Abrar Newspaper

كوچه غريبون بازار
بازار تهران يكى از قديمى ترين محله هاى تهران مى باشد و على پروين در يكى از كوچه هاى همين بازار قديمى به دنيا آمده است . كوچه اى كه على در آن چشم به دنيا گشود، «غريبان » نام داشت . البته او در اين محل حضور چندانى نداشت و به خاطر شغل پدر، اعضاى خانواده اش محل زندگى را بارها تغيير دادند كه آخرين محل در دوران كم سن سالى پروين ، محله «دولاب » بود. على پروين فرزند ششم خانواده ۱۰ نفرى «حاج احمد» به شمار مى رفت اما از نظرخصوصياتى كه داشت ، تبديل به چهره اول خانواده شد. سوم تيرماه سال ۱۳۲۵ روزى بودكه افسانه فوتبال ايران على پروين چشم به جهان گشود. هر افتخارى كه از ذهن شما بگذرد، او به آن دست يافته است . البته توانايى هاى او فقط به همين افتخارات ورزشى ختم نمى شود؛ بلكه وى صاحب خصوصياتى بوده و هست ، كه او را ازديگران متمايز مى كند. كودك ۱۰ ساله و بيگانه با شكستبا دوچرخه خود از دور پيدايش مى شود. چشمان سبز او باعث شده تا به او «على زاغى »بگويند. بچه هاى محل با ديدن دوچرخه سوارى او درجا ميخكوب مى شوند. همه اهل محل با چشمان باز و البته دهان بازتر، نظاره گر هنرنمايى كودكى ۱۰ ساله هستند. او با دوچرخه اش لب جوى آبى كه عميق به نظر مى رسد، مثل يك بندباز به جلو مى راند و آن قدر روى كارش تمركز دارد كه متوجه اطراف نيست . كافى است چرخ جلو درون جوى بيفتد تا فرمان دوچرخه ، دندان هاى جلوى على زاغى ۱۰ ساله را به شكمش بفرستد؛ يعنى همان بلايى سرش بيايد كه سر برخى از بچه هاى محل آمد اما كسى شكست خوردن او را نديده است . اين بود سرآغازى برمعروفيت على پروين قصه ما. بزرگترهاى محل هرگز او را نصيحت نمى كردند؛ چرا كه معتقد بودند «اين بچه انرژى فوق العاده اى دارد، نگاهش نافذ است و تا كارى را بلد نباشد، دست به انجام آن نمى زند».
هيچ كس نمى تواند ادعا كند اين پسر ۱۰ ساله ،كه بعدها به اسطوره فوتبال ايران و البته يكى از ۳ نفر اول تاريخ ورزش تبديل شد، الگويى داشته است . خود پروين نيز چنين حرفى را تاييد مى كند و از الگوى فنى ، ورزشى سخن به ميان نمى آورد. آرى الگوى او خودش بود. جالب اينكه حتى بچه هاى بزرگتر از على ، در محل دولاب تهران ،پروين را الگوى خود مى دانستند. هرجا پا مى گذاشت ، دور و برش شلوغ مى شد. البته كسى اين كوچولوى خوشبخت را روزها در محل نمى ديد. صبح زود سركار مى رفت و غروب به خانه برمى گشت . وقتى خدا بيامرز احمد پروين ، (پدر على پروين ) او را براى ياد گرفتن يك حرفه پيش دوست طلاسازش برد، تنها چند هفته ازسركار رفتن فرزندش نمى گذشت كه استادكاران ديگر، به فكر تصاحب اين شاگرد زرنگ افتادند.
