Abrar Newspaper

نگاهش كمى گريزان بود. انگار جايش راحت نبود. چهره اش حالت ناخو شايندى داشت و نگرانى مانند ابرى تيره به صورتش سايه انداخته بود. ابرى كه هر لحظه امكان داشت دستخوش رعدوبرق شده و ببارد. در كنار وى اما تصويرى كاملاً متضاد شكل گرفته بود. آن مرد ديگر چنان آسوده خاطر نشسته بود كه انگار از آفتاب زمستانى ساعت ۱۰ صبح بر ايوان خانه اش لذت مى برد و تنها چيزى كه نياز دارد نوشابه اى خنك و عينكى آفتابى است. تماشاى اين تصوير از قاب تلويزيون آن را به تابلوى كاملى از نماد آرامش و استرس در كنار يكديگر تبديل مى كند اما اين يك نمايش نيست. تصاويرى كه شرح داده شد كنفرانس مطبوعاتى سران باشگاه بارسلونا بود كه به سرعت و به صورت شتابزده برگزار شد. خبرى كه طى اين نشست از جانب آبى وانارى ها و به وسيله خو آن لاپورتا به جهان مخابره شد اين بود كه پپ گوارديولا مربى بارسا به صورت كلامى قبول كرده كه براى يك فصل ديگر تيم را هدايت كند. وقتى اين كلمات از زبان لاپورتا بيرون مى آمد نمى توانست از بازتر شدن لبخندش جلوگيرى كند. در عوض در كنار او گوارديولا كه مى بايست از اين خبر شادمان مى بود، خاموش و نگران نشسته بود. مثل آدمى كه همين چند دقيقه پيش تير خوره باشد!
•••
روزنامه نگاران و كارشناسان زيادى تلاش كردند تا به نحوى آينده بارسلونا را پيش بينى كنند. تابستان گذشته لاپورتا سعى كرد يك تمديد قرارداد را با مربى تيمش امضا كند و يك مهلت تا آوريل امسال برايش در نظر گرفت اما گوارديولا با بهانه ساده «فعلاً وقت فكر كردن ندارم» از زير بار امضاى اين قراردادها و تمديدها در رفته است. البته اين بهانه با توجه
به ۶ جام قهرمانى كه اين مربى در سال ۲۰۰۹ نصيب آبى وانارى پوشان كرده است كاملاً قابل درك است اما پس از آنكه سويا آنها را از جام حذفى اسپانيا بيرون كرد لاپورتا موقعيت را مناسب ديد و گوارديولا وقت آن را پيدا كرد كه به صورت كلامى با تمديد قراردادش موافقت كند اما چيزى كه ساير افراد جهان در كنفرانس مطبوعاتى ديدند موج ناراحتى بر چهره يكى و شادمانى در ديدگان ديگرى بود كه مى دانست وقتى ميز رياست بارسا را ترك كند مى تواند يك منت ديگر نيز بر سر سايرين بگذارد و با اعتمادبه نفس بگويد: «راستى من مربى را راضى كردم در باشگاه بماند.» در حالى كه پپ هنوز خود در مورد حركت بعدى اش مطمئن نيست روزنامه هاى مادريدى با جملاتى چون «او خسته است!» يا «نياز به يك سال استراحت دارد» بازارگرمى مى كنند. حتى يكى از آنها از علاقه وى به فوتبال انگلستان حرف زده بود و پيشنهاد مى كرد پپ به ليگ برتر بپيوندد. به دنبال همين گفته ها خبر از تلاش منچستريونايتد براى جذب وى به منظور جانشينى فرگوسن به گوش كاتالان ها رسيد. به هرحال پس از اتمام اين حرف وحديث ها وقتى خبر ماندگارى وى منتشر شد اعلام كرد خودش هم سردرگم بوده و نمى دانسته چه مى خواهد بكند.
•••
معلوم نيست چند بار از او پرسيده بودند پس كى مى خواهى در مورد آينده ات تصميم بگيرى پپ؟ مگر نمى بينى اين تعلل تو بر روى كل تيم تأثير مى گذارد؟ به هر حال وقتى بيانيه توسط لاپورتا در حالى كه او مانند مردگان كنارش ايستاده بود از تلويزيون محلى پخش شد اين گونه سؤال ها تمام شد. روز بعد آن پس از پايان تمرين تيم ناگهان بازيكنان گرد او حلقه زدند و به خاطر ماندگارى اش صميمانه تشكر كردند و برايش كف زدند. پاسخ گوارديولا به اين ابراز محبت آنها اين بود:«بياييد شلوغش نكنيم. يادتان نرود كه من هنوز هيچ چيز را امضا نكرده ام. حالا هم برويد دور زمين بدويد.» گوارديولا مردى بيش از حد داناست. مطمئناً منتظر پايان فصل و نتيجه انتخابات رياست باشگاه بود تا پس از آن تصميم گيرى كند. يك بار تكسيكى بگيريستاين گفته بود اگر لاپورتا برود او هم قراردادش را تمديد كند. اگر اين حرف درست باشد پس گوارديولا مى خواسته رئيس بعدى را بيازمايد و ببيند مدير ورزشى بعدى چه كسى خواهد بود و چطور مى تواند با او براى ساخت يك تيم موفق همكارى كند. او به خوبى مى داند كه مسئوليت يكى از با استعدادترين بازيكنان دنيا را در جهان فوتبال به عهده دارد. باشگاه از زمان يوهان كرايف تا به امروز چنين تيمى را به خود نديده است. نوكمپ از مدرسه فوتبالش گرفته تا تركيب اصلى تيمى اش داراى نظم خاصى است. اين يكى از دستاوردهاى رشد استعداد هاى محلى است. امثال بويان كركيچ هم از كودكى به آنها پيوسته اند و پدرو، جفرن و سرجيو باسكت همگى تحت هدايت پپ به شكوفا شده اند. وقتى به اين فكر مى كنيد كه ليونل مسى حتى ۲۳ سال هم ندارد آن وقت مى توانيد درك كنيد كه چرا مى گويند بارسا براى ساليان طولانى در اروپا خواهد درخشيد. فراموش نكنيد كه پپ پيش از آنكه مربى تيم اول بارسلونا شود وظيفه مربيگرى مدرسه فوتبال كاتالان ها را بر عهده داشت. بنابراين او بهتر از هر كسى مى داند كه جوانانى كه بر نيمكت ذخيره ها مى نشينند چه توانايى هايى دارند. در نهايت مى توان اين طور نتيجه گرفت كه مردى با اين روحيه و بلندپروازى ها نمى تواند تنها به خاطر اينكه خسته است از تاريخ فرار كند.
•••
شعار باشگاه كه مى گويد: «بيش از يك باشگاه» به خوبى با حال و هواى گوارديولا جور درمى آيد. خصوصاً وقتى كه در كنفرانس مطبوعاتى بعد از قهرمانى جام باشگاه هاى جهان در ابوظبى با آن شور و هيجان از يگانگى و منحصر به فرد بودن بارسلونا سخن مى گفت. مثلاً او اسپانسر باشگاه را يونيسف كرد و چنان از احساس غرورش براى كار كردن با مؤسسه اى اينچنينى سخن مى گفت كه اشك حضار از شوق سرازير شد. فروتنى او در موفقيت هايى كه به همراه بارسا به دست آورده است در تمام باشگاه اكنون الگو شده است. به غير از رئيس بارسلونا، بازيكنان اين تيم از آن دسته ستارگانى نيستند كه نقل رفتارشان در روزنامه هاى صبح يكشنبه منتشر شود. البته آنچه كه اينجا گفته مى شود بدين معنا نيست كه هرچه در نوكمپ مى گذرد در راستاى بهبود ارزش هاى انسانى و پيشرفت هاى فوتبالى است. پيش از آنكه به مقوله هوادارى بى چون و چرايم از بارسا بپردازم بايد بگويم كه چقدر از ديدن حروف درخشان يونيسف بر پيراهن كاتالان ها آن هم درست زير لوگوى نايك مشعوف مى شدم. به هر حال پروژه پپ همانقدر كه بلندپروازانه است حساس نيز تبعير مى شود. او خوب مى داند كه چيزى كه يك مربى خوب را در چشم ديگران فوق العاده مى كند قهرمانى در جام هاى گوناگون است. چيزى كه يك مربى فوق العاده را يك مربى اسطوره اى مى كند ساخت يك تيم خوب است، تيمى كه چند سال متوالى موفق عمل كند. در حال حاضر گوارديولا با تيمى كار مى كند كه بخش قابل توجهى از آن ميراث فرانك ريكارد به اوست. او مى داند كه با چنين تيم خوب و موقعيت خوبى تنها بايد ديوانه باشد تا بتواند به فرصت پيش رويش پشت كند.
•••
شكى نيست كه اگر مربيگرى را ادامه دهد روزى خارج از اسپانيا نيز مربيگرى تيمى را به عهده خواهد گرفت. ماجراجويى در خون اوست. او مى خواهد خود را محك بزند، حال فرق نمى كند فرصت پيش آمده در كدام ليگ باشد. مهم اين است كه هنوز آن روز فرا نرسيده يعنى وقتش الان نيست. او حتى ۴۰سال هم ندارد و تمام جام هاى ممكن را با بارسلونا بالاى سر برده است. شايد نگرانى آن روز پپ كه پشت قاب تلويزيون آنقدر مشهود مى نمود به خاطر اين است كه مى خواهد تا روى كار آمدن رئيس بعدى صبر كند، وقتى كه جام هاى بيشترى در ويترين افتخارات تا پايان فصل و موقع انتخابات جاى گرفته است. اكنون ميانه فصل است و بازى ها هنوز تمام نشده و دوربين ها روى زمين بازى زوم كرده اند. او مى داند كه يك لغزش كافى است تا به جاى مربى خوب از او يك طماع بسازند. او مى خواهد مطمئن شود كه رئيس جديد مى تواند در كنار او بايستد و از او دفاع كند يا او را پس از يك اشتباه به فراموشى مى سپارد.