. باشگاه فردوسى در فرهنگسراى انديشه با عضوگيرى از هنرمندان تهرانى در سه رشته هنرهاى نمايشى بويژه نقالى، رشته نقاشى با گرايش نقاشى سبك قهوه خانه اى و مينياتور و رشته موسيقى براى توليد آثار هنرى مرتبط با شاهنامه فعاليت مى كند. حضور در اين كلاس ها براى عموم آزاد اعلام شده است.

آيينه هنر: نشست «چالش هاى سياست  زبانى در ايران» برگزار مى شود. اين نشست از سوى معاونت پژوهش هاى فرهنگى و اجتماعى مركز تحقيقات استراتژيك مجمع تشخيص مصلحت نظام ساعت ۹:۳۰ روز سه شنبه (۲۴ آذرماه) در انتهاى خيابان پاسداران، روبه روى ضلع جنوبى پارك نياوران، ساختمان شماره ۸۴۰ برپا خواهد شد. سخنرانان اين نشست، پرمون - عضو هيأت علمى و معاون پژوهشى سازمان ميراث فرهنگى و گردشگرى - يحيى مدرسى - استاد زبان شناسى پژوهشگاه مطالعات فرهنگى علوم انسانى - غفار ثمر - استاد زبان شناسى دانشگاه تربيت مدرس - نگار داورى - استاد زبان شناسى دانشگاه شهيد بهشتى - و اميليا نرسيسانس استادجامعه شناسى دانشگاه تهران - معرفى شده اند. برگزاركنندگان اين نشست عنوان كرده اند: نظر به اهميت و نقش برجسته زبان  فارسى در هويت ايرانى و انسجام ملى، لزوم حفظ موقعيت آن از يك سو و وجود چالش ها و مشكلات عملى و اجرايى براى اجراى سياست يكپارچگى زبانى در كشور و جامعه متنوع و متكثرى همچون ايران (با عنايت به تنوع زبان هاى محلى و منطقه اى)، مركز تحقيقات استراتژيك مجمع قصد دارد طى نشست تخصصى با حضور اساتيد و صاحب نظران برجسته زبان شناسى، مسائل و مشكلات موجود و آينده در خصوص سياست زبانى (سياست رسمى) و راهكارهاى حل و فصل و تعديل آن ها را به بحث و گفتگو گذارد تا آمادگى هاى لازم را در نظام تصميم گيرى كشور فراهم كند.