دست پروين نمى لرزد
نشاندن نگين روى انگشتر، يكى از مراحل سخت حرفه اى است كه على پروين آن را به عنوان شغل خود انتخاب كرده بود. همان طور كه خوانديد او در اين حرفه خيلى زود به يك استادكار تبديل شد و علت اصلى اين امر هم ، نلرزيدن دست وى بود. پروين با چنان دقتى نگين را روى انگشتر مى نشاند كه تعجب استادش رابرمى انگيخت . او براى كار حتى از ذره بين هم استفاده نمى كردچون چشمانش به حد كافى تيزبين بود.با هر يك از دوستان آن روزهاى على پروين كه همكلام شويد، به اين نتيجه مى رسيد كه پروين استعداد بالايى در يادگيرى داشته است . به قول معروف ذهنش همه آنچه را كه استاد مى گفت ،بدون پس و پيش شدن حتى يك «واو» بايگانى مى كرد. به قول دوستانش نيز، على زاغى اگر ادامه تحصيل مى داد، به طور حتم به يكى ازمردان درجه يك ايران تبديل مى شد اما چون آن زمان درس و مشق اهميت اين روزها رانداشت و بيشتر مردم به خاطر مشكلات اقتصادى به دنبال بيرون كشيدن گليم خود از آب بودند،پروين نيز كار و كاسبى را از سن پايين شروع كرد.البته فراموش نكنيد كه حاج احمد پروين مرد ثروتمندى بود و على احتياجى به كاركردن ، آن هم در سن پايين نداشت اما در آن زمان چنين رسم بود كه بچه ها و به ويژه پسران ، از سن پايين دنبال ياد گرفتن حرفه اى مى رفتند تا در آينده گرفتار مشكلات اقتصادى نشوند; به همين دليل على پروين خيلى زود از درس و مدرسه جدا شدو اين در حالى اتفاق افتاد كه او به خاطر هوش سرشارش ، تعجب معلمان خود را نيز برانگيخته بود.
كاپيتان على زاغى
اولين بار كه با توپ فوتبال آشنا شد، انگار نيمه گمشده خود را يافته بود. وقتى ۴ يا ۵ ساله بود،قبل از اين كه با توپ بازى كند به آن خيره مى شد و مدت زمان زيادى آن را نگاه مى كرد. با يك توپ مى توانست از كله سحر تا اذان ظهر بازى كند. در ضمن او از همان دوران كودكى كاپيتان بچه هاى محل بود و كسى اصلاً به خود اجازه نمى داد در جايى كه على زاغى حضور داشت ، حرف از كاپيتانى بزند. البته او خود هرگز ادعاى كاپيتانى نمى كرد اما خداوند به او نيرويى داده بود كه همه را به سوى خود جذب مى كرد و البته توانايى هايش نيز سرشار بود چنانچه همان طوركه مى دانيد او بعدها كاپيتان بى جانشين سال هاى پرافتخار پرسپوليس و تيم ملى شد.على پروين ، انگار كاپيتان به دنيا آمده بود وروز خداحافظى از فوتبال نيز به همه ثابت كرد كه فوتبال ايران ديگر كاپيتانى مانند او به چشم نخواهد ديد. او براى آخرين بار بازوبند كاپيتانى را در بازى پرسپوليس مقابل دارايى در سال ۱۳۶۶(۲۷ تيرماه ) به بازو بست .بعد از رفتن او، پرسپوليس ديگر همچون پروين رابه خود نديد و البته فوتبال ايران نيز براى هميشه از ستاره اى در حد و اندازه هاى على پروين محروم شد.
برگ كوچكى از خاطرات پروين
- على پروين سوم تيرماه ۱۳۲۵ در جنوب تهران و در خانواده اى پرجمعيت به دنيا آمد و فرزند ششم خانواده بود. او ازعباس ، منيژه ، محمود و فاطمه كوچكتر و از اقدس ومجيد بزرگتر بود.
- دردوران كودكى بسيار شيطان بود، طورى كه خدابيامرز مادرش مى گفت : تمام بچه هايم يك طرف ، على طرف ديگر! او از همه شيطان تر بود تا جايى كه برادر و خواهرهايش در۱۸ ماهگى شروع به راه رفتن كردند و على در۱۴ ماهگى .
- در محله عارف ، بچه هاى محل به فوتبال ، گارى سوارى و هسته بازى خيلى علاقه داشتند.يك روز پروين ۵۰۰ هسته برد اما وقتى به خانه برگشت ، ديد كه مادرش همه آنها را دور ريخته است و تا صبح گريه كرد.
- ۱۰ ساله بود كه برادرش (حاج محمود) برايش يك دوچرخه مشكى رنگ خريد واو يك ساعت با آن لب جدول هنرنمايى كرد ودوستانش هم به او نگاه مى كردند.
- او مانند هر فوتباليستى مسيرهاى ترقى را طى كرد و از «كيان » به تيم ملى رسيد. در اين تيم زير نظر «منصور اميرآصفى » كار مى كرد كه به تيم ملى دعوت شد. در سال ۱۳۴۶ زمانى كه بازى حساسى با تيم «شهربانى » داشت ، توسط «رايكوف » به تيم ملى جوانان دعوت شد. آن زمان ناصر حجازى و ناصر عبداللهى از همبازيان او بودند.سپس از كيان به «پيمان » رفت اما پيمان نيز پس از مدتى منحل شد. او مى گويد: يك روز در خانه نشسته بوديم كه همايون بهزادى و دكتربرومند به سراغم آمدند و به خاطر آنها با پرسپوليس قرارداد امضا كردم .
- على الهى اولين مربى پروين بود كه به خاطر رفاقت با برادر بزرگتر پروين (عباس ) خواست كه او در تيم «عارف » بازى كند. او آن زمان ۱۵سال بيشتر نداشت .
- پروين مى گويد: بهترين بازى عمرم با استراليا در پيكارهاى مقدماتى جام جهانى ۱۹۷۸ بود كه در ورزشگاه آزادى برگزار شد و آن بازى با پاس گل من (يك بر صفر) به سود ما تمام شد.
- در زمان كودكى توپ دوست خوبش بود، حتى در زمان خواب هم آن را از خودش جدا نمى كرد. او حركت هايى با توپ انجام مى دادكه بسيار عجيب و غريب بود.
-كتانى چينى پروين شهره خاص و عام بود. او به آن ها علاقه زيادى داشت . فقط كافى بود توپ در گوشه اى بيفتد و او با چرخشى سريع به آن برسد.
-او در مدت بازى اش هيچ الگوى خاصى، براى خود در نظر نگرفته بود. زمانى كه نوجوان بود، هيچ وقت نمى گفت دوست دارم فلانى شوم يا... او مى گفت : مى خواهم خودم باشم ؛ على پروين .
-هرگاه او در اردو و يا مسافرت خارجى بود،مادرش براى او و ديگربازيكنان تيم «كتلت » درست مى كرد. كتلت هاى مادر بسيار خوشمزه بود.
-پروين مى گويد: هنگامى كه با تيم به مسافرت خارجى مى رفتيم ، آنها پول هايشان را به من مى سپردند تا نگه دارم و من هم از آنجا كه اين كار مسئوليت سنگينى بود، پول ها را داخل متكايم مى گذاشتم و مى خوابيدم .
- زمانى بود كه تيم «كريستال پالاس » انگليس خواهان او بود و مبلغ پيشنهادى آن زمان براى شماره ۷ ايران ۵۰۰ هزار دلار بود. پدرش موافقت خود را اعلام كرد كه على به انگليس برود اما مادر گفت : «تو هنوز بچه اى ! آنجا ديوانه مى شوى ، نمى توانى دوام بياورى . در غربت روحيه ات به هم مى ريزد و...» اين شد كه او ازرفتن به انگليس منصرف شد.
-اولين اخراج پروين مربوط به زمانى است كه در بازى هاى محلى درخيابان عارف بازى مى كرد. او در يك مسابقه حساس با تيم عارف به مصاف تيم پيمان رفت . قضاوت اين ديدار هم برعهده رضا غياثى بود. او فكر كرد چون رضا غياثى بچه محل اوست با خشونت وى مدارا مى كند اما زمانى كه اولين حركت خشن را انجام داد، توسط رفيق و هم محلى اش (رضا غياثى ) ازميدان اخراج شد. حالا پس از سال ها كه آنها يكديگر را مى بينند، هنوز هم درباره آن اخراج حرف مى زنند.