«حمله اخير جوخه انتحارى طالبان در  ۱۸ ژانويه براى چندين ساعت آشوب و بى نظمى را در قلب كابل بوجود آورد، اما اين اقدام تلاش هاى رئيس جمهور افغانستان را براى ارائه پيشنهاد توافق آشتى با شبه نظاميان طالبان متوقف نخواهد كرد.» به گزارش ايسنا ، نشريه تايم در گزارشى تحليلى در مورد تلاش حامد كرزاى، رئيس جمهور افغانستان، براى آشتى با شبه نظاميانى كه تمايل به كنار گذاشتن سلاح و بازگشت به جامعه افغانستان دارند، نوشت: كرزاى قصد دارد از كنفرانس افغانستان در لندن براى اعلام رسمى طرح ارتقا يافته خود با بودجه رسانى بهتر با هدف ارائه نه تنها عفو براى شبه نظاميان طالبان بلكه شغل، درآمد، زمين و تامين امنيت آنها در ازاى رها كردن سلاح هايشان استفاده كند. تايم مى افزايد: اين در حالى است كه اين طرح كرزاى از حمايت آمريكا نيز برخوردار شده است. به نظر مى رسد كرزاى و آمريكا به اين نتيجه رسيده اند كه بعيد است گروه طالبان را بتوان در زمين هاى نبرد نابود كرد و اينكه پايان جنگ به اين موضوع بستگى دارد كه اكثر شبه نظاميان طالبان نسبت به اين موضوع متقاعد شوند كه آنها با كنار گذاشتن سلاح هايشان، منافع بيشترى به دست خواهند آورد. در ادامه اين گزارش آمده است: كرزاى حتى پيشنهاد انجام مذاكره مستقيم را با رهبران طالبان مطرح كرده است. وى پيشنهاد كرده كه نام ملاعمر و ديگر رهبران طالبان از ليست مظنونان فعاليت هاى تروريستى سازمان ملل حذف شود. پيشتر نيز اين گمانه زنى ها مطرح بود كه نمايندگان كرزاى به طور مخفيانه با عوامل طالبان در مذاكراتى كه از سوى عربستان سازماندهى شده بود، شركت داشتند؛ اگر چه هيچ موفقيتى در آن مذاكرات حاصل نشد. طالبان همچنان به ادامه خروج نيروهاى خارجى از افغانستان به عنوان پيش شرطى براى انجام مذاكرات صلح تاكيد دارد. پاكستان نيز به طور پنهانى پيشنهاد ميانجيگرى ميان آمريكايى ها و رهبرى طالبان را مطرح كرده است. در اين گزارش تايم عنوان شده است: با اين حال آمريكا نسبت به هر نوع اقدام در راستاى دسترسى به رهبرى طالبان در اين مقطع زمانى شك و ترديد دارد. حتى اگر آشتى با برخى از افرادى كه زمانى به اسامه بن لادن پناه داده بودند امكان پذير باشد، مقامات آمريكايى معتقدند كه اين موضوع مادامى كه طالبان فكر كند در روند پيروزى در جنگ قرار دارد، اتفاق نمى افتد. در اين زمان از كرزاى به عنوان فردى كه از موضع ضعف پيشنهاد مذاكره به طالبان مى دهد، ياد خواهد شد. همانطور كه ژنرال استنلى مك كريستال، فرمانده ارشد نيروهاى آمريكايى در افغانستان هشدار داد، اين شبه نظاميان هستند كه از سرعت فعاليت برخوردارند. در حقيقت هدف از طرح افزايش نيروهاى آمريكايى، توقف اين سرعت فعاليت شبه نظاميان و جلوگيرى از كنترل برخى مناطق افغانستان توسط طالبان است. در بخش ديگرى از اين مطلب مى خوانيم: حمله انتحارى و شديد اخير در كابل نشان داد كه گروه طالبان هنوز هم از قدرت براى انجام اين نوع حملات برخوردار است. اما آنهايى كه اندكى خوشبين بوده اند، ممكن است در كنار اين موضوع بگويند كه يكى از نقاط مثبت حادثه اين بود كه نيروهاى امنيتى افغان توانستند بدون كمك زيادى از سوى نيروهاى خارجى، اوضاع را بعد از مدتى تحت كنترل خود درآورند. در اين گزارش مى خوانيم: آمريكا اميدوار است كه اقدامات آتى كرزاى بتواند اكثر شبه نظاميان پشتونى را كه از سوى گروه طالبان در ازاى دريافت روزانه «۱۰ دلار» به استخدام در آمدند، از اين گروه جدا كند. مقامات آمريكايى معتقدند كه حدود  ۷۰ درصد از شبه نظاميان طالبان، اهداف و انگيزه ايدئولوژيك در مبارزه با نيروهاى خارجى ندارند و مى توان آنها را با پرداخت پول بيشترى از گروه طالبان جدا كرد. اين در حالى است كه به گفته برخى كارشناسان، اين ديدگاه تا حدود بسيار زيادى خوشبينانه است. دولت كابل با پيشنهاد ايجاد شرايط اقتصادى مناسب، درآمد و تامين امنيت، اميدوار است كه اكثر شبه نظاميان سلاح هايشان را كنار بگذارند. اما اين طرح موانع بزرگى بر سر راه دارد. يكى از موانع اين است كه تا زمانى كه شبه نظاميان طالبان معتقد باشند در حال پيروزى هستند، جدا كردن آنها از طالبان سخت است. اين نگرانى نيز وجود دارد كه آيا دولت كرزاى از توانايى لازم براى اداره اين طرح برخوردار است يا خير. تايم مى افزايد: محبوبيت كرزاى در افغانستان در سطح پايينى قرار دارد، اما با اين حال وى از هم پيمانى آمريكا و ديگر كشورهاى غرب به عنوان يك شريك سياسى برخوردار است. حمله اخير در كابل در حالى انجام شد كه كرزاى افراد جديدى را در كابينه خود معرفى كرده بود. اين در حالى است كه پارلمان افغانستان تاكنون در دو مرحله  راى گيرى تعداد زيادى از افراد پيشنهادى كرزاى را براى حضور در كابينه اين كشور رد كرده است. اتفاقات اخير در حالى رخ داده كه سازمان ملل اخيرا در گزارشى اعلام كرد كه افغان ها طى سال گذشته مجبور شدند تا حدود ۵/۲ ميليارد دلار به مقامات اين كشور رشوه بپردازند؛ گزارشى كه باعث كاهش شديد اعتماد مردم به دولت كرزاى شد و اين كاهش اعتماد مى تواند در طرح كرزاى براى مذاكره و آشتى با طالبان نيز تاثير بگذارد. در بخش پايانى اين گزارش تحليلى آمده است: اما مهمترين مانع در موضوع مصالحه با طالبان، امنيت است. اين موضوع مشخص نيست كه آيا دولت افغانستان و حاميان غربى اش مى توانند فضاى امنيتى مناسب را در راستاى متقاعد كردن شبه نظاميان طالبان براى خروج از اين گروه  ايجاد كنند يا خير. به علاوه اينكه شبه نظاميان طى سال گذشته نشان داده اند كه آنها مى توانند عمليات گسترده در افغانستان انجام بدهند. قرار گرفتن شبه نظاميان سابق در ليست حقوق بگيران دولتى در عراق مطمئنا به ايجاد ثبات در عراق كمك كرد. به همين دليل كرزاى و ژنرال مك كريستال اميدوار خواهند بود كه طرح كرزاى چنين تاثيرى در افغانستان بگذارد.
افــغانستان؛ سـه دهـه جنگ
از سوى ديگر خبرگزارى آلمان در گزارشى با اشاره به افغانستان و شرايط بى ثبات اين كشور آورده است: افغانستان كه اكنون به يكى از چالش هاى سياست خارجى برخى كشورها و از جمله آلمان تبديل شده است، از سه دهه پيش به دليل شرايط جنگى اى كه بر اين كشور حاكم بوده است، به لحاظ سياسى و اقتصادى در سطح بسيار پايينى قرار گرفته است؛ به گونه اى كه حتى با وجود نيروهاى خارجى بسيارى كه در شرايط فعلى در اين كشور حاضر هستند، اين اوضاع تغيير نكرده است. خبرگزارى آلمان در بخش ابتدايى گزارش خود آورده است: با وجود آنكه بيش از ۱۰۰ هزار نيروى خارجى اكنون در افغانستان هستند، اما بايد گفت كه طالبان در شرايط فعلى و نسبت به گذشته يعنى از زمان سقوط در سال ،۲۰۰۱ هرگز به اين اندازه مقتدر نبوده است. در آن زمان يعنى سال ،۲۰۰۱ آمريكا طالبان را از كابل بيرون راند و از آن زمان به بعد حامد كرزاى رئيس جمهور فعلى اين كشور تلاش كرد تا با كمك و حمايت بين المللى بر افغانستان حكومت كند و نهايتا هم موفق شد در انتخابات بحث برانگيز نوامبر گذشته در انتخابات اين كشور پيروز شود. افغانستان از سال ۲۰۰۴ يك جمهورى اسلامى است. خبرگزارى آلمان در ادامه به حضور نيروهاى شوروى سابق به عنوان يكى ديگر از وجهه هاى بى ثباتى افغانستان طى سالهاى گذشته اشاره كرده و آورده است: در دسامبر سال ۱۹۷۹ جنگى خونين در افغانستان و در منطقه هندوكوش شكل گرفت و سربازان شوروى سابق نيز نهايتا در اثر مبارزه با نيروهاى مجاهدين در فوريه سال ۱۹۸۹ افغانستان را ترك كردند. از آن پس، مجاهدين درگير جنگ هاى داخلى شدند و نهايتا نيز توانستند با كمك پاكستان در سال ۱۹۹۶ كابل را تصرف كرده و كنترل اين منطقه را در اختيار بگيرند. اين گزارش در ادامه آورده است: طالبان كه اكنون و بار ديگر به قدرت رسيده است، بويژه شرايط زندگى ميليون ها تن از مردم جنوب و شرق اين كشور را دچار ترس و ناامنى كرده است. البته مردم شمال افغانستان نيز اكنون از حملات اين افراطيون در امان نيستند. افراطيون طالبان كه از طريق تجارت مواد مخدر تامين مالى مى شوند، كنترل كننده بزرگترين مزارع كشت خشخاش هستند و حدود ۹۰ درصد تجارت مواد مخدر را در دنيا سر و سامان مى دهند. اين خبرگزارى در ادامه آورده است: البته كشت خشخاش با توجه به شرايط كشاورزى اين مردم فقير شايد تنها راه ممكن براى زندگى كردن و حيات در اين كشور باشد. با اين حال كشاورزى براى اين كشور ۶۵۲ هزار كيلومتر مربعى كه در همسايگى ايران در غرب و پاكستان در شرق و جنوب واقع شده است، اساس زندگى حدود ۳۰ ميليون تن است. متوسط درآمد هر افغان روزانه تنها يك دلار است و منابع زمينى اين كشور همچون كربن، نفت، گاز، سنگ هاى معدنى و ديگر مواد تاكنون به دليل شرايط ناامن اين كشور بلا استفاده مانده است.
خبرگزارى آلمان در بخش انتهايى خود آورده است: با وجود گروه هاى قومى بسيار همچون ازبك ها، پشتون ها، تاجيك ها و هزاره ها، تلاش هاى داخلى و خارجى نتوانسته است افغانستان، اين كشور تكه تكه شده به لحاظ قومى را به وحدت رسانده و آشتى كامل بين اين گروه ها ايجاد كند؛ به گونه اى كه روز به روز و در يك روند تدريجى به نظر مى رسد كه نفوذ طالبان حتى خارج از قوم پشتون خود، افزايش مى يابد.

با مطالعه جدول  حضور شخصيت هاى اول روسيه در فضاى رسانه اى كه از سوى سامانه اطلاع رسانى تحليلى «مديالوژى» تهيه شده، مى توان به چند قانونمندى جالب توجه دست يافت كه با واقعيت هاى موجود نيز انطباق ملموسى دارد. به گزارش نى زاوى سى مايا گازى يتا؛ در اين زمينه، قبل از همه بايد به افزايش قابل توجه اين حضور اشاره كرد چرا كه آمار و ارقام ارائه شده، چشمگير است. در حالى كه در ژانويه سال ۲۰۰۹ نام ديميترى مدودف، رئيس جمهور و ولاديمير پوتين، نخست وزير روسيه به ترتيب ۲۰ و ۲۴ هزار بار در رسانه هاى مختلف ذكر شده، در دسامبر اين سال اين ارقام به ترتيب به ۴۷ و ۳۹ هزار بار رسيده است. اين امر نشاندهنده چند گرايش در زمينه سياست و نيز در رسانه هاى گروهى است. به گزارش ايراس، قبل از همه بايد به اين نكته توجه كرد كه بخش عمده گزارش هايى كه به دو رهبر روسيه اختصاص دارند، گزارش هاى رسمى هستند كه بيش از پيش به مردم روسيه ارائه شده  و مى شوند. از يك سو، دو نفرى بودن ائتلاف حاكم در روسيه اين مسأله را به روساى شبكه هاى رسانه اى از جمله تلويزيونى اين كشور تحميل مى كند كه برابرى حضور آن ها را در گزارش هاى خبرى خود مراعات كنند. دبير مسئول يكى از نشريات بزرگ فدرال در اين خصوص به خبرنگار «نى زاوى سى مايا گازى يتا» گفت؛ «اگر ما عكس ديميترى مدودف را منتشر مى كنيم، بايد روى همان صفحه عكس ولاديمير پوتين را نيز درج كنيم». از سوى ديگر، نمى توان اين واقعيت را ناديده گرفت كه به دنبال هر اقدام مهم يكى از رهبران، اقدام مهم رهبر ديگر صورت مى گيرد. به عقيده كارشناسان، افزايش تعداد گزارش ها درباره رئيس جمهور و نخست وزير پيش از اينكه نشاندهنده تلاش اعضاى ائتلاف حاكم براى ظاهر شدن در تلويزيون باشد، بر افزايش فعاليت كسانى كه پشتيبان رهبران هستند، دلالت دارد. به نظر مى رسد كه سوژه هاى سياسى ديگر از روى صفحه تلويزيون و صفحات روزنامه ها برداشته شده و جاى خود را به گزارش ها درباره ديدارهاى سران كشور، دولت و چكيده سخنان آن ها داده است. براى مثال، مشكل بتوان به خاطر آورد شبكه هاى دولتى چه زمانى براى آخرين بار به فعاليت احزاب پرداخته باشند (به جز در زمان انتخابات). تنها ملاقات سران احزاب با رئيس جمهور يا نخست وزير از اين قاعده مستثنى است. معمولاً به مردم روسيه نشان مى دهند كه رهبر كشور همراه با چهار رئيس حزبى كنار ويلاى حومه اى خود در حال قدم زدن است. هر يكى از رهبران حزبى مراقب فاصله بين خود و رئيس جمهور (نخست  وزير) است تا رقيب سياسى به او نزديك تر نشود. اين وضع منعكس كننده بيمارى جدى نظام پارلمانى كشور است،  چرا كه ديميترى مدودف و ولاديمير پوتين گويا در خلأ سياسى و بدون اتكا بر مبارزه حزبى كه بايد مخالفان حزب حاكم را به وجود  آورد، بر سر توجه رسانه هاى گروهى و علاقه مردم با يكديگر مبارزه مى كنند. در داخل ائتلاف حاكم هيچ گونه مخالفانى مشاهده نمى شوند و مدودف هميشه از پوتين پشتيبانى مى كند و بالعكس. اين هماهنگى دو رهبر طى ماه هاى اخير به اوج خود رسيده و حتى موضوعى براى يك كارتون سال نو شد. همچنين بايد به شكاف بزرگ در «شاخص كامله الوداد انعكاس رسانه اى» اشاره كرد. در ماه نوامبر شاخص تكرار نام مدودف برابر ۱۲۰ و پوتين فقط ۶۰ بود. بديهى است كه اين وضع باعث نگرانى گردانندگان فضاى رسانه اى شد و بر همين اساس بود كه در ماه دسامبر رشد شاخص رئيس جمهور متوقف شد، اما شاخص نخست وزير تا ۸۰ مورد افزايش يافت. پايدارى گرايش هايى كه پيش از اين بروز كرده بودند، نيز يكى از پديده هاى شايان توجه است. ولاديمير پوتين اوايل و اواخر سال ۲۰۰۹ به مسايل سياست خارجى توجه زيادى مى كرد. فعال بودن وى در اين حوزه كه از جمله حدود اختيارات نخست وزير است و نيز بعضى اظهارات او اسباب آن شد كه شركت وى در انتخابات رياست جمهورى سال ۲۰۱۲ قطعى فرض شود. در افزون بر اين، مى توان به صورت مختصر شركت وى در بعضى مراسمات مهم بين المللى را نيز يادآور شد. ژانويه :۲۰۰۹ سفر دو روزه به داووس و آلمان، امضاى قرارداد ده ساله درباره صدور گاز به اكراين با يوليا تيموشنكو، نخست وزير اين كشور و حل و فصل مناقشه اى كه باعث نگرانى اروپا مى شد.
مارس :۲۰۰۹ ملاقات با نخست وزير مجارستان كه رهبر اين كشور است.
جولاى :۲۰۰۹ ملاقات ولاديمير پوتين با باراك اوباما رئيس جمهور آمريكا در «نوواوگاروو».
سپتامبر :۲۰۰۹ سفر پوتين به لهستان براى شركت در مراسم سالگرد آغاز جنگ جهانى دوم.
به اين ترتيب، اگر روند رشد شاخص رسانه اى رئيس جمهور و نخست وزير حفظ شود، ما در آينده شاهد نزديك شدن آمار مربوطه به اين دو خواهيم بود. اين در حالى است كه در سال ۲۰۰۹ ولاديمير پوتين هيچ گاه نتوانسته بود از حيث حضور در رسانه هاى گروهى به آمار ديميترى مدودف دست يابد. اگر به اين اختلافات ارقام توجه نكنيم، حضور دو عضو ائتلاف حاكم در فضاى تلويزيونى از نظر موضوعى و چگونگى چهره سياسى آن ها تغييرى نكرده است. اين گزارش ها مانند سابق بسيار رسمى هستند. پوتين و مدودف در زمان حضور خود در رسانه ها هيچ جنبه شخصى خود را به نمايش نگذاشته و فقط به امور دولتى مى پردازند